Χθες στον ύπνο μου είδα ότι βρισκόμουν στο πατρικό μου σπίτι στα Γρεβενά και έψαχνα να βρω την αγαπημένη μου κούπα, για να πιω καφέ με την μάνα μου. Αυτή γλυκά με μάλωνε που έκανα το ντουλάπι της άνω κάτω και μετά γελούσαμε.
Το υποσυνείδητο μου αυτές τις μέρες λειτουργεί άψογα. Αναζητά τη συντροφικότητα με τους αγαπημένους μου ανθρώπους, ποθεί τα αγκαλιάσματα και το παιδί μέσα μου ζητά φροντίδα ,τώρα που ενδόμυχα φοβάται.
Έχω πέσει σε βαθιά σιωπή τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι την προηγούμενη Δευτέρα με το μοίρασμα της διαδικτυακής μου συναυλίας έφτασα σε ένα συναισθηματικό ταβάνι πληρότητας και ευγνωμοσύνης (μα και θλίψης). Ζητώ βαθιά μέσα μου να σταματήσουν όλα, προσπαθώντας να αφουγκραστώ καλύτερα τι είναι όλο αυτό που συμβαίνει.
Όσο καθαρίζω μέχρι και την πιο ξεχασμένη γωνιά του σπιτιού μου, γελάω με την ιλαροτραγική μου κατάσταση, καθώς σκέφτομαι πως μέσα σε όλα τα άλλα, τους τελευταίους μήνες ετοίμαζα μία παράσταση που θα παιζόταν τη Μεγάλη Εβδομάδα αποτελούμενη από τρία τραγούδια, τρεις θρήνους. Το βαθύ καλλιτεχνικό αίτημα που υπήρχε πίσω από όλη αυτή την εργασία ήταν να μπορέσουμε να κάνουμε μία παύση από τους φρενήρεις ρυθμούς και να δώσουμε χρόνο στην έννοια της απώλειας, του θρήνου, αλλά και του μυστηρίου της ζωής, που μέσα σε λίγες μόνο ώρες μας κάνει να αναθεωρούμε τα πάντα.
Όταν, ωστόσο, ο παρονομαστής της Ζωής γίνει κοινός για όλους, τότε η Τέχνη έχει ήδη επαληθευτεί. Εχουμε ήδη ταξιδέψει μέσα της και όσοι από μας δεν κινδυνεύουμε άμεσα έχουμε πληρώσει μόνο ένα μικρό αντίτιμο εισιτηρίου. Είναι σαν να γνωρίζουμε έστω και για λίγο πώς περίπου ζει αυτός που έχει άσθμα, ο καρκινοπαθής, ο υπερήλικας που δεν μπορεί να βγει από το σπίτι του, ξέροντας ή τουλάχιστον ελπίζοντας ότι για μας όλο αυτό θα τελειώσει σύντομα.
Ο κλάδος της μουσικής βιομηχανίας ήταν από τους πρώτους που επλήγη και ίσως από τους τελευταίους που θα ανακάμψει, μιας και όταν συναισθηματικά η τέχνη γίνεται μείζονος σημασίας, πρακτικά οδεύει σε ένα οικονομικό ναδίρ. Δεν ξέρω πότε θα ξανατραγουδήσω δημόσια, ούτε ποτέ θα δω τους αγαπημένους μου μαθητές από κοντά. Απορώ με τον εαυτό μου που, ζώντας με μεγάλες αγωνίες και άγχη όλα αυτά τα χρόνια, αποδέχεται με πλήρη νηφαλιότητα και ηρεμία όσα συμβαίνουν.
Το γεγονός ότι είμαι υγιής μέσα σε ένα όμορφο σπίτι, χαϊδεύοντας τον σκύλο μου την ώρα που γράφω όλα αυτά, με γεμίζει με ένα μεγάλο συναίσθημα ευγνωμοσύνης, αλλά και ευθύνης απέναντι στους υπόλοιπους συνανθρώπους μου. Αυτή η ευθύνη δεν μου επιτρέπει να πέσω ψυχολογικά (ή τουλάχιστον αν πέσω, να σηκωθώ γρήγορα), ακόμα και αν χρειαστεί να αλλάξω συνθήκες εργασίας στη ζωή μου και αν δεν τραγουδήσω σύντομα με τον τρόπο που έκανα μέχρι σήμερα.
Αν αυτό το συναίσθημα το έχουν ζήσει και άλλοι και καταφέρουμε να το διατηρήσουμε μέσα στο χρόνο, αν πέρα από το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης αλλάξουν ριζικά οι κοινωνικές δομές, δίνοντας προτεραιότητα στο δικαίωμα της αξιοπρεπούς ζωής, τότε ίσως έχουμε μια ευκαιρία για μία καινούργια αρχή, πιο αισιόδοξη, ως «Καινούριοι Άνθρωποι», που θα κινούνται με μεγαλύτερο σεβασμό απέναντι στον συνάνθρωπο.
Απέναντι στη Φύση.
Απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό.
