Το ότι η Μέριλ Στριπ είναι πρόεδρος της φετινής Κριτικής Επιτροπής της Berlinale, το ότι βρίσκεται στην πόλη, στις αίθουσες και αντί για συνεντεύξεις θα δώσει ένα masterclass στους φερέλπιδες κινηματογραφιστές, στο Talent Campus του φεστιβάλ, βαρύνει στη φετινή διοργάνωση από την πλευρά της δημοσιότητας σχεδόν το ίδιο με όλες τις ταινίες του προγράμματος μαζί.
Ετσι όλα τα μάτια και τ’ αυτιά στράφηκαν στη συνέντευξη Τύπου της Κριτικής Επιτροπής, στην οποία η Στριπ παρέα με τα μέλη, τον Βρετανό ηθοποιό Κλάιβ Οουεν («The Knick»), τον Γερμανό ηθοποιό Λαρς Εϊντινγκερ («Τα σύννεφα του Σιλς Μαρία»), την Ιταλίδα ηθοποιό Aλμπα Ρορβάχερ («Τα θαύματα», «Είμαι ο έρωτας»), τον Αγγλο κριτικό κινηματογράφου Νικ Τζέιμς («Sight and Sound»), την Πολωνή σκηνοθέτιδα Μαλγκορζάτα Σουμόφσκα («Body») και τη Γαλλίδα φωτογράφο Μπριζίτ Λακόμπ («Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης», «Shine a Light»), άνοιξαν την αυλαία του 66ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου.
Ενθουσιασμένη με το δεκαήμερο που θα περάσει βλέποντας και αξιολογώντας ταινίες, η Μέριλ Στριπ ενθουσίασε τους δημοσιογράφους με το χιούμορ και την αυτοπεποίθησή της. «Είναι ωραίο να είσαι το αφεντικό», είπε γελώντας, «δεν έχω ιδέα πώς να κατευθύνω την επιτροπή, αλλά στην τελική εγώ έχω δύο ψήφους ενώ τα υπόλοιπα μέλη έχουν μόνο μία!».
Επιφανής ακτιβίστρια υπέρ της φυλετικής ισότητας, η Μέριλ Στριπ φυσικά σχολίασε την επικαιρότητα: «Είμαι πολύ αφοσιωμένη στα θέματα ισότητας των φύλων, φυλών, εθνοτήτων, θρησκειών.
»Κάθε στιγμή πρέπει να υπάρχει εκπροσώπηση διαφορετικών φωνών και αυτή η επιτροπή είναι η απόδειξη. Δεν είναι κάτι συνηθισμένο. H Berlinale είναι πολύ μπροστά. Αυτή η επιτροπή είναι μια απόδειξη ότι και οι γυναίκες μπορούν να κυριαρχούν.
»Δεν είναι συνηθισμένο να υπάρχουν γυναίκες στα κέντρα αποφάσεων». Και παραφράζοντας το «Ich bin ein Berliner» του Κένεντι, η Στριπ δήλωσε με δυναμισμό:
Είμαστε όλοι Αφρικανοί, είμαστε όλοι Βερολινέζοι
Την 66η Berlinale άνοιξε η ταινία «Hail, Caesar!» (με τον τίτλο «Χαίρε, Καίσαρ!» στις ελληνικές αίθουσες στις 18 Φεβρουαρίου) των αδελφών Κοέν.
Το φιλμ είναι μια σάτιρα της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, της δεκαετίας του ’50, που συνδέει κινηματογραφικά είδη, σκανδαλιστικές περιπέτειες των σταρ, πολιτικές αλλά και… υπαρξιακές αναζητήσεις της αλήθειας απέναντι στο σινεμά, τον μύθο, αλλά και μια απίθανη επιλογή από πρωταγωνιστές: Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζος Μπρόλιν, Τσάνινγκ Τέιτουμ, Τίλντα Σουίντον, Σκάρλετ Τζοχάνσον, σ’ ένα φιλμ ελαφρύ κι όχι πραγματικά πετυχημένο στα κωμικά στοιχεία του, αλλά γεμάτο αγάπη κι αυθεντικό θαυμασμό για τον κινηματογραφικό κόσμο.
Οι δύο σκηνοθέτες και οι λαμπεροί ηθοποιοί τους κουβέντιασαν για την ταινία με τους δημοσιογράφους. Και ήταν μία από τις σπάνιες περιπτώσεις που ο Τζορτζ Κλούνεϊ έμοιαζε να χάνει την ψυχραιμία του για θέμα όχι κινηματογραφικό, αλλά πολιτικό –ο ηθοποιός που πάντα μιλά δυνατά για τις πολιτικές απόψεις του: μόλις πριν από δύο χρόνια, στην αντίστοιχη παρουσίαση της δικής του ταινίας «The Monument Men» στην Berlinale, είχε μιλήσει υπέρ της επιστροφής των Ελγινείων στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά αφορμή έδωσε δημοσιογράφος που ρώτησε τον Κλούνεϊ, εκτός από το να παίζει σε ταινίες, τι κάνει για να διευκολύνει την προσφυγική κρίση στην Ευρώπη.
Ο ηθοποιός φάνηκε, δικαίως, προσβεβλημένος από την άστοχη «διακριτική» κατηγορία: «Περνώ πολύ χρόνο ασχολούμενος μ’ αυτά τα θέματα κι είναι περίεργο κάποιος να σε ρωτά ‘‘τι κάνεις εσύ;’’. Αλλά εντάξει, ρωτάτε όσο θέλετε. Εγώ πηγαίνω σε μέρη πολύ επικίνδυνα και κάνω ό,τι μπορώ. Εσείς τι κάνετε;».
Ο Κλούνεϊ πρόσθεσε ότι σήμερα θα συναντηθεί με την καγκελάριο της Γερμανίας, Ανγκελα Μέρκελ, ακριβώς για να συζητήσει μαζί της το προσφυγικό θέμα. Ωστόσο τόνισε ότι τα ειδησεογραφικά μέσα είναι εκείνα που πρέπει τώρα ν’ αφοσιωθούν στην ευρωπαϊκή κρίση:
Υπάρχουν πολλά που έχουν πάει στραβά κι όλοι ξέρουμε ότι πολλές συζητήσεις πρέπει να γίνουν. Το ατυχές με την κινηματογραφική κοινότητα είναι ότι αντιδρούμε σε καταστάσεις πολύ περισσότερο, παρά παίρνουμε πρωτοβουλίες.
Την ένταση έσπευσε να κατευνάσει ο Τζόελ Κοέν, μιλώντας συγκροτημένα και με το κύρος της δικής του πορείας: «Εχετε δίκιο, το προσφυγικό είναι ένα σοβαρότατο ζήτημα. Είναι κάτι που θα χαιρόμουν να δω πολλές ταινίες να πραγματεύονται.
»Αλλά είναι παράλογο να λέμε ότι οποιοσδήποτε βρίσκεται στη δημοσιότητα ή σε μια δημιουργική προσπάθεια οφείλει να αφηγείται μια συγκεκριμένη ιστορία. Κάτι τέτοιο δείχνει έλλειψη κατανόησης για το πώς γράφονται και δομούνται οι ιστορίες. Είναι αυτές οι ιστορίες σημαντικές; Ναι. Είναι λογικό να τις επιβάλλουμε στη δημιουργικότητα όλων των καλλιτεχνών; Οχι, αυτό ειλικρινά είναι μια παράξενη πεποίθηση».
