Οι καλύτεροι δίσκοι του 2022 από το Music Society Web RadiON

Τηρούμε την παράδοση για ακόμη μια χρονιά και φιλοξενούμε τις επιλογές των παραγωγών του Music Society Web RadiOn με τους καλύτερους δίσκους για το 2022.

Διαβάστε αναλυτικά τις επιλογές ΕΔΩ.

Έφυγε μια ακόμα δύσκολη χρονιά με μερικές πολύ ωραίες μουσικες. 8 παραγωγοί του σταθμού, η Ματούλα, ToSofoPaidi, ο Error Mode, ο βα.αλ., ο ΠιΖήτα, ο Ανδρέας, ο Τρωγλοδύτης και ο Νίκος, παρουσιάζουν τους αγαπημένους τους δίσκους για το 2022

Absinthe Father – Moving Forward

Τα τελευταία αρκετά χρόνια, σκάνε μύτη γυναίκες τραγουδοποιοί {πόσο folk λέξη…} που πέρα από την ιδιαίτερη στιχουργική τους που αφορά όχι μόνο τις γυναίκες, αλλά όσους ζούμε σε αυτό τον πανικό που λέγεται «καπιταλισμός» με έξυπνες καθόλου βαρετές συνθέσεις κι ενίοτε ιδιαίτερες ενορχηστρώσεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις, παίζει ρόλο πάντα – σε μένα – η στιγμή, όχι όμως αν δεν έχει να δώσει κάτι. Κι η «Πατέρας Αψέντι» σε μια εντελώς DIY – ψηφιακή, ακόμη – κυκλοφορία δεν σε κάνει να βαριέσαι ούτε λεπτό

ΠιΖήτα (#HUMBAonair)

The Afghan Whigs – How Do You Burn?

Καμία έκπληξη για το ότι η παρέα από το Cincinatti θα έβγαζε δισκάρα αφού ο Greg Dulli δεν έχει σταματήσει να βγάζει υπέροχα κομμάτια είτε με τους Afghan Whigs, είτε με του Twilight Singers είτε με τον προσωπικό του δίσκο πριν 2 χρόνια

Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)

Anxious – Little Green House

Oι πιτσιρικάδες μέσω της Run For Cover Records (εταιρία που κυκλοφόρησε το περσινό μου σούπερ αγαπημένο από τους Fiddlehead) στα ίδια χνάρια περίπου με τους Βοστονέζους. Αυτό το ιδίωμα που ξεκίνησε να παίζεται από τους Rites of Spring & Embrace, έπειτα από τα μέσα των 80ς και κατέληξε μέσω των Fugazi στο “post-hardcore” που σε πιο pop μορφές και με έντονη την επιρροή των 80ς “college rock” συγκροτημάτων και την περιρρέουσα στιχουργική για εσωστρεφή αισθήματα (ναι ναι…αυτό το διαβόητο emo), οι φίλοι από το Κοννέκτικατ φαίνεται πως ξέρουν να το παίζουν μ’ έμπνευση και δίχως βαρεμάρα. Μια όαση στο… σκοτάδι

ΠιΖήτα (#HUMBAonair)

Artifacts: Tomeka Reid, Nicole Mitchell, Mike Reed – …And Then There’s This

Τρωγλοδύτης του Ήχου

Benjamin Tod – Songs I Swore I’d Never Sing Again

Απώλεια και ένα τραγούδι

βα. αλ. (Ανθρακωρηχείο)

Beth Orton – Weather Alive

Η Αγγλίδα τραγουδοποιός Beth Orton συγκέντρωσε εξαιρετικούς μουσικούς, όπως ο Tom Skinner, ο Shahzad Ismaily, ο Tom Herbert και δημιούργησε μακράν το καλύτερο της album και σίγουρα το πιο ατμοσφαιρικό. Ένας δίσκος που είναι μια ομορφιά, μια μουσική αγκαλιά

Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)

Big Thief – Dragon New Mountain, I Believe In You

Τρυφερός, ζεστός αλλά και έντονος ταυτόχρονα. Το ηχητικό φάσμα της μπάντας ξεδιπλώνεται υπέροχα σε αυτή τη δουλειά.

Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)

Τρία χρόνια μετά την εξαιρετική διπλή κυκλοφορία τους (‘Two Hands’ και ‘U.F.O.F.’) οι Big Thief επέστρεψαν με ένα ακόμα διαμάντι στις αποσκευές τους. Το ‘Dragon New Warm Mountain I Believe In You’ άξιζε την αναμονή και έχει την ιδιότητα να σε αγκαλιάζει από την πρώτη έως την τελευταία νότα του

ToSofoPaidi (blanketed by static)

Μελωδίες, αρμονίες, σκοτεινά σημεία και έντονοι φωτισμοί

βα. αλ. (Ανθρακωρηχείο)

Bill Callahan – YTI⅃AƎЯ

Για να διαβάσει κανείς σωστά τον τίτλο του δίσκου θα πρέπει να το κοιτάξει στον καθρέφτη και επίσης να δει τον εαυτό του εκεί ταυτόχρονα… Ο πολυγραφότατος και σπάνια απογοητευτικός Bill Callahan μας έδωσε ένα πολύ ελκυστικό album.

Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)

The Black Angels – Wilderness of Mirrors

Οι τεξανοί ψυχορόκερς τροφοδοτούν με συνέπεια την ύπαρξή τους. Μια ένδοξη επιστροφή για μια μπάντα που διαμόρφωσε τη σύγχρονη αντίληψη ενός παρελθόντος ήχου, χωρίς να είναι ξεπερασμένη. Ψυχεδελική ροκ στα καλύτερά της

Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)

Κάποιοι είπαν επιτέλους, κάποιοι έλεος, προτείνω να το ακούσετε με ακουστικά μπροστά από καθρέφτη. Η ψυχεδέλεια ήταν εδώ και το 2022

Error Mode (Time Error)

Bob Vylan – Bob Vylan Presents The Price Of Life

Τι να πούμε και τι να γράψουμε για το Λονδρέζικο ντουέτο, με τους Bobηδες; Όχι, δεν είναι μπάτσοι… ίσα ίσα, παιδιά Aφρικανικής καταγωγής – δεν μπόρεσα να καταλάβω αν οι γονείς τους προέρχονται από την Καραϊβική. Είχα την ευτυχία (από τις λίγες φορές που η λέξη ταιριάζει με το συναίσθημα), να τους δω ζωντανά στην μικρή σκηνή του JeraOnAir (ναι, ένα τέτοιο συναυλιακό δρώμενο μπορεί να καθορίσει όχι απλά ένα καλοκαίρι σου, αλλά την ζωή σου όλη), να δω αυτό το ανακάτεμα, αυτό το μπαστάρδεμα της punk με τη grime ( «η πιο σημαντική μουσική εξέλιξη στο UK εδώ και δεκαετίες» ), το hardcore ήθος των δύο τυπάδων ( δεν είναι δα και τόσο εύκολο να βλέπεις να φροντίζουν τραυματισμένη στο κοινό τους) μαζί με τη χορευτική πόρωση της ηλεκτρονικής μουσικής. Αξίζει φυσικά τον κόπο όχι μόνο η εστίαση στη στιχουργική τους, αλλά και στην ανάλυση της κοινωνικής μετά Brexit πραγματικότητας μα και τη δυσαρέσκεια από τις γνωστές μπάντες, που έγιναν διάσημες κι ύστερα, σφύριξαν κλέφτικα. Μια όαση όχι μόνο στην μουσική της Ευρώπης, αλλά και παντού

ΠιΖήτα (#HUMBAonair)

Broadcast – Microtronics – Volumes 1 & 2

Τρωγλοδύτης του Ήχου

Brutus – Unison Life

Τα παιδιά από το Βέλγιο έκαναν φέτος το step-up και ανέβηκαν level. Ένας δίσκος που ισορροπεί υπέροχα ανάμεσα στο hardcore και το metal, με την τραγουδίστρια-drummer Stefanie Mannaerts να δίνει ρέστα

Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)

Built to Spill – When the Wind Forgets Your Name

Ένας δίσκος που σου κάνει ωραία παρέα όταν θες να μείνεις μόνος, 9 τραγούδια που σου κολλάνε και θες να τα ακούς ξανά και ξανά

Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)

Cate Le Bon – Pompeii

Αριστούργημα. Ίντυ τζαζοποπίλα (ένας νέος μουσικός τόπος!). Ακούγεται καλύτερα απόγευμα λίγο πριν το σούρουπο ή ξημέρωμα θέρους στον Λυκαβηττό. Είναι τρελή παραίσθηση μετά τη συντριβή να νιώθεις ότι ο κόσμος ξεχύνεται μπροστά σου. “Remembering Me”. Α, και τον Σεπτέμβρη κυκλοφόρησε και το σιγκλάκι “Typical Love”. Ομορφιά!

Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)

Charley Crockett – The Man From Waco

Αμερικάνικος νότος, μεγάλες αποστάσεις, κενοί χώροι, άδεια δωμάτια και ο ήχος κάποιων βημάτων

βα. αλ. (Ανθρακωρηχείο)

Chatpile – God’s Country / Drug Church – Hygiene

Ήταν κι οι δυο δίσκοι που… «έπαθα κωλούμπρα». Επίτηδες τους έβαλα τον έναν πίσω από τον άλλο, να δω αν γίνεται να μπει κάποιος…πάνω από τον άλλον – σε αυτά τα παιχνίδια, της στιγμής όπως είναι οι λίστες, που όμως για κάποιες επιλογές έχουν τη σημασία τους. Εδώ η σημασία έγκειται πως αν θες…στηρίζεις τη νεότερη μπάντα από την Οκλαχόμα, που έχει μάλιστα και την πολύ πειραματική της φάση στο δίσκο ή… στηρίζεις την ¨παλιοσειρά¨ σχεδόν δέκα χρόνια τώρα από τη Νέα Υόρκη; Είναι το ένα λίγο προς το “sludge metal” παρά το “noise rock” ενώ το άλλο παραμένει στο “noise rock” ενώ διατηρεί το “hardcore punk” παρελθόν του; Ταμπέλες, να ΄χαμε να λέγαμε. Ο συνδυασμός όχι απλά ενορχηστρώσεων και μουσικών ρευματών, αισθητικής γενικά αποτύπωσης όχι μόνο απλά εντός δίσκου αλλά σε ένα τραγούδι, είναι μια πλήρης αποτύπωση του ταλέντου των Chat Pile. Από την άλλη οι Drug Chuch ίσως λίγο πιο στρωτοί λόγω των μικρότερης διάρκειας συνθέσεων δείχνουν απίστευτη ωρίμανση. Οι δυο αυτές δισκογραφικές δουλειές, είναι ενδεικτικές ίσως του εύρους του Σκληρού/Θορυβώδους Ροκ που… «μην το φοβάσαι». Δύο δίσκοι αριστουργήματα, που ακούγονται απνευστί, με προφανώς σύγχρονη στιχουργική. Ενώ να σταθούμε στους δυο απίστευτους τραγουδιστές, που χρησιμοποιούν τη φωνή τους όχι απλά…φυσικά, αλλά συνδυαστικά με τα υπόλοιπα όργανα δένουν απίστευτα το όλο έργο. Οι δύσκολοι καιροί φαίνεται πως παράγουν άκρως ενδιαφέροντα ακούσματα σε αυτό το φάσμα της μουσικής, που στην Ελλάδα δυστυχώς φαίνεται πως ταλαιπωρείται από καλλιτεχνικά ανάπηρους «υπεύθυνους συναυλιών». Οψόμεθα…

ΠιΖήτα (#HUMBAonair)

The Comet is Coming – Hyper-Dimensional Expansion Beam

Ένα απολαυστικό ηλεκτρικό ταξίδι. Jazz, electro, funk, ψυχεδελική ροκ κι ένα σαξόφωνο σε κοσμικούς πειραματισμούς

Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)

Ένα άλμπουμ που σε πιάνει από τα μαλλιά με την δυναμική του και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα, μια κυκλοφορία που θα ήθελα πολύ να ακούσω κάποια στιγμή ζωντανά επί σκηνής

ToSofoPaidi (blanketed by static)

Crippled Black Phoenix – Banefyre

H μπάντα του Justin Greaves δεν έχει βγάλει ποτέ κακό δίσκο. Ο καλύτερος φετινός heavy rock δίσκος, χορταστικός, με πολλά διαφορετικά μεταξύ τους κομμάτια και την Belinda Kodric για μια ακόμα φορά να απογειώνει τα φωνητικά. Πολύ καλός και ο φετινός δίσκος των Messa αλλά ρε παιδιά οι CPB απλά δεν παίζονται!

Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)

Danger Mouse & Black Thought – Cheat Codes

Και όμως, αυτός ο hip hop ήχος είναι από το 2022

Error Mode (Time Error)

David Bowie – Divine Symmetry

Τι έκδοση!!! Box set με 4 CD’s, 1 DVD, 100σέλιδο σκληρόδετο βιβλιαράκι και 60 σέλιδο ένθετο αντίγραφο του τετραδίου σημειώσεων του Μπάουι από τους 12 μήνες που διήρκεσαν οι ηχογραφήσεις του θρυλικού Hunky Dory. Λάιβ, ντέμο, 48 ακυκλοφόρητες εκτελέσεις τραγουδιών της περιόδου και ένα αδιανόητα βελβετικό ντέμο του “Queen Bitch”. Αχ και να υπήρχε Άγιος Βασίλης!

Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)

DJ Sprinkles & Mark Fell – Incomplete Insight (2012-2015)

Τρωγλοδύτης του Ήχου

Dury Dava – Deluxe

Το δύσκολο 2ο άλμπουμ. Μετά τον ενθουσιασμό του πρώτου δίσκου τα πράγματα σοβαρεύουν. Πιο δεμένη μπάντα. Καλύτερη παραγωγή. Ολοκληρωμένα τραγούδια. Περίπου όπως ήταν το Φανχάουζ των Στούτζες. Και τι ρυθμός!!! Άντε περιμένουμε και το διπλό λάιβ και ύστερα το πιο άμπιεντ 3ο στουντιακό… Κυλιέμαι στο χώμα και σκαρφαλώνω όπου βρω, δεν ξέρω ακόμα σε τι θα μεταμορφωθώ

Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)

Excide – Deliberate Revolver

To λεγόμενο «χάρντκορ πανκ» ξεκίνησε, η αλήθεια να λέγεται, στην απέναντι πλευρά στo μεταίχμιο ‘70 και ‘80. Ήδη από την πρώτη πενταετία παιξίματος του «subgenre» φάνηκε πως για να εξελιχθεί, θα πειραματιστεί, θα δοκιμάσει πρώτα προσμίξεις με τα πιο κοντινά, εξίσου σκληρά/θορυβώδη ιδιώματα κι ύστερα θα αγγίξει κάθε γνωστή φόρμα δυτικής μουσικής – ενίοτε και tribal. Μην πολυλογώ (σικ!), οι Excide φαίνεται πως άκουσαν πολύ 90ς χάρντκορ, ιδίως δε τους Snapcase που ο διάολος (της Didi music – ε, ας δώσω κανά εύσημο) έσπασε το ποδάρι του και τους έφερε στο απόγειο της πορείας τους, στην Αθήνα και στο ΑΝ. Εδώ λοιπόν αποδίδοντάς του σεβασμό ακόμη και στο αισθητικό, παίζουν με πιο πειραματικές συνθέσεις, απλώνουν τα κιθαριστικά τους σημεία σε post rock σημεία, με τα φωνητικά να είναι προφανώς και καθαρά και να θυμίζουν ενίοτε μέχρι κι αυτό που ονομάστηκε «grunge» (φωτιά θα πέσει να με κάψει), δηλαδή ο δίσκος δεν έχει πρόβλημα να περπατήσει στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους του alternative rock, έχοντας h/c punk πυξίδα, με όχημα το fanzine “New Morality Zine”

ΠιΖήτα (#HUMBAonair)

Fred Moten, Brandon López – Gerald Cleaver – Moten / López / Cleaver

Τρωγλοδύτης του Ήχου

Fontaines D.C. – Skinty Fia

The boys in the better land άφησαν το δικό τους μουσικό αποτύπωμα στη φετινή χρονιά με ένα album πλούσιο και διευρυμένο στους ήχους του. Μεταμορφωμένο το post-punk ύφος των Ιρλανδών αλλά με μια ωρίμανση

Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)

Greg Puciato – Mirrorcell

Ο πάλαι ποτέ frontman των The Dillinger Escape Plan έβγαλε μία ακόμα δισκάρα που συνδυάζει από μέταλ μέχρι ηλεκτρονικά στοιχεία, σε ένα δίσκο που σε πωρώνει σε κάθε άκουσμα

Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)

Goat – Oh Death

Σουηδοί σαμάνοι. Το πιο σκληρό τους δισκάκι. Σε κάθε στροφή πλανιέται ο Όζι και ο Ρόκι Έρικσον. Εντάξει σε κάποια σημεία νομίζεις ότι ακούς λίγο και τον Τουρνά (περιόδου Πολ). Χιπισμός, βουντού και όλοι δρόμοι οδηγούν στο Κατμαντού. “Do the Dance” λέμε

Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)

Goodnight, Texas – How Long It Will Take Them To Die

Σκοτεινές σεκάνς, γεωγραφίες αποκλεισμών, ιστορίες που κανείς δε θέλει να ακούσει και μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια

βα. αλ. (Ανθρακωρηχείο)

Hermanos Gutiérrez – El Bueno Y El Malo

Τα αδέρφια Gutiérrez φτιάχνουν μουσική για ονειροπόλα ταξίδια, είτε πρόκειται για ένα μεγάλο road trip στις άγονες αμερικανικές ερήμους, είτε μια μεγάλη βόλτα με τα ακουστικά στο Πεδίο του Άρεως στην Αθήνα. Η συμμετοχή του Dan Auerbach τους έδωσε έξτρα φήμη και πρόσβαση σε ένα μεγαλύτερο εύρος κοινού απ’ ότι μέχρι σήμερα.

ToSofoPaidi (blanketed by static)

Hot Water Music – Feel The Void

Οι βετεράνοι από τη Φλόριδα, δεν έχασαν τίποτα από την σπιρτάδα τους, ίσα ίσα απέκτησαν και χιούμορ. Τα φωνητικά του Chuck Ragan (με…θητεία πλέον και στην «Americana») με αυτό το γρέζι, χρόνια τώρα ήταν το σημείο 0 της μπάντας – με αυτό το πώς να το πούμε άραγε «post-hardcore» ιδίωμα με την άνεση της punk rock. Τίποτε λιγότερο… Σεβασμός!

ΠιΖήτα (#HUMBAonair)

Iannis Xenakis – Electroacoustic Works

Τρωγλοδύτης του Ήχου

Jake Blount – The New Faith

Παρελθόν, παρόν και μέλλον

βα. αλ. (Ανθρακωρηχείο)

Jenny Hval – Classic Objects

Η μοναδική ιδιότητα της Hval να δίνει με την ερμηνεία της το δικό της ιδιαίτερο ηχόχρωμα μας χάρισε ίσως το καλύτερο έως σήμερα άλμπουμ της καριέρας της

ToSofoPaidi (blanketed by static)

Just Mustard – Heart Under

Λίγο ο θόρυβος, λίγο το post-punk, λίγο η επαρχία της Ιρλανδίας, λίγο από πολλά εν ολίγοις, μας έδωσαν αυτό το αποτέλεσμα που σε ταξιδεύει και σίγουρα δεν σε αφήνει αδιάφορο

Error Mode (Time Error)

Kate Bush – Running Up That Hill

Η παντοκρατορία της εικόνας και ο αγώνας τώρα δικαιώνεται. Το πιο διάσημο τραγούδι του 2022 κυκλοφόρησε το 1985. Φωνάρα, κομματάρα και επιστροφή στο μέλλον. Αγάπη μόνο

Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)

KEN mode – NULL

Oι Καναδοί KEN Mode από το Γουίνιμπεγκ του Καναδά – μπάντα περίπου δέκα ετών – άνετα θα έπαιζαν με τους όσους έχω γράψει έως τώρα, ίσως πιο πολύ με τους Chatpile/ Drug Church. Παίρνοντας το λεγόμενο «industrial» των 80ς, έχοντας, επιτέλους κι άλλη μια μπάντα {ουπς…σπόιλερ} σαξόφωνο, προσφέρουν ένα πιο εγκεφαλικό άκουσμα, με αρκετές δυστοπικές απολήξεις {σικ!} στον ήχο τους. Ούτε αυτούς/ές να φοβάσαι…

ΠιΖήτα (#HUMBAonair)

Kendrick Lamar – Mr. Morale & The Big Steppers

Τρωγλοδύτης του Ήχου

Kevin Morby – This Is A Photograph

Ο ορισμός του προσωπικού άλμπουμ το ‘This Is A Photograph’ του Morby, ο οποίος ανακάτεψε μνήμες, ερωτήματα, μελωδίες και στίχους και μας χάρισε μια εξαιρετική δουλειά

ToSofoPaidi (blanketed by static)

King Hannah – I’m Not Sorry, I Was Just Being Me

Μπλουζ, ροκ κι ένα υπόγειο βρώμικο ρεύμα να απλώνεται μέσα από την φωνή της Hannah Merick, μια frontwoman femme fatale σα να τραγουδά στο σκοτάδι. Εξαιρετικό ντεμπούτο

Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)

Khruangbin – Texas Moon

Έτυχε να πέσει στα χέρια μου τον Ιούλιο και επί δέκα μέρες δεν σταμάτησε να παίζει

Error Mode (Time Error)

Leyla Mccalla – Breaking The Thermometer

Ραδιοφωνική ατμόσφαιρα, θεατρικοί φωτισμοί, νεορεαλιστικές ερμηνείες και ένα ταξίδι στην πιο μακρινή ακτή

βα. αλ. (Ανθρακωρηχείο)

Lou Reed – Words and Music

11 Μάη του 1965. Ο Λου Ριντ ηχογραφεί για πρώτη φορά με τον Τζον Κέιλ (τον καινούργιο του φίλο) μια σειρά από δικά του τραγουδάκια. Οι Βέλβετ δεν υπάρχουν καν στο πλάνο ζωής. Αντίθετα ο Ντύλαν είναι εκεί. Και οι δυο τους ακούγονται σαν ζαπρέ Σάιμον εντ Γκαρφάνκελ, ενώ στο “Pale Blue Eyes” νομίζεις ότι ξεπροβάλλουν οι κοτσίδες του Γουίλι Νέλσον… 

Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)

Midlake – For the Sake of Bethel Woods

Τους Τεξανούς Midlake ανέκαθεν τους συμπαθούσα, όμως το ‘For the Sake of Bethel Woods’ με εξέπληξε αναπάντεχα θετικά, τόσο ώστε μετά την 2η ακρόαση να επιστρέφω διαρκώς στην τελευταία κυκλοφορία τους.

ToSofoPaidi (blanketed by static)

Miko Marks & The Resurrectors – Feel Like Going Home

Ένταση, καθαρή ορμή, εξαιρετικό ταλέντο και μια εξαιρετική στιγμή εκδίκησης

βα. αλ. (Ανθρακωρηχείο)

Modern Studies – We are there

Το ψυχοφολκ κουαρτέτο μας ταξίδεψε μέσα από την ζεστή φωνή της Emily Scott. Το αποτέλεσμα ήταν ένα αναζωογονητικό αεράκι

Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)

Molly Tuttle – Crooked Tree

Περιθώριο, απόκληροι, αποστάσεις και συναντήσεις

βα. αλ. (Ανθρακωρηχείο)

Moor Mother – Jazz Codes

Τρωγλοδύτης του Ήχου

NEU! – 50!

Άλλο ένα Box Set με τα τρία πρώτα δισκάκια των αγαπημένων Νόι μαζί με άλλα δύο tribute δισκάκια. Τα πρωτότυπα ακούγονται κρυστάλλινα και μοντέρνα. Τα tribute πειραματικά και θολωμένα. Υπάρχει βέβαια και εκείνο το παρτόβιο Χάλογκαλο του Στίβεν Μόρις!

Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)

Oh Hiroshima – Myriad

OK, το ότι οι Σουηδοί είναι μια από τις καλύτερες vocal post rock μπάντες το ξέραμε. Το ότι πρόσθεσαν και τα πνευστά όμως ήταν αυτό που τους απογείωσε. Ο καλύτερος δίσκος τους ως τώρα και ο καλύτερος φετινός post rock δίσκος

Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)

Orville Peck – Bronco

Συναίσθημα, απωθημένα, σκονισμένες μπότες και αγνή, τίμια καύλα

βα. αλ. (Ανθρακωρηχείο)

Paradox Obscur – Morphogenesis

Electro Dark μαγεία, δίσκος που θα μείνει

Error Mode (Time Error)

Paolo Nutini – Last Night In the Bittersweet

Το περίμενα, το χόρτασα, το μοιράζομαι

Error Mode (Time Error)

Praise – All In A Dream

Από το θρυλικό αυτό label θα περίμενε κάποιος σκληρό κιθαριστικό ήχο και κραυγές. Κι όμως η μπάντα από τη Βαλτιμόρη με μέλη που έχουν θητεύσει σε κορυφαίες μπάντες του «χάρντκορ» (από Turnstille μέχρι Angel Dust), κάνουν μια βουτιά στα πρώτα χρόνια του ΄80 – η διαφορά εδώ είναι πως οι τύποι έχουν παίξει κι άλλα πράγματα, έχουν χιλιοακούσει διάφορες εκδοχές – όταν οι Hüsker Dü άθελά τους καθόριζαν ένα ρεύμα που θα έπαιρνε το αμερικάνικο underground (τους χαρίζουν και μια διασκευή), κι η περιέργεια είναι αν θα κάνουν τουρνέ με τους Dag Nasty… Μελωδικές πολυεπίπεδες κιθάρες με τα ανάλογα φωνητικά, σόλο που εμπλουτίζουν τις συνθέσεις κι ένα θετικό συναίσθημα.

ΠιΖήτα (#HUMBAonair)

Point No Point – Bad Vibes in Mushroom Forest

Η Jana Sotzko πειραματίζεται, ως γνήσια Βερολινέζα, με τον ήχο της σε δημόσια θέα και μας δίνει ένα αναπάντεχα όμορφο άλμπουμ με έντονο προσωπικό χαρακτήρα

ToSofoPaidi (blanketed by static)

Sharon Van Etten – We’ve Been Going About This All Wrong

Σταθερή αξία η Van Etten, συνέχισε στον ίδιο δρόμο που είχε χαράξει με το ‘Remind Me Tomorrow’, με την συνέχεια να αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

ToSofoPaidi (blanketed by static)

The Smile – A Light For Attracting Attention

Ένα φως για να προσελκύσει την προσοχή μας. Και γέμισε λάμψη το δωμάτιο

Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)

Ίσως η κυκλοφορία της χρονιάς, αλλά τι διαφορετικό θα περίμενε κανείς από το τρίο Yorke, Greenwood και Skinner;

ToSofoPaidi (blanketed by static)

Soft Kill – Canary Yellow

Ο δίσκος της χρονιάς, η μπάντα που ισορροπεί ανάμεσα στο indie rock και στο post punk στο απόγειο της, έβγαλε ένα δίσκο που αναδεικνύει τη γοητεία της απλότητας

Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)

Son House – Forever On My Mind

Ωμό κι αδάμαστο μπλουζ από το Δέλτα του Μισισιπή. Ιδιωτική ηχογράφηση του τιτάνα Σον Χάουζ από το 1964. Κυκλοφόρησε 58 χρόνια μετά και με τη συμβολή του κυρίου Auerbach των Black Keys. Κι αυτό το ρούφηγμα της μύτης στο περιβόητο “Death Letter” προμηθεϊκό φτύσιμο στα μούτρα του Χάρου

Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)

Soulside – A Brief Moment In The Sun

To ταξίδι στη νοσταλγία της μετεφηβείας στα πρώτα χρόνια του διαδυκτίου, όταν ψάχναμε να μάθουμε τις λίστες κυκλοφοριών εκείνων των κλασσικών δισκογραφικών. Οι Soulside μια από τις παραγνωρισμένες μπάντες, έξω από τις ΗΠΑ, που ακόμη κι ότι τρία από τα μέλη της έφτιαξαν στη Νέα Υόρκη, φεύγοντας από την έδρα της Discord την Ουάσιγκτον, τους Girls Against Boys δεν απέδωσε τα εύσημα που τους αναλογούν. Εδώ μιλάμε για ένα ακόμη δείγμα ωριμότητας, μιας μπάντας που δε ντρέπεται να πάρει το “DC hardcore” αυτό το πειραματικό πειραγμένο κιθαριστικό αμάλγαμα και να το εξελίξει, με συνέπεια. Αυτά τα καυλιστερά βραχνά φωνητικά, όταν κι όσο ακούγονται από τον McCloud έχουν μείνει στον εγκέφαλό μου. Ένας δίσκος, με όρεξη κι ιδέες σε κρατάνε σε πόρωση, ακόμη κι όταν το τέμπο είναι όσο πιο mid και τα φωνητικά θυμίζουν τιμημένα 90ς – αυτός ο δίσκος αποκαθιστά ρίζες, εμπνεύσεις κι επιρροές…

ΠιΖήτα (#HUMBAonair)

Spoon – Lucifer on the Sofa

Ο ήχος των Spoon είναι φρέσκος και διαχρονικός. Πλημμυρισμένες από δύναμη οι ηλεκτρικές κιθάρες στον δίσκο αυτό. Γοητευμένη απ’ την άγρια ομορφιά του

Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)

Straw Man Army – SOS

Punk από την πατρίδα του, τη Νέα Υόρκη, παιγμένο όμως με ένα τρόπο που εγώ τουλάχιστον δεν έχω ξανακούσει. Ένας δίσκος που άκουσα τις τελευταίες μέρες του 22, και συνεχίζω να ακούω καθημερινά

Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)

Susie Ibarra & Tashi Dorji – Master Of Time

Τρωγλοδύτης του Ήχου

Tash Sultana – MTV Unplugged(Live In Melbourne)

Δεν χωράνε πολλά λόγια, ηχητική απόλαυση.

Error Mode (Time Error)

Tejon Street Corner Thieves – Thick As Thieves

Αλητείες, αδιέξοδα, μπέρμπον και μια ροχάλα στα μούτρα του mainstream

βα. αλ. (Ανθρακωρηχείο)

Tinariwen – Kel Tinariwen

Οι έρημοι(tinariwen) που έχουν διαβεί οι Τουαρέγκ μουσικοί, στις απαρχές τους. Αποφάσισαν τον Νοέμβρη να κυκλοφορήσουν την 1η κασέτα που ηχογράφησαν πριν 31 χρόνια και βρίσκεται εδώ για να την μοιραστώ μαζί σας.

Error Mode (Time Error)

Vanessa Rossetto – The Actress

Τρωγλοδύτης του Ήχου

Wet Leg – Wet Leg

Το 2022 ήταν η χρονιά που όλος ο πλανήτης έμαθε τα κορίτσια από το Isle of Wight, ένας δίσκος που σου φτιάχνει τη διάθεση σε κάθε άκουσμα

Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)

Weyes Blood – And in the Darkness, Hearts Aglow

Η Natalie Mering πιάνει το νήμα που άφησε με το ‘Titanic Rising’ δίνοντας απαντήσεις στα ερωτήματα που έθεσε η ίδια πριν τρία χρόνια. Το ‘And in the Darkness, Hearts Aglow’ μας δίνει την απαραίτητη ένεση αισιοδοξίας στην μαυρίλα της εποχής

ToSofoPaidi (blanketed by static)

Words and Actions – Licht Demo

Νοσταλγικό darkwave στο παρόν

Error Mode (Time Error)

Wovenhand – Silver Sash

Ο David Eugene Edwards βγάζει ποιότητα σε ότι και αν κάνει οπότε δεν είχα αμφιβολία ότι και πάλι θα μας έδινε κάτι ξεχωριστό. Αυτός ήταν ο πρώτος πολύ καλός δίσκος της χρονιάς

Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)

XT & Pat Thomas – “Akisakila” / Attitudes​ ​of Preparation (Mountains, Oceans, Trees)

Τρωγλοδύτης του Ήχου

ΛΕΞ – Μετρό

Αγνό, παρθένο λαϊκό τραγούδι από τον Στέλιο Καζαντζίδη (χωρίς φυσικά την αρρενωπή θλίψη και τον αντισημιτισμό του) των χρόνων μας. Η ιστορικά αδικαίωτη ταξική πάλη επιστρέφει και το “Παράθυρό μου” παίρνει τη ρεβάνς από το μιζεραμπιλισμό της Δραπετσώνας

Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)

Ο δίσκος της απογείωσης, προσωπικοί στίχοι από τον ΛΕΞ που αγαπήθηκε αλλά δεν ξεπουλήθηκε

Error Mode (Time Error)

Φοίβος Δεληβοριάς – ΑΝΙΜΕ

Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας. Ο υπαρξισμός είναι σαν το ΠΑΣΟΚ: ρέει στο αίμα μας… Αλλά ρε γαμώτο το “Μόνο Ψέματα” είναι φτιαγμένο σαν το Γιν και το Γιανγκ. Λυκαυγές ή λυκόφως; Ή όπως θα έλεγε και ο συνονόματος σουρεαλιστής: Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας

Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)