Ανταπόκριση από την Πλατεία Νερού 19/07/2023
Πρωτοφανείς συνθήκες… beatlemania ζήσαμε στην Πλατεία Νερού, μόνο που η βραδιά (και η εποχή που διανύουμε) ανήκε και ανήκει ολοκληρωτικά στους Arctic Monkeys και τον απόμακρο, sexy, επιβλητικό και απόλυτο pop/rock star Alex Turner.
Έφτασα στην Πλατεία Νερού χθες για τη δεύτερη συναυλία των Arctic Monkeys περίπου είκοσι λεπτά πριν τελειώσουν το δικό τους live οι Hives, οι οποίοι μου άρεσαν πολύ.
Περιμένοντας λοιπόν να ανέβουν στη σκηνή τα παιδιά από το Σέφιλντ παρατηρούσα το κοινό, το οποίο στην πλειονότητά του αποτελούνταν από εφήβους -στο μεγαλύτερο μέρος του κορίτσια Γυμνασίου και Λυκείου- που είχαν γεννηθεί αρκετά χρόνια μετά τη δημιουργία της μπάντας το 2002.
Ήταν η δεύτερη συναυλία στην οποία παρευρισκόμουν το φετινό καλοκαίρι (έπειτα από αυτήν της Rosalía) με την Gen Z -και δη με τα νεότερα μέλη της- να… βγάζει αυτοδύναμη κυβέρνηση και αυτό το γεγονός τής έδωσε ξεχωριστή δυναμική και ζωντάνια. Θέλοντας και μη ξαναγύριζες στα εφηβικά σου χρόνια, γινόσουν και πάλι groupie…
Σε αυτό βέβαια καταλυτικό ρόλο έπαιξε η εμφάνιση των Arctic Monkeys, οι οποίοι ήταν εξαιρετικοί. Μια μπαντάρα αποτελούμενη από εκπληκτικούς μουσικούς που τα έδωσε όλα και κομματάρες ερμηνευμένες υπέροχα -υποβλητικά και επιβλητικά- από το απόλυτο είδωλο Alex Turner. Ο οποίος δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει, αλλά όταν τραγουδάει είναι σαν να το κάνει για τον καθένα, την καθεμία από το κοινό, τους οποίους/ες κοιτάει με απίστευτα σαγηνευτικό βλέμμα κάνοντάς σε και πάλι να νομίζεις ότι κοιτάει μόνο εσένα ανάμεσα στους χιλιάδες θεατές… Πώς μετά να μην τσιρίζουν με όλη τη δύναμη του εφηβικού ενθουσιασμού τους τα χιλιάδες κορίτσια, τόσο που κόντεψαν να… σπάσουν τα τύμπανά μας!
Ήταν μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει μέχρι τώρα, με τους Arctic Monkeys να δικαιολογούν απόλυτα το hype που τους συνοδεύει. Οσο για τα υπέροχα εφηβάκια μας, όποιοι κι αν είναι οι λόγοι για τους οποίους λατρεύουν το αγγλικό συγκρότημα (Alex Turner; Οι στίχοι των τραγουδιών;) το ότι σε αυτή την ηλικία ακούνε ποιοτική μουσική μόνο καλό προοιωνίζεται για την εξέλιξή τους…
Δώρα Σελλά
Πριν από τον απόλυτο χαμό για τους Βρετανούς η βραδιά ανήκε στους The Hives. Η μπαντάρα από τη Σουηδία, που αποτελούσε για κάποιους από εμάς ένα απωθημένο, ήρθε… έπαιξε και κατέκτησε.
Με εξαιρετική ενέργεια κι έναν Howlin’ Pelle Almqvist επικοινωνιακό (όσο δεν πάει) και ευδιάθετο να ξεσηκώνει το κοινό και να βάζει φωτιά στην ήδη γεμάτη Πλατεία Νερού.
Οι The Hives μας γέμισαν garage rock ήχους, μας έβαλαν να χορεύουμε, να χειροκροτούμε και να ουρλιάζουμε και σίγουρα έκαναν πολλούς νέους φίλους και μάλιστα σε άτομα μικρής ηλικίας. Έπαιξαν κι ένα κομμάτι παρέα με τον ντράμερ των Arctic Monkeys και μας έκαναν να καταλάβουμε από πολύ νωρίς τι φρενίτιδα θα ακολουθούσε.
Η βραδιά άνοιξε με τους Έλληνες The Vaxtones που φρόντισαν να κρατήσουν συντροφιά σε αρκετό κόσμο που ήταν ήδη και «έλιωνε» μπροστά από το stage από τον καύσωνα. Οι Vaxtones έπαιξαν το feelgood pop/surf/rock τους και έκαναν αρκετό κόσμο να χορέψει και να χαμογελάσει από νωρίς.
Αμέσως μετά είχε έρθει η ώρα για τον Willie J Healey, τον Βρετανό ανερχόμενο καλλιτέχνη, ο οποίος, όμως, δεν κατάφερε να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον. Λίγο υποτονικός σε σχέση με τα υπόλοιπα acts, με pop/ blues και ελαφρώς «καλοκαιρινές» αναφορές, μάλλον δεν προσέφερε και πολλά, τουλάχιστον στα δικά μας αυτιά.
Χρήστος Καλλιμάνης
