Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές οι Θεσσαλονικείς ετοιμάζονται να υποδεχθούν τους συναρπαστικούς Wovehand και τον επιβλητικό «ηγέτη» τους David Eugene Edwards. Το Σάββατο θα είναι η σειρά της Αθήνας να ταξιδέψει στον σκοτεινό και ταυτόχρονα μαγευτικό μουσικό τους κόσμο.
Ο ήχος τους απόλυτα θρησκευτικός (έχει άλλωστε τα θεματάκια του με την θρησκεία ο Edwards), καθηλωτικός και σκοτεινός. Η μουσική τους είναι μυσταγωγία και στις συναυλίες τους δεν μπορείς παρά να παρασυρθείς σε ένα κόσμο ονειρικό με τον καθένα μας να φτιάνεις τις εικόνες που ο ίδιος επιθυμεί.
Είναι μυστήριο τρένο ο Edwards, αυτό είναι εμφανές. Δεν παύει, όμως να είναι ένας από τους πιο ωραίους παραμυθάδες των τελευταίων είκοσι και πλέον ετών, κάτι που αντιλαμβάνεσαι ακόμη και από τις πρώτες νότες του πρώτου τραγουδιού του πρώτου full length δίσκου των 16 Horsepower.
Και ας μου επιτραπεί και ένα προσωπικό ύφος.
Είχα την τύχη να τον γνωρίσω σε μια από τις πιο όμορφες στιγμές μου ως ακροατής (πρώτα και πάντα) και ως μουσικός δευτερευόντως. Παιδάκια σχεδόν, με άδεια από τον στρατό για να παίξουμε σε αυτό το live. Να ανοίξουμε τους Wovehand! Μπήκαμε στο AN και αντικρίσαμε έναν άνθρωπο τόσο αφοσιωμένο στην κιθάρα και τη μουσική του που ακόμη και από το soundcheck σε «ανάγκαζε» να ταξιδέψεις μέσα στον ήχο του. Σηκώθηκε, μας πλησίασε και μας χαιρέτισε έναν έναν δια χειραψίας. «Hello I am David». Με μια απόλυτη θρησκευτική απλότητα και ευγένεια. Όχι δεν είναι σταρ και θα μπορούσε να είναι, έστω και σε αυτόν τον περιορισμένο σε «λάμψη» και δημόσια προβολή undergroun χώρο. Λίγο καιρό μετά ήλθε ξανά στην Αθήνα σε ένα κατάμεστο Gagarin. Η «ερωτική σχέση» του ελληνικού κοινού με τους Wovenhand είχε μόλις αρχίσει.
Τώρα που βράδιασε ας θυμηθούμε κι εμείς δέκα όμορφες στιγμές με την ελπίδα ότι θα ακούσουμε μερικές από αυτές αύριο στο Fuzz. Γιατί η μουσική των Wovenhand, όπως και να το κάνουμε, είναι νυχτερινή…
