Οι παλιοί την έχουν δει λάιβ την πλατεία Ομονοίας, οι νεότεροι σε καρτ ποστάλ στρογγυλή και με σιντριβάνι, ένα έργο του γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Μπίτσιο. Τώρα πλέον στην πολύπαθη πλατεία βρίσκεται ο «Ποσειδώνας» του Ζογγολόπουλου, από ανοξείδωτο ατσάλι, ωστόσο η υδροκινητική λειτουργία του γλυπτού παραμένει ημιτελής περιμένοντας την παροχή… νερού!
Αρχιτέκτονας, ζωγράφος, γλύπτης, αλλά και «εφευρέτης», ένας καλλιτέχνης που πίστεψε και επιδόθηκε στη δημόσια γλυπτική, ο Γιώργος Ζογγολόπουλος έχει κάνει αισθητή την παρουσία του έργου του. Με τις «Ομπρέλες» στο μετρό του Συντάγματος αλλά και στη νέα παραλία της Θεσσαλονίκης, με τις συνθέσεις του στο Ψυχικό, το Μαρούσι και αλλού.
Μια επιλογή από τη δουλειά του, συνολικά 115 έργα του, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε στο αφιέρωμα με τίτλο «Η ασίγαστη πλησμονή στο αχανές της αφαίρεσης», που εγκαινιάζεται στις 19 Ιουνίου στην Ανδρο, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή.
Μια έκθεση που χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες, περιλαμβάνει ζωγραφική, σχέδια, γλυπτά και καλύπτει μια δημιουργική πορεία 80 χρόνων, γεμάτη από πάθος, ενθουσιασμό και αφοσίωση στην τέχνη. Μια πορεία με πυξίδα την ανανέωση και την καινοτομία. Οχι τυχαία, λοιπόν, χαρακτήριζαν «αιώνιο έφηβο» τον Ζογγολόπουλο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 100 ετών, τον Μάιο του 2004.
«Η τέχνη δεν δέχεται τους μη τολμηρούς» είπε κατά τη χθεσινή παρουσίαση της έκθεσης ο διευθυντής του μουσείου Κυριάκος Κουτσομάλλης, επισημαίνοντας ότι τα έργα του Ζογγολόπουλου δεν κολακεύουν το μάτι, αλλά βάζουν τον θεατή σε βαθύ προβληματισμό.
«Ο Ζογγολόπουλος έλεγε ότι κάθε έργο έχει ανάγκη τον δικό του ζωτικό χώρο. Δεν μπορεί να επιζήσει οπουδήποτε. Η συγκεκριμένη έκθεση προσφέρει τον αναγκαίο ζωτικό τους χώρο», είπε ο Αγγελος Μωρέτης, πρόεδρος του Ιδρύματος Ζογγολόπουλου, ενώ τόνισε ότι ο γλύπτης «έδινε ανθρώπινες ιδιότητες στα γλυπτά του, φύλο, χαρακτήρα, χάρη…».
Ισως δεν είναι τυχαίο ότι ο σπουδαίος καλλιτέχνης αποβλήθηκε δύο φορές από την Καλών Τεχνών «για ανυπακοή στα κελεύσματα». Αμφισβήτησε την ελληνικότητα που επικρατούσε στη γενιά του ‘30 κι ενώ άρχισε να ζωγραφίζει με πίστη στη ρεαλιστική απεικόνιση, στη συνέχεια γίνεται όλο και πιο υπαινικτικός.
«Στο Παρίσι, όπου έκανε ταξίδι του μέλιτος το 1936 με τη σύζυγό του, ζωγράφο Ελένη Πασχαλίδου, κατάλαβε ότι δεν έχει νόημα η αναπαραγωγή αυτού που βλέπει. Επηρεάστηκε από τους Μαρίνι, Μιρό, Τζακομέτι… Αντιλήφθηκε ότι η τέχνη πρέπει να προχωρήσει σε νέους δρόμους», είπε ο Κυρ. Κουτσομάλλης.
«Η γενναιοδωρία του τον οδήγησε αργότερα στο να στήνονται έργα του στην πόλη. Και στο τέλος με τις γεωμετρικές και κινητικές του συνθέσεις (…) εδώ εκρήγνυται ως καλλιτέχνης. Οι υδροκινητικές και φωτοκινητικές κατασκευές του είναι αναγνωρίσιμα σήματα από μακριά».
Οπως επισημαίνει στον κατάλογο της έκθεσης ο διευθυντής του μουσείου: «Ο Γιώργος Ζογγολόπουλος έκανε τρόπο ζωής αυτό που ο Ματίς ευχόταν για τον εαυτό του: να μείνει, δηλαδή, νέος, όσο γέρος κι αν έγινε. Ο Σοφοκλής, στα 99 του χρόνια, λέγεται ότι έγραψε την τελευταία του τραγωδία.
Στην ίδια ηλικία, στα 99 του ο Ζογγολόπουλος ήταν ακόμα διαυγής, νηφάλιος και παραγωγικός. “Ελπίζουμε όσο ζούμε να δουλεύουμε. Αυτό είναι η μόνη μας χαρά και ο μόνος μας έρωτας”, ήταν μια ευχή την οποία εξέφρασε στην εκπομπή “Παρασκήνιο”».
Info: 19/6-25/9. Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Ανδρος, τηλ. 22820-22444. Η έκθεση συνοδεύεται από κατάλογο με κείμενα έγκριτων μελετητών (έκδοση της Μικρής Αρκτου).
-320x213.jpg)
