Ανταπόκριση από την πλατεία Νερού 27/06/2023
Άκρως μεταλλική βραδιά και η Τρίτη με σχήματα διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά και με διαφορετική «αποστολή» στο χθεσινό βράδυ.
Triptykon plays Celtic Frost
Η δική μας έναρξη έγινε στις 7.30 το απόγευμα όταν απλώθηκε μπροστά μας το επιβλητικό πανό με το έργο H.R. Giger για το “To Mega Therion”, ένα από τα πιο εντυπωσιακά και άκρως βλάσφημα εξώφυλλα στην ιστορία του metal.
Και ναι ήταν αλήθεια, οι Celtic Frost ήταν μπροστά μας, δηλαδή μέσω των Triptykon, της μπάντας του ιδρυτή και ηγέτη των πρωτοπόρων του meta, Tom G. Warrior. Για αρκετούς που ήμασταν παρόντες το setlist που θα περιελάμβανε μόνο τραγούδια από την πρώιμη περίοδο των Celtic Frost, της μπάντας που επηρέασε όσο λίγες το extreme metal, ήταν μια ιστορική στιγμή.
Και ο σκοτεινός Ελβετός με την παρέα του δεν μας απογοήτευσαν. Ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή, οι Triptykon ήταν εντυπωσιακοί με εξαιρετικό ήχο και απέδωσαν στο έπακρο τραγούδια ογκόλιθους όπως τα “Into The Crypts Of Rays”, “Dethroned Emperor”, “Procreation Of The Wicked”, “Circle Of The Tyrants”, “The Usurper”.
Ο Tom Gabriel Warrior έστεκε αγέρωχος, ένας επιβλητικός frontman που σίγουρα αντιλήφθηκε για ακόμη μια φορά πόσο σημαντική για το metal κοινό είναι η μουσική του, κι ας έχουν περάσει σαράντα χρόνια.
Αποκορύφωμα της βραδιάς σίγουρα οι live εκτελέσεις των “Jewel Throne” και “Necromantical Screams”, με τους Triptykon να υποκλίνονται στο κοινό κι εμείς να ανταποδίδουμε.
Οι Celtic Frost μπορεί να μην υπάρχουν πια, αλλά είναι ένας μύθος και οι μύθοι δεν πεθαίνουν ποτέ!
Λίγο μετά τις 9 το βράδυ, πάντως, ήρθε η ώρα για έναν ακόμη μύθο, έναν ιστορικό καλλιτέχνη κι μοναδικό performer που το ελληνικό κοινό αγαπάει πολύ.
Ο λόγος φυσικά για τον Max Cavalera. Ο σπουδαίος Βραζιλιάνος, μόλις πήραν θέση οι Soulfly επί σκηνής, δεν άργησε πολύ. Μας είπε “um, dois, três, quatro” το “Back to the Primitive” έσκασε στα αυτιά μας και η μπαντάρα μας έπιασε κατευθείαν από τον λαιμό.
Και δεν μας άφησε για την επόμενη μία ώρα και κάτι, καθώς οι Soulfly πραγματοποίησαν μια σαρωτική εμφάνιση και εάν δεν τους αδικούσε ο ήχος σε όλο σχεδόν το set τους θα μιλάγαμε, μάλλον για το καλύτερο live φέτος στο Release κι μια από τις καλύτερες heavy εμφανίσεις των τελευταίων ετών στη χώρα μας.
Ο Max είναι performer παλαιάς κοπής, έρχεται από την πρώτη σούπερ ορμητική γενιά του ακραίου ήχου και ξέρει πραγματικά πώς να επικοινωνεί με το κοινό χωρίς πολλά πολλά. Έφτανε να μας φωνάζει πότε να πηδήξουμε στον αέρα, πότε να ουρλιάξουμε, πότε να τραγουδήσουμε. Κι εμείς άλλο που δε θέλαμε δηλαδή.
Μια ιστορική εμφάνιση με ορισμένα από τα κορυφαία κομμάτια τους, όπως τα “The Prophecy” και “Tribe”, αλλά το μενού είχε και το “Wasting Away” των Nailbomb και, ως αποκορύφωμα της βραδιάς, τον ύμνο των Sepultura “Refuse/Resist”.
Μέχρι και Bob Marley μας έβαλε να τραγουδήσουμε ο αθεόφοβος Max, παίζοντας το “Get up, Stand Up” και δημιουργώντας ένα από τα πιο παράξενα sing alongs που έχουμε δει σε metal συναυλία. Αλλά ο Βραζιλιάνος αυτός είναι και αυτός ήταν πάντα: Ένας heavy πειραματιστής που δεν μπαίνει σε καλούπια.
Δεν τελειώσαμε εδώ, βέβαια, μιας και οι Soulfly μας αποχαιρέτισαν με το “Jumpdafuckup”, βάζοντας όλη την πλατεία Νερού να χοροπηδάει, αλλά και το “Eye for an Eye” έτσι για να μας αποτελειώσουν θριαμβευτικά.
Κι εμείς μείναμε να τραγουδάμε «Olé, Olé, Olé, Olé, Soulfly, Soulfly»!
Parkway Drive
Οι Αυστραλοί ήταν για εμένα προσωπικά ένα στοίχημα, καθώς δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσιάζουν δισκογραφικά και βρέθηκα στην πλατεία Νερού κυρίως για να απολαύσω τις δύο προηγούμενες μπάντες με τις οποίες είχα μεγαλώσει. Βέβαια, είναι εδώ και δύο δεκαετίες μια από τις πιο επιτυχημένες μπάντες και με μεγάλο ρεύμα.
Και μετά την εμφάνιση των Soulfly πραγματικά δεν ήξερα πώς μπορεί μια μπάντα να ακολουθήσει αυτό το ντελίριο επί σκηνής.
Από τις πρώτες νότες του «Glitch», ωστόσο, όλες οι σκέψεις πήγαν περίπατο. Οι Parkway Drive με ένα μοναδικό και κυριολεκτικά καυτό (από τις φωτιές που ξεπηδούσαν συνεχώς από διάφορα μέρη της σκηνής) σόου έδειξαν γιατί ήταν οι headliners της βραδιάς και σήκωσαν όλη την πλατεία Νερού στο πόδι.
Τα όποια ελάχιστα προβλήματα στον ήχο διορθώθηκαν άμεσα, η πεντάδα έβγαλε εξωπραγματική ενέργεια και έγινε ένα με τον κόσμο που διασκέδασε, χόρεψε, χοροπήδησε και ούρλιαξε.
Στο επίκεντρο ο frontman, Winston McCall, εξαιρετικά επικοινωνιακός και όσο «κάφρος» έπρεπε, μας οδήγησε σε μια ακόμη εντυπωσιακή heavy βραδιά. Και ο αθεόφοβος έκανε μέχρι κι ένα επικό crowdsurfing φθάνοντας πολλά μα πολλά μέτρα μακριά από τη σκηνή.
Οι Αυστραλοί έχουν οργώσει τις σκηνές εδώ και χρόνια, έχουν παλέψει και έχουν μοχθήσει για να φτάσουν, πλέον, σε υψηλά επίπεδα και εμπορικά, όμως δεν ξεχνούν από πού προέρχονται και παρουσιάσαν ένα σόου σα να έπαιζαν σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο νιώθωντας την ανάσα του κοινού πάνω τους.
Με κορυφαίες στιγμές τα «Prey», «Carrion», «Idols And Anchors»,«Sleepwalker», «Crushed»«Wild Eyes», οι Parway Drive έβαλαν φωτιά, κυριολεκτικά και μεταφορικά στην πλατεία Νερού.
Είπαμε άλλο το δισκογραφικό και άλλο το live και οι Αυστραλοί σίγουρα έκαναν ακόμη περισσότερους οπαδούς στην Ελλάδα μετά από αυτή την εμφάνιση.
