Ένας Αμερικανός, ένας Αυστραλός, ένας Τούρκος σε… πλήρη αρμονία

Ανταπόκριση: Dirtmusic – Alcalica @ Temple Athens

Οι κύριοι Chris Eckman, Hugo Race και Murat Ertel, οι Dirtmusic, δηλαδή, την Παρασκευή το βράδυ στο Temple μας απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο πως η ανταλλαγή μουσικής κουλτούρας μπορεί να δημιουργήσει εκπληκτικά αποτελέσματα, ιδιαίτερα όταν οι συμμετέχοντες απολαμβάνουν αυτό που κάνουν.

Κακά τα ψέματα, στο Temple αρκετοί βρεθήκαμε κυρίως αναμένοντας να δούμε τον αγαπημένο (λόγω Walkabouts και όχι μόνο) Chris Eckman και με την ελπίδα ότι θα απολαύσουμε μία κιθαριστική πανδαισία έχοντας στο μυαλό μας τις προηγούμενες δουλειές των Dirtmusic με τον Chris Brokaw. Το κοινό, συνεπώς, ήταν και μεγάλο σε ηλικία και έμπειρο συναυλιακά, όμως αυτό που ακολούθησε μάλλον δεν το περίμενε κανείς μας.

Την παράσταση, πάντως, έκλεψε ο θρυλικός Murat Ertel και το ηλεκτρικό του σάζι κυρίως εξαιτίας της φοβερής επικοινωνίας του με το κοινό.

Για περίπου μιάμιση ώρα οι Dirtmusic μας καθήλωσαν με την ταξιδιάρικη, ψυχεδελική μουσική τους. Βασίστηκαν, κυρίως, στο “Bu Bir Ruya”, τον φετινό τους δίσκο, για τον οποίο δημιουργήθηκε η σύνθεση Eckman, Race, Ertel και, κυριολεκτικά, μας έβαλαν μέσα στον χαοτικό και αυτοσχεδιαστικό κόσμο τους.

Όταν τρεις τόσο σημαντικές προσωπικότητες συναντώνται υπάρχει ο κίνδυνος το αποτέλεσμα να είναι «νερόβραστο» ή κάπως επιτηδευμένο, όμως οι Dirtmusic απέδειξαν περίτρανα ότι διασκεδάζουν πραγματικά τη συνεργασία τους. Ο ίδιος ο Hugo Race, στη συνέντευξη που μας παραχώρησε, το είχε δηλώσει ευθαρσώς «τόσες δεκαετίες μας έχουν διδάξει ότι δεν είμαστε ειδικοί σε τίποτα και υπάρχουν τόσα πολλά που δεν γνωρίζουμε».

Και το βράδυ της Παρασκευής συνέβη ακριβώς αυτό. Εκρηκτικές americana κιθάρες σε πλήρη αρμονία με τους ανατολίτικους ήχους από το σάζι και με ένα drumbeat πότε blues, πότε τσιφτετέλι, αλλά πάντα να δίνει το έναυσμα στο κοινό να συμμετέχει σε ένα καθαρτικό ψυχεδελικό ταξίδι. 

Κορυφαίες στιγμές, ίσως, τα “The Border Crossing” και “Go The Distance”, ενώ τα οπτικά εφέ στον προτζέκτορα σε συνδυασμό με τους δυνατούς στίχους, εμπνευσμένους από την προσφυγική κρίση και τις πολεμικές συγκρούσεις δημιουργούσαν μία ατμόσφαιρα επιβλητική.

Και κάτι ακόμη, ίσως το πιο σημαντικό: Είχα πολύ καιρό να ζήσω κοινό να ζητάει επιμόνως encore και ξανά encore από μία μπάντα. Φυσικά ούτε οι ίδιοι οι Dirtmusic οι οποίοι έπαιξαν ξανά.. το πρώτο κομμάτι της βραδιάς “Bi De Sen Soyle”

Τη βραδιά άνοιξαν οι Alcalica, ένα ντουέτο, ορμώμενο από το Βερολίνο με σαφή προτίμηση στον ηλεκτρονικό ήχο. Η Julie Loi και ο Λεωνίδας Δανέζος είχαν καλή παρουσία, παρουσίασαν ένα μουσικό μείγμα ανατολίτικων ήχων (σαντούρι), electro έως και ragga, όμως δεν κατάφεραν να κεντρίσουν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον του κοινού. Αυτό που παίζουν, πάντως, το κάνουν καλά.