ΟΡΕΣΤΗΣ ΝΤΑΝΤΟΣ
ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΓΙΑ ΚΑΡΦΙΑ
Cobalt
★★★★☆
Ενα παράπονο είχα από τη «σταδιοδρομία» μου ως ακροατή. Κανένα σπουδαίο έργο δεν με βρήκε απροετοίμαστο. Σε όλα ήμουν κάπως ψυλλιασμένος. Για να μην πω ότι άκουσα δίσκους επί τούτου επειδή κάπου διάβασα γι’ αυτούς.
Γι’ αυτό μου χρώσταγε νομίζω το ελληνικό τραγούδι να πέσω πριν από δύο καλοκαίρια πάνω στα τραγούδια του Ορέστη Ντάντου. Γι’ αυτό και τον περίμενα αυτόν τον δίσκο, παρ’ όλο που ο «Γιάννης», που κυκλοφόρησε πρώτος, δεν είναι και τόσο του γούστου μου.
Ο Ορέστης γράφει όχι μόνο με την προοπτική κάποιας συγκεκριμένης εργασίας. Αν του έρθει ανάμεσα στα μαθήματα ένα στιχάκι, το σημειώνει. Γράφει διαρκώς.Ετσι έγινε και αυτή τη φορά. Πριν από τέσσερα χρόνια ξεκίνησαν να γράφονται τα πρώτα τραγούδια του δίσκου. Του βγήκε μια πιο λαϊκή-παραδοσιακή εκδοχή του και μια όχι τόσο βιωματική θεματολογία, γι’ αυτό και δεν τα είπε ο ίδιος τα κομμάτια.
Αποφάσισε να κάνει έναν δίσκο με γυναικείες φωνές. Με βάση αυτό γράφτηκαν και τα υπόλοιπα κομμάτια. Επειτα από αυστηρό φιλτράρισμα από τα 20-25 τραγούδια έμειναν μόλις έξι.
Επειδή δεν ήθελε να γέρνει προς μία κατεύθυνση ο δίσκος και επειδή πια ο κόσμος δεν ακούει ολοκληρωμένες δισκογραφικές εργασίες. Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μάρθα Φριντζήλα, Νατάσσα Μποφίλιου και Ιουλία Καραπατάκη ερμηνεύουν τα κομμάτια του EP. Προσωπικά δεν μου έχει ξανατύχει σε δίσκο να αλλάζει συνέχεια η σειρά προτίμησης των κομματιών από ακρόαση σε ακρόαση. Σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές με συγκινούν αφάνταστα το «Νερό στη βάρκα» και το ομότιτλο, το «Τακούνια για καρφιά». Θέλω να πιστεύω ότι ο χρόνος θα φέρει στον δρόμο μας και ένα δεύτερο part αυτής της δουλειάς.
Παναγιώτης Χαραλαμπάκης
JACK WHITE
FEAR OF THE DAWN
Third Man
★★★☆☆
Λατρεύουμε Jack White. Γιατί, εκτός από μεγάλος κιθαρίστας, είναι ένας καλλιτέχνης που δεν θέλει να μπαίνει σε καλούπια, πειραματίζεται και «ψάχνεται» μουσικά. Αυτό κάνει και στον τέταρτο προσωπικό του δίσκο, αλλά μάλλον «μπλέκεται» ελαφρώς. Για να μην παρεξηγηθώ, το άλμπουμ ακούγεται ευχάριστα, όμως εάν ο αγαπημένος Jack αποφάσιζε να αντικαταστήσει σε ορισμένα τραγούδια τα keybords με τις γνωστές του fuzzαριστές κιθάρες, ίσως να μιλούσαμε για έναν πολύ καλό rock δίσκο. «Κανείς δεν χρειάζεται να μου πει τι να κάνω» τραγουδάει σε ένα από τα καλύτερα κομμάτια και άρα εμείς πάμε πάσο. Κρατάμε τα ωραία grooves και αναμένουμε τον δεύτερο προσωπικό του που έχει ήδη ανακοινώσει πως θα βγάλει μέσα στο 2022!
Χρήστος Καλλιμάνης
JONNY GREENWOOD
SRENCER
Mercury Classics
★★★★★
Μπορεί ο Jonny Greenwood να ήταν υποψήφιος για το Οσκαρ Kαλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής με την «Εξουσία του σκύλου», όμως έγραψε ακόμα καλύτερη μουσική για ένα φιλμ που αδικήθηκε κατάφωρα στις υποψηφιότητες, το «Spencer» του Pablo Larraín. Μια εξαιρετική ιδιοσυγκρασιακή βιογραφία της πριγκίπισσας Νταϊάνα (στον ρόλο της οποίας η Kristen Stewart κάνει ερμηνεία καριέρας), όπου κάθε νότα των επιτηδευμένων δυσαρμονιών στη μουσική τού Greenwood περικλείει και μία πτυχή της προσωπικότητάς της. Και μόνο για το επικό -διάρκειας 7,5 λεπτών- «Arrival» έπρεπε να σαρώσει τα βραβεία.
Δώρα Σελλά
FATHER JOHN MISTY
CHLOE AND THE NEXT 20th CENTURY
Bella Union
★★★☆☆
Καμία σχέση με αυτά που ξέραμε. Ο φολκ-ροκ Father John Misty μάς παρουσιάζει εδώ μια άλλη εκδοχή του μουσικού εαυτού του. Πιο τζαζ και σουίνγκ, πιο κινηματογραφική, σαν τα ωραία μιούζικαλ του Χόλιγουντ από τη δεκαετία του ‘50 και του ‘60. Καταλαβαίνετε επομένως το νοσταλγικό ύφος του. Να σας πω την αλήθεια το «Chloë and the Next 20th Century» αποτέλεσε για μένα μια ευχάριστη έκπληξη, μια και δεν ήμουν ποτέ φαν τού Father John Misty. Αλλά να…
Δημήτρης Κανελλόπουλος
