Πώς η Neneh Cherry ομόρφυνε τη ζωή μας…

Με το που έφτασα την Τρίτη το βράδυ στο Ιδρυμα Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος, για να παρακολουθήσω τη συναυλία της Neneh Cherry, στο πλαίσιο του Summer Nostos Festival 2019, κατάλαβα ότι βρισκόμουν σ’ ένα πραγματικό πανηγύρι της τέχνης και του πολιτισμού. Διασχίζοντας σχεδόν όλο τον χώρο για να κατευθυνθώ στο Ξέφωτο, ευφραινόμουν με όσα έβλεπα. 

Πολύς -μα πάρα πολύς- κόσμος, όλων των ηλικιών, καταπιανόταν με πράγματα που ομορφαίνουν τη ζωή. Τα παιδιά έπαιζαν, έκαναν ποδήλατο ή πατίνι. Στο Κανάλι το κοινό παρακολουθούσε ενθουσιασμένο το live των Balthazar και ο συνδυασμός της μουσικής, του νερού και των φωτισμών ήταν μαγικός. Κάποιοι έκαναν απλώς τη βόλτα τους, τα «τραπεζάκια έξω» είχαν γεμίσει ασφυκτικά, μεγάλες ουρές σχηματίζονταν στις καντίνες.

Στο Ξέφωτο, όπου θα γινόταν το live της μεγάλης σταρ της βραδιάς, βρίσκονταν γύρω στις 5.000 θεατές, άνθρωποι κάθε ηλικίας: από μικρά παιδιά μέχρι εβδομηντάρηδες. Η Σουηδή -με ρίζες στη Σιέρα Λεόνε- μουσικός δεν μας άφησε να περιμένουμε πολύ. Βγήκε στη σκηνή στις 10.10, μόλις δέκα λεπτά μετά την προκαθορισμένη ώρα της εμφάνισής της, ντυμένη στα λευκά.

Και η σκηνή γέμισε. με το ταλέντο της, το πάθος της, την ενέργειά της. Η Neneh Cherry, το πάλαι ποτέ icon της ποπ κουλτούρας, μας ξεσήκωσε από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι. Στη μιάμιση ώρα που διήρκεσε η συναυλία δεν σταματήσαμε να χορεύουμε ακούγοντας τα κομμάτια της. Και εκείνη, μια όμορφη γυναίκα στα 55 της, έδινε τον ρυθμό ραπάροντας ασταμάτητα. Το ραπ του μεσήλικα, σκέφτηκα κάποια στιγμή, και για αυτό τον λόγο ώριμο και κατασταλαγμένο, όχι μόνο οργισμένο, χωρίς προοπτική.

Έπαιξε κυρίως τραγούδια από το τελευταίο άλμπουμ της, «Broken Politics», που είναι το πιο πολιτικό της καθώς ασχολείται με τον Τραμπ, το Brexit, την αποικιοκρατική κληρονομιά της Βρετανίας, την οπλοκατοχή, τη βία, τον πόλεμο και τη θύελλα των πολιτικοκοινωνικών εξελίξεων που σαρώνει τις σύγχρονες κοινωνίες. Μας θύμισε όμως και μεγάλες επιτυχίες της, όπως το «7 Seconds» και το «Buffalo Stance». 

Η συναυλία τελειώνει και καθώς φεύγω, κατακλυσμένη από την πληρότητα που δημιουργούν οι όμορφες στιγμές της ζωής, σκέφτομαι ότι οι Αθηναίοι «μαθαίνουν», μέσω του ΚΠΙΣΝ και του Summer Nostos Festival, τι σημαίνει δημόσιος χώρος. Και αυτό είναι πολιτισμός εξίσου σημαντικός με αυτόν που παράγει η τέχνη…