Στο επόμενο φύλλο μας του Σαββατοκύριακου, που θα κυκλοφορήσει την Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου, θα βγει και το δεύτερο τεύχος του «Rolling Stone Greece». Σας το λέω από τώρα να μην ξεχαστείτε διότι το πρώτο τεύχος εξαντλήθηκε γρήγορα σε πολλά σημεία πώλησης, παρά το γεγονός πως είχαμε φροντίσει για αυξημένο τιράζ. Το ίδιο θα κάνουμε και την επόμενη Πέμπτη, αλλά φροντίστε και εσείς.
Θα είναι ό,τι πρέπει για ανάγνωσμα των αργιών της Πρωτοχρονιάς. Και θέλω να σας πω ότι το δεύτερο τεύχος είναι καλύτερο από το πρώτο, πιο νευρώδες και με περισσότερα θέματα. Κάποια από αυτά, που σας τα παρουσιάζει η Ειρήνη Σαρλή παρακάτω, είναι άκρως ενδιαφέροντα. Ας δούμε εδώ σήμερα κάτι που αφορά το εξώφυλλο του περιοδικού, τις συνομιλίες του Μπρους Σπρίνγκστιν με τον Μπαράκ Ομπάμα.
Ιδού πώς τις παρουσιάζει ο ίδιος ο Ομπάμα:
«Αν μη τι άλλο, προσπαθήσαμε να δείξουμε ότι είναι δυνατόν να προσεγγίσουμε ακανθώδη ζητήματα με συμπόνια, χιούμορ και πεποίθηση, αλλά και με μια μεγάλη δόση ταπεινοφροσύνης. Και μάλιστα, από τότε που κυκλοφόρησε το podcast, έχουν επικοινωνήσει μαζί μας άνθρωποι από κάθε Πολιτεία και από κάθε κοινωνική τάξη που ήθελαν να μας πουν ότι κάτι που άκουσαν τους είχε αγγίξει – μπορεί να ήταν η σφραγίδα που άφησαν πάνω μας οι πατεράδες μας· η αμηχανία, η θλίψη, ο θυμός και οι περιστασιακές στιγμές μεγαλοσύνης που έχουν ανακύψει καθώς εξερευνούμε τις φυλετικές διαιρέσεις της Αμερικής· ή η χαρά και η αίσθηση λύτρωσης που μας έχουν προσφέρει οι οικογένειές μας. Πολλοί μας είπαν ότι ακούγοντάς μας να μιλάμε θυμήθηκαν τα παιδικά τους χρόνια. Τους δικούς τους πατεράδες. Τις πόλεις όπου μεγάλωσαν.
»Εκαναν επίσης ερωτήσεις σε εμένα και στον Μπρους, θέλοντας να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες για τις ιστορίες που διηγηθήκαμε – και αυτό ήταν που οδήγησε στο βιβλίο, στις σελίδες του οποίου μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρες τις συζητήσεις μας. Αλλά θα βρείτε επίσης κείμενα ομιλιών, προσωπικές φωτογραφίες και χειρόγραφους στίχους τραγουδιών που συνοδεύουν κάποιες απ’ τις στιγμές που περιγράφονται στις συζητήσεις μας και που είναι σαν οδόσημα κατά μήκος των διακλαδούμενων λεωφόρων και παρόδων που έχει βαδίσει ο καθένας μας χωριστά.
»Η μεγαλύτερη επιθυμία μας είναι αυτές οι συζητήσεις να γίνουν αφορμή για να κάνετε κι εσείς τις δικές σας – με κάποιον φίλο, συγγενή, συνάδελφο ή ακόμη και με κάποιον γνωστό απλώς. Κάποιον του οποίου η ζωή διασταυρώνεται με τη δική σας αλλά που η προσωπική του ιστορία σάς είναι ουσιαστικά άγνωστη. Είμαστε σίγουροι ότι αν ακούσετε αρκετά προσεκτικά, με ανοιχτή καρδιά, θα βρείτε ενθάρρυνση. Γιατί στις μέρες αυτές, που είναι εύκολο να μιλάμε χωρίς να ακούμε τους άλλους, ή απλώς να περιορίζουμε τις συζητήσεις μας στον κύκλο εκείνων που μας μοιάζουν ή που σκέφτονται ή που προσεύχονται σαν εμάς, το μέλλον εξαρτάται από την ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε ότι είμαστε όλοι επεισόδια της αμερικανικής ιστορίας – και ότι μπορούμε να γράψουμε ένα νέο και καλύτερο κεφάλαιο, μαζί».
