Κωστής Μαραβέγιας
Portofino
Minos – EMI
★★★☆☆
Εφτά χρόνια μετά το «Κατάστρωμα» κυκλοφορεί ο νέος δίσκος του Κωστή Μαραβέγια. Εντεκα νέα τραγούδια, εκ των οποίων τα 3 είχαν ήδη κυκλοφορήσει ως single. Η «Ρίτα» (κυκλοφόρησε το 2021), που συμβολίζει την τελευταία κλεφτή ματιά προς τα πίσω, πριν η πόρτα κλείσει οριστικά, «πρόδωσε» και την αλλαγή ήχου αυτού του δίσκου. Μάλιστα αυτή η μετάβαση φαίνεται τόσο φυσική, που δύσκολα κάποιος μπορεί να φανταστεί τα κομμάτια αυτού του δίσκου παιγμένα ακουστικά. Ο Κωστής καταπιάστηκε για τα καλά με τον ηλεκτρονικό ήχο κι αυτό φαίνεται. Στην «Ξεχασμένη ενηλικίωση» η νοσταλγία είναι και πάλι παρούσα, ενώ καταγράφεται η ανησυχία για τον χρόνο που περνά και το μάταιο του να τον εμποδίσουμε. Ο προβληματισμός επανέρχεται και στην «Ανθισμένη αυλή», που είναι από τα αγαπημένα μου του δίσκου, μαζί με τα «Τρία Χ».
Ακόμα και η φωτογραφία στο εξώφυλλο του δίσκου αποτυπώνει μια αναθεωρημένη εκδοχή διεκδίκησης του δικαιώματος στο όνειρο. Στον δίσκο συμμετέχουν στιχουργικά ο Πάνος Βλάχος («Για το δικό μου καλό»), ο Bloody Hawk («Υπόσχεση»), ο Δημήτρης Σαμόλης («Αμα κι άμα»), ο Γιώργος Μπουκουβάλας («Toyota») και η Κλέλια Ρένεση («Του χρόνου»). Οφείλω να πω ότι το κομμάτι της Κλέλιας αναδεικνύεται πολύ περισσότερο ως μέρος του συνόλου της δουλειάς.

Και σε αυτό το τραγούδι είναι διακριτή η ωρίμανση του Κωστή. Δεν τραγουδάει μόνο για τη χαρά του «μαζί», αλλά και για τη μελαγχολία της μετάβασης από το πικ της χαράς στην απότομη σιωπή. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Κωστής καταφέρνει να ωριμάσει, να προβληματιστεί, να αναθεωρήσει χωρίς να πάψει να είναι ο Κωστής που ξέρουμε. Ο Κωστής που τα τραγούδια του χορεύονται.
Παναγιώτης Χαραλαμπάκης
Στέρεο Νόβα
Ιριδα
Sky Vector Music
★★★★☆
«Υπάρχει ο κόσμος, γιατί ένα ποτάμι διασχίζει κάθετα την άδεια ψυχή»… Με αυτόν τον πανέμορφο στίχο, που είναι η πρώτη «πινελιά» στην αποτύπωση ενός σύγχρονου τοπίου αγάπης, αρχίζει το μοναδικό τραγούδι που δίνει τον τίτλο στο ΕΡ των Στέρεο Νόβα, μας βάζει κατευθείαν στο σύμπαν τους και ερμηνεύεται με τρυφερό, εύθραυστο, νεοκυματικό τρόπο από την τραγουδοποιό, τραγουδίστρια, σκηνοθέτρια και παραγωγό IOTA PHI. Τα υπόλοιπα τρία είναι ορχηστρικά και αυτά τα τέσσερα κομμάτια είναι το πρώτο νέο υλικό του χαρισματικού διδύμου πέντε χρόνια μετά το άλμπουμ τους «Ουρανός». Experimental electronica και ηχοτοπία με συναρπαστικά θορυβώδη beats είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν στις μουσικές αναζητήσεις των Στέρεο Νόβα, κάνοντάς μας να ανυπομονούμε για την επόμενη δουλειά τους.
Δεύτερη δουλειά για την ελληνική μπάντα που βάζει μεν κάποια καινούργια στοιχεία στον ήχο της, αλλά δεν καταφέρνει να ξεφύγει πολύ από τις κλασικές post punk φόρμες. Το άλμπουμ στο σύνολό του ακούγεται ευχάριστα και σίγουρα τα πιο κιθαριστικά και σκοτεινά του στοιχεία αναδεικνύουν συγκεκριμένες συνθέσεις όπως τα «Godheads» και «Pegasus». Βρίσκουμε ακόμη αρκετές αναφορές σε Smiths και άλλες ανάλογου ύφους μπάντες και πλέον αναμένουμε να τους δούμε και σε live καταστάσεις στο Death Disco Athens Open Air Festival στα τέλη Ιουλίου.
Το σάουντρακ της ταινίας του Κώστα Γαβρά δεν είναι τωρινό, είναι φυσικά παλιότερο. Κυκλοφόρησε μαζί με το φιλμ και είναι γραμμένο από τον μεγάλο Alexandre Desplat. Το θυμήθηκα ξανά και σας το παρουσιάζουμε σήμερα εδώ λόγω της καταπληκτικής συναυλίας του στο Ηρώδειο το περασμένο Σάββατο. Ενα σάουντρακ με αναπόφευκτα ελληνικό χρώμα, μια και το story είναι Ελλάδα. Με ελληνικό χρώμα μεν, με το ύφος του Desplat δε. Δηλαδή κομψά ελληνικό, τόσο όσο, κάποιες «αχνές» γραμμές. Στη συναυλία το κράτησε για το τέλος το μουσικό θέμα της ταινίας ο συνθέτης, πρόσθεσε και μπουζούκια στη συμφωνική ορχήστρα ξεσηκώνοντας το κοινό.
