Εχει ανάγκη ο Κιμούλης από κομματική αγκαλιά;

Tελικά δεν υπάρχει τίποτα πιο καταστροφικό απ’ το να σε υπερασπίζονται οι λάθος άνθρωποι.

Οπως για παράδειγμα το τμήμα πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, που με μια ανακοίνωση κατήγγειλε προχθές πως έντυπος (sic), διαδικτυακός Τύπος και social media «επιχειρούν ένα απίστευτο φαινόμενο bullying και δολοφονίας χαρακτήρα του Γιώργου Κιμούλη» (με αφορμή πληροφορίες που τον θέλουν να αναλαμβάνει τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος).

Συγκινητική η προσπάθεια αλλά από πότε το τμήμα πολιτισμού του κυβερνώντος κόμματος απαντά στη «δημοσιογραφία» των social media;

Με ποια αρμοδιότητα σχολιάζει μια απόφαση που δεν έχει παρθεί ακόμα;

Γιατί ενώ ο ίδιος ο ηθοποιός και σκηνοθέτης επιμένει να μην απαντά σε ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, εκείνοι υπεραμύνθηκαν μιας φήμης;

Είναι ο Κιμούλης από τους καλλιτέχνες που χρειάζονται την κομματική αγκαλιά για να αντέξει το «πνεύμα κανιβαλισμού και ωμοφαγίας που γιγαντώνεται επικίνδυνα το τελευταίο διάστημα»;

Είναι «άγριος επαγγελματικός και κοινωνικός ρατσισμός» -όπως αναφέρουν- η κριτική από τον Τύπο;

Ή μήπως θεωρούν ότι τους τιμά να καμαρώνουν που δεν έχουν αλώσει με «κομματικά επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ όλους τους μεγάλους πολιτιστικούς οργανισμούς»;

Αυτόν που σίγουρα δεν τιμά η βεβιασμένη υπεράσπιση είναι τον ίδιο τον ηθοποιό.

Εκτός αν στο τμήμα πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ήδη προαποφασίσει ότι και η πρόταση για το ΚΠΙΣΝ τού έχει γίνει και εκείνος την έχει ήδη αποδεχτεί.

Κρατάμε πάντως κάτι πολύτιμο από αυτήν την επιστολή: οι συντάκτες της μας έβγαλαν από την άχαρη θέση να επιχειρηματολογούμε για τα αυτονόητα, όπως το αν είναι ή όχι κομματική επιλογή ο Γιώργος Κιμούλης. Να ‘ναι καλά!