Μια «βόμβα» έπεσε χθες το βράδυ στην Τεχνόπολη. Μια βόμβα ενέργειας, good vibes, ειλικρίνειας και, φυσικά, εξαιρετικής μουσικής, καθώς ο εντυπωσιακός Fantastic Negrito πραγματοποίησε την καλύτερη live εμφάνιση του καλοκαιριού.
Όσοι βρεθήκαμε στο Γκάζι, νομίζαμε ότι ξέραμε τι θα δούμε, αλλά κάναμε πολύ μεγάλο λάθος, γιατί ο 54χρονος καλλιτέχνης, μαζί με μια φοβερή και σούπερ groovy μπάντα, ήταν πραγματικά εκρηκτικός.
Την έναρξη της βραδιάς, βέβαια, είχε αναλάβει ο «δικός μας» Mickey Pantelous. Για την ακρίβεια οι Dr. Albert Flipout’s One CAN Band ft. Mickey Pantelous, η μπάντα του αγαπημένου bluesman που αποτελείται μόνο από τον… ίδιο. Με boogie διάθεση, χιούμορ και, όπως πάντα, εξαιρετική σκηνική παρουσία ο Mickey Pantelous ζέστανε με τον καλύτερο τρόπο το κοινό σε αυτό που, όπως ο ίδιος είπε, είναι η τελευταία του συναυλία. Ελπίζουμε να μην ισχύσει αυτό γιατί τόσο η μουσική του όσο και το σόου του είναι ξεχωριστά για τα ελληνικά δεδομένα.
Λίγο μετά τις 21.30, όμως, είχε έρθει η ώρα για τον κύριο Xavier Amin Dphrepaulezz και την παρέα του και από τις πρώτες νότες του Transgender Biscuits καταλάβαμε ότι πρόκειται να παρακολουθήσουμε μια ιστορική συναυλία.
Η αλήθεια είναι πως πολύ δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί γραπτώς η χθεσινοβραδινή εμπειρία και είναι, πραγματικά, πολύ κρίμα που δεν βρέθηκε περισσότερος κόσμος στην Τεχνόπολη, για να απολαύσει την εμφάνιση ενός μουσικού που είναι στην κορυφή, έχει κυκλοφορήσει έναν εξαιρετικό δίσκο και αποτελεί μια ξεχωριστή περσόνα.
Εκρηκτικός, αεικίνητος, με απίστευτο ρυθμό, ο Fantastic Negrito, πέρα από εξαιρετική φωνή και συνθέσεις, ξεδίπλωσε όλα τα «κλασικά» στοιχεία που κάνουν έναν performer να έχει μοναδική απόδοση: Χορός, sing along, έκρηξη, όμορφη και χωρίς φλυαρίες επικοινωνία με το κοινό. Ένας γλυκύτατος μαέστρος με χαμόγελο, κίνηση και ενέργεια που μετέδωσε (αλλά πήρε κιόλας) τόσο στη μπάντα του όσο και στο κοινό, ανεβοκατεβάζοντας συνεχώς την συναισθηματική ένταση και παρασύροντάς μας σε μια διονυσιακή βραδιά με περίσσευμα θετικής ενέργειας
Κι όπως σημείωσε πολύ εύστοχα ένας αδελφός και συνοδοιπόρος: Θυμίζει τις καλύτερες στιγμές ιερών τεράτων της δεκαετίας του ’60 και του ‘70 (όπως οι James Brown, George Clinton, Sly Stone), αλλά στο τώρα, στο παρόν, σε αυτούς τους ξέφρενους και ζοφερούς καιρούς που βιώνουμε και εδώ και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ο Αμερικανός καλλιτέχνης δεν έμεινε σιωπηλός απέναντι στα μεγάλα ζητήματα. Μας ζήτησε να… σώσουμε την χώρα του, μίλησε για αιώνια προβλήματα των μαύρων στις ΗΠΑ, πάντα στέλνοντας ένα μήνυμα αγάπης και αγώνα. Ο εξαιρετικός τελευταίος δίσκος του, άλλωστε, με τον φανταστικό τίτλο “White Jesus, Black Problems” [διαβάστε την κριτική της efsyn city ΕΔΩ] αποτελεί την καταγραφή της φοβερής ιστορίας των προγόνων του. Η Σκωτσέζικης καταγωγής λευκή προγιαγιά του (επτάκις προγιαγιά για την ακρίβεια), ερωτεύτηκε και κλέφτηκε με τον μαύρο, σκλάβο προπάππου του, ο οποίος δεν είχε καν καταγεγραμμένο όνομα στα αρχεία. “A Man With No Name” μας είπε σε μια από τι κορυφαίες στιγμές της συναυλίας.
Και από τραγούδια; Έχοντας στο πλευρό του μια φανταστική μπάντα (ήταν εμφανές το πόσο διασκέδαζαν όλοι τους παρέα επί σκηνής) απέδωσε με εξαιρετικό τρόπο συνθέσεις από όλη την καριέρα του, δίνοντας, φυσικά, έμφαση στον τελευταίο του δίσκο. Αν έπρεπε να διαλέξουμε κορυφαία σημεία (και με τον φόβο να αδικήσουμε ένα εντυπωσιακό στο σύνολό του live) θα λέγαμε τα: They Go Low, A Boy Named Andrew, Bullshit Anthem, The Duffler, An Honest Man.
Και φυσικά ένα αποθεωτικό encore με το Lost in The Crowd, με τον Negrito να μας ζητά να κλάψουμε μαζί του κι εμείς να γεμίζουμε δάκρυα έκστασης, χαράς, κάθαρσης.
“It’s Like Church but Without the Religion” όπως μας είπε πολύ εύστοχα ο ίδιος για αυτή τη συνάντησή μας.
Ο Fantastic Negrito ήρθε, είδε και… κατέκτησε την Αθήνα!!!
