Ανερχόμενο συγκρότημα οι StarWound, μας εξέπληξαν το τελευταίο διάστημα κυκλοφορώντας ένα διαφορετικό σε ύφος τραγούδι («Mirror»), με τη συμμετοχή της Ελληνίδας μεσοφώνου Alexandra Gravas. Είμαστε ακριβώς δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο τους άλμπουμ «Miles to Walk».
«Δεν θα λέγαμε ότι είναι τόσο διαφορετικός ο ήχος σε σχέση με τον πρώτο δίσκο» λένε τα παιδιά του συγκροτήματος στο efsyn city. «Η σύνθεση διαφέρει, κυρίως λόγω της ένταξης μιας κλασσικής φωνής. Παρόλα αυτά μένουμε πιστοί στις θεματικές που επιλέγουμε. Το “Mirror” είναι στην ουσία ένας διάλογος μεταξύ του ατόμου και της εικόνας του. Ο καθρέφτης καλεί το άτομο να δει την πραγματική του υπόσταση και όχι αυτή που κατασκευάζει για τα social media κλπ. Είναι μια αναφορά στη δύναμη της εικόνας και πώς αυτή καθορίζει τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε ένα κομμάτι που μια φωνή σαν αυτή της Αλεξάνδρας θα ήταν πλήρως ενταγμένη, αν όχι αναγκαία».
«Γνωριστήκαμε με τα παιδιά στης Βρυξέλλες στα πλαίσια μιας μεγάλης φιλανθρωπικής πρωτοβουλίας για την Ελλάδα με το όνομα “12 ώρες για την Ελλάδα”» σημειώνει με τη σειρά της και η Alexandra Gravas. «Είχαμε ανθρώπινη χημεία από την πρώτη στιγμή. Μου έδωσαν τον πρώτο τους δίσκο και ενθουσιάστηκα με το διαφορετικό και πολύ προσωπικό τους ήχο. Και πολύ αυθόρμητα τους είπα, γράψτε κάτι να το τραγουδήσουμε μαζί. Τόσο απλά. Είμαι και από την φύση μου ένας άνθρωπος με πολλή περιέργεια. Ακούω πολύ το ένστικτο μου. Και όπως βλέπετε, δεν έπεσα έξω».
Τι σας αρέσει περισσότερο σε μια συνεργασία με νέους ανθρώπους; «Η επαφή με το καινούργιο. Η έμπνευση του διαφορετικού. Πάντα στην καριέρα μου έψαχνα καινούριους δρόμους μουσικής έκφρασης. Είμαι ένας άνθρωπος ανοιχτός και λάτρης όλων των ειδών της μουσικής αρκεί να “μου μιλάνε”».
Οι StarWound μας διηγούνται την πρώτη φορά που άκουσαν τραγούδι τους σε ραδιόφωνο και, μάλιστα, σε ραδιόφωνο του εξωτερικού. «Φτάνουμε με πτήση στο Charleroi του Βελγίου. Παίρνουμε το van και πάμε για Λουξεμβούργο, με στόχο να φτάσουμε εντός 3ωρου για συνέντευξη σε έναν από τους μεγαλύτερους ραδιοφωνικούς σταθμούς εκεί. Ατύχημα με νταλίκες στο δρόμο, κολλάμε στην κίνηση… Ο μπασίστας μας κοιμάται ήδη στο ξενοδοχείο στο Λουξεμβούργο γιατί ερχόταν από Αγγλία για το gig… Τον ξυπνάμε 15′ πριν τη συνέντευξη και τον στέλνουμε γκαζωμένο να δώσει εκείνος τη συνέντευξη. Πηγαίνοντας προς τα κει κι εμείς, πιάνουμε σήμα από Λουξεμβούργο και ακούμε την εκπομπή. Ηταν η πρώτη φορά που ακούσαμε τους Starwound σε ραδιόφωνο στο εξωτερικό!».
Είναι άλλωστε μια μπάντα πολύ δραστήρια στο εξωτερικό. «Η περιπέτεια των StarWound ξεκίνησε την άνοιξη του 2017 με το πρώτο Ευρωπαϊκό μας τουρ, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις Κάτω Χώρες. Έχουμε ήδη παίξει σε 12 πόλεις του εξωτερικού, σε 5 διαφορετικές χώρες. Το πρώτο live προέκυψε στο Λουξεμβούργο, όταν μας προτάθηκε να συμμετάσχουμε στο Διαπολιτιστικό Φεστιβάλ της CLAE. Ήταν μια μοναδική εμπειρία, καθώς μοιραστήκαμε την ίδια σκηνή με καλλιτέχνες από πολλές διαφορετικές χώρες».
Σε τι κοινό παίζετε σε αυτές τις χώρες;
«Το κοινό σε αυτά τα live ποικίλει. Άλλοτε αποτελείται κυρίως από Έλληνες και άλλοτε αποκλειστικά από ξένους. Και είναι πραγματικά πολύ διαφορετική η αίσθηση που έχουμε παίζοντας στο μεν κοινό ή στο δε. Σίγουρα υπάρχει μια οικειότητα όταν παίζεις για Έλληνες, αλλά ένα από τα απολαυστικότερα live που έχουμε κάνει απευθυνόταν σε 60 Βέλγους και Ολλανδούς φοιτητές στο Leuven, οι οποίοι μας άκουγαν αμίλητοι για δύο ώρες και σιγοτραγουδούσαν τα κομμάτια μας, τα οποία άκουγαν για πρώτη φορά».
Πόσο βοηθάει τελικά το internet και τα social media σήμερα στο να βγει μια μπάντα ελληνική, με όλους τους περιορισμούς που σημαίνει αυτό, εκτός συνόρων;
«Εννοείται ότι βοηθάει πολύ. Τα venues και οι οργανισμοί έχουν άμεση πρόσβαση στο υλικό σου. Επίσης, για τους καλλιτέχνες είναι μία διευκόλυνση όσο αφορά την έρευνα για venues, σταθμούς και τοπικούς φορείς. Σαφώς υπάρχουν και τα “τυχερά”. Ωστόσο, συχνά λειτουργεί σαν τροχοπέδη λόγω του τεράστιου όγκου των πληροφοριών. Μπορείς πολύ εύκολα να χαθείς μες στον σωρό».
Ως έμπνευση της μπάντας αναφέρουν καλλιτέχνες όπως ο Nick Cave, o Nick Drake, ο Tim Buckley, ο Tom Waits αλλά και ο Kurt Weill, η Nina Simone και οι Pink Floyd! «Τα πρώτα κομμάτια της μπάντας γράφτηκαν αυθόρμητα στα αγγλικά, για αισθητικούς λόγους», λένε. «Στη συνέχεια συζητήθηκε το θέμα και καταλήξαμε στο να κρατήσουμε τον αγγλικό στίχο όχι μόνο γιατί ταίριαζε καλύτερα στο είδος και το ύφος της μουσικής που γράφουμε (κάθε γλώσσα έχει τη δική της μουσικότητα και το δικό της μέτρο), αλλά και γιατί στοχεύαμε στο άνοιγμα της καλλιτεχνικής μας δραστηριότητας και εκτός των ελληνικών συνόρων. Και είναι αλήθεια πως στο εξωτερικό, ανεξάρτητα από τη γλώσσα της χώρας, οι στίχοι μας “περνάνε” πολύ περισσότερο, έχουν άλλη διεισδυτικότητα. Κι αυτό μας χαροποιεί ιδιαιτέρως, καθώς είμαστε μια μπάντα που καθορίζεται εξίσου από τους στίχους της, όσο και από τις συνθέσεις».
