Ανταπόκριση από την πλατεία Νερού 17/06/2023
Η προσμονή ήταν μεγάλη, πολύ μεγάλη, καθώς οι Helloween δεν είχαν επισκεφθεί ποτέ τη χώρα μας με αυτή τη διευρυμένη και ιστορική σύνθεση. Όλοι οι «πρωταγωνιστές» της καλύτερης περιόδου των πατέρων του power metal μαζί επί σκηνής.
Και οι Helloween δεν απογοήτευσαν καθόλου. Έφεραν ένα εντυπωσιακό σόου στην πλατεία Νερού, ήταν εξαιρετικοί σε απόδοση πάνω στη σκηνή και έδειξαν συγκινημένοι και ενθουσιασμένοι από την ανταπόκριση του κόσμου.
Πριν φτάσουμε όμως στους θρυλικούς Γερμανούς, η ημέρα ξεκίνησε από αρκετά νωρίς, αλλά όχι με καλούς οιωνούς, εξαιτίας του βροχερού καιρού.
Οι «δικοί μας» Silent Winter ανέβηκαν στη σκηνή εν μέσω απογευματινής μπόρας, η οποία όμως συνεχίστηκε για αρκετή ώρα και δημιούργησε φόβους για το πώς θα κυλήσει η βραδιά.
Οι Έλληνες power metallers με καταγωγή από τον Βόλο δεν πτοήθηκαν, είχαν και καλό ήχο και ένα αρκετά μεγάλο κοινό (οι metal οπαδοί στηρίζουν πάντα και υπό όποιες συνθήκες) και ζέσταναν με ιδανικό τρόπο την πλατεία Νερού. Πολύ καλή απόδοση, με έναν επικοινωνιακό frontman και δυνατό σημείο την εξαιρετική του φωνή, βασίστηκαν κυρίως στο album “Empire of Sins” και ήδη τα πρώτα sing alongs είχα ξεκινήσει. Ακόμη και καπνογόνα μέσα στη βροχή είδαμε. Πολύ καλή εκκίνηση.
Φεύγοντας από Ελλάδα και ανεβαίνοντας Γερμανία, είχε έρθει η σειρά των Beyond The Black, οι οποίοι έχουν μια σταθερή παρουσία στα δρώμενα του μελωδικού metal και έδειξαν να έχουν και ρεύμα στο κοινό. Τα βλέμματα στραμμένα κυρίως στην frontwoman, Jennifer Haben, με την πολύ καλή φωνή και την ενδιαφέρουσα σκηνική παρουσία. Ο ήχος ήταν, μάλλον, πολύ δυνατός για το συγκεκριμένο σετ και οι Γερμανοί προσωπικά δεν με ενθουσίασαν, ενώ προς το τέλος του σετ τους κούρασαν αρκετά.
Οι Beyond The Black βασίστηκαν αρκετά στο ντεμπούτο τους “Songs Of Love And Death” και λιγότερο στις επόμενες δουλειές τους, ενώ πολύ κόσμος έδειξε να απολαμβάνει την εμφάνισή τους.
Η ημέρα είχε ξεκινήσει να μας αφήνει, η οποιαδήποτε πιθανότητα για νέες περιπέτειες με τη βροχή είχε απομακρυνθεί εντελώς και η ώρα είχε φτάσει για τους Jinjer. Οι Ουκρανοί είχαν αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις και πέρυσι σε μια ημέρα που ανήκε, όμως στους Slipknot και τους Sepultura και τώρα είχε φτάσει η ώρα να πάρουν το αίμα τους πίσω.
Με ένα πολύ ενδιαφέρον light show και την επιβλητική Tatiana Shmailyuk να οργώνει τη σκηνή και να αποδίδει στα μέγιστα, οι Jinjer έδειξαν πόσο περισσότερο τους ταίριαζε η συγκεκριμένη ώρα και όχι ο… περσινός καύσωνας.
Οι Ουκρανοί είχαν μια άρτια εμφάνιση, όμως, δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν τα όσα πιστεύαμε εξαρχής, ότι δηλαδή μια τόσο heavy και δύσκολη μπάντα δεν θα ταίριαζε στην συγκεκριμένη ημέρα, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος του κοινού να μην τους παρακολουθήσει με ιδιαίτερη θέρμη.
Ακόμη κι έτσι το σετ τους ήταν έως και ισοπεδωτικό και κέρδισαν τις εντυπώσεις τουλάχιστον στους πιο ανοιχτόμυαλους.
Κάπου εκεί, όμως, τα ψέματα τελείωσαν. Είχε φτάσει η ώρα για τους θρυλικούς Helloween και τους Helloween με τους εμβληματικούς Kai Hansen και Michael Kiske ξανά στην μπάντα.
Με μια τεράστια κολοκύθα να αποτελεί τη βάση για το (επίσης τεράστιο) drum kit του Daniel Löble, ένα επιβλητικό video wall από όπου σε όλη τη διάρκεια του live μας συνόδευαν φανταστικά γραφικά πότε ως εισαγωγή για τα κομμάτια και πότε ως ένα άτυπο videoclip.
Το power metal πάρτι ξεκίνησε με το “Skyfall” και όχι κάποιο από τα παλιά διαμαντάκια, όπως δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Το κομμάτι θεωρείται ήδη κλασικό, ενώ η λατρεία του κοινού ήταν τέτοια που δεν είχε σημασία ποια θα ήταν η εισαγωγή.
Σε αυτό το σημείο να υπογραμμίσουμε ότι όλα τα μέλη των Helloween παρέδωσαν μαθήματα τεχνικής, καθώς απέδωσαν σχεδόν αλάνθαστα όλο το πολύ απαιτητικό σετ. Δεν μιλάμε ούτε για παιδαρέλια, ούτε για τραγούδια που παίζονται εύκολα. Ο Kai Hansen ήταν στο επίκεντρο, είναι, άλλωστε, ο πατέρας του συγκεκριμένου είδους, οι Michael Kiske και Andy Deris (ελαφρώς καλύτερος ο δεύτερος) μας προσέφεραν φοβερά performance στα φωνητικά και, φυσικά, οι Michael Weikath (κιθάρα) και Markus Grosskopf (μπάσο) στιβαροί και εμβληματικοί, δεν έφυγαν ποτέ από τους Heloween και τράβηξαν το καράβι από την αρχή.
Στα της συναυλίας όμως. Αυτό που ακολούθησε δεν το περιμέναμε ούτε στα πιο άγρια όνειρά μας. Πραγματικά χιλιάδες κόσμου ενωμένοι μαζί με τους Γερμανούς να τραγουδούν, να χορεύουν, να ανάβουν καπνογόνα. Και κάπου ενδιάμεσα κομφετί, σερπαντίνες, μπαλόνια, προσφορά του μεγάλου σόου που είχε στήσει η παραγωγή των Helloween.
Και από τραγούδια; Τι να πρωτοθυμηθούμε: “Eagle Fly Free”, “Future World” και “I’m Alive” να φέρνουν ρίγη ενθουσιασμού και συγκίνησης. Και από κοντά τα “Best Time”, “Dr. Stein” και το αγαπημένο “How Many Tears” σε μια ξεχωριστή εκτέλεση.
Και τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμη. Για την ακρίβεια το καλύτερο, το αξεπέραστο “Keeper Of The Seven Keys”, το τραγούδι που μέσα στα 13 λεπτά του περιέχει όλο μα όλο τον power metal ήχο και αποτελεί το σχέδιο πάνω στο οποίο πάτησαν και πατούν όλοι από το 1988 και μετά.
Όλοι μας τραγουδήσαμε, συγκινηθήκαμε, χορέψαμε και στο τέλος δεν θέλαμε με τίποτα να σταματήσει αυτό το έπος. Το κοινό, εξάλλου, «ανάγκασε» τον ιστορικό Kai Hansen να περιμένει για αρκετά λεπτά προκειμένου να παρουσιάσει τη μπάντα, καθώς δεν σταματούσε να τραγουδά την αγαπημένη αυτή μελωδία.
Το πραγματικό τέλος της συναυλίας ήρθε με αυτό που περιμέναμε, δηλαδή το “I Want Out” το πιο διάσημο τραγούδι τους και κάπου εκεί είχε έρθει η ώρα οι Helloween να μας αποχαιρετίσουν, αφού πρώτα μας είχαν ισοπεδώσει και μας είχαν σκλαβώσει.
Οι Γερμανοί κατάλαβαν ότι δεν έπρεπε να περάσουν τόσα χρόνια προκειμένου να επιστρέψουν στην χώρα μας και υποσχέθηκαν να το κάνουν σύντομα.
Και τολμώ να πω, σε μια προσωπική νότα, ότι παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που είχα στενή επαφή με τον συγκεκριμένο ήχο, τους Helloween θα πήγαινα πραγματικά εύκολα να τους δω ξανά.
