Η μπάλα στην εξέδρα. Για τα 2.700.000 ευρώ… φταίει η «Εφ.Συν.»

Ο Γιώργος Λούκος επιτέλους μίλησε. Και έστειλε πάλι την μπάλα στην εξέδρα. Το ζητούμενο, η ζημιά των 2.700.000, δεν έχει καμιά θέση στην πολυσέλιδη επιστολή του προς τον υπουργό Πολιτισμού.

Η «Εφ.Συν.» κατηγορείται ως όχημα μεταβίβασης στην κοινή γνώμη μιας προειλημμένης κυβερνητικής απόφασης για την απομάκρυνσή του από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ.

Ας δούμε τα επίμαχα σημεία που αφορούν την εφημερίδα μας:

► «Αν και σύμφωνα με το Σύνταγμα μόνο τα αρμόδια δικαστήρια έχουν την εξουσία να απονέμουν δικαιοσύνη, εσείς αποδεχθήκατε να μετέχετε στην “κίτρινη δικάσιμο” που όρισε φιλοκυβερνητικό φύλλο, με καταφανή στόχο τη σπίλωσή μου».

Απαντάμε: Δεν είμαστε κυβερνητική εφημερίδα, κύριε Λούκο. Εσείς υπήρξατε κυβερνητικός, γιατί εσάς διόρισε συγκεκριμένη κυβέρνηση, τη δική σας θητεία ανανέωνε επί σειρά ετών η εκάστοτε κυβέρνηση, εσείς παίρνατε τον μισθό σας από αυτήν, εσείς διαχειριζόσασταν δημόσιο χρήμα.

Εμάς δεν μας διόρισε κανένας, υπήρξαμε στο παρελθόν δημοσιογράφοι, εξακολουθούμε να είμαστε, και δημόσιο χρήμα δεν διαχειριζόμαστε.

Ας αφήσουμε ότι η συγκεκριμένη εφημερίδα έχει την ιδιοτυπία να μην έχει αφεντικό, άρα και τις γνωστές «δεσμεύσεις».

► Επαναφέρει το σενάριο περί… ανάθεσης εργασίας στην «Εφ.Συν.» από την κυβέρνηση για την αποπομπή του, χωρίς να διευκρινίζει μέσω ποιου οργάνου της μάς δόθηκε η εντολή.

Του υπουργείου Πολιτισμού; Του κομματικού μηχανισμού; Του ίδιου του πρωθυπουργού; Ποιος να ξέρει;

Μήπως μπορεί να μας αποδείξει ο κ. Λούκος την κίτρινη επιχειρηματολογία του; Γιατί είναι περιττό να επαναλάβουμε ότι η «κίτρινη» εφημερίδα στην οποία αναφέρεται (η οποία ούτε τον δίκασε ούτε του στέρησε το τεκμήριο της αθωότητας) είχε απτά επιχειρήματα για να αποκαλύψει ένα υπαρκτό σκάνδαλο.

Σε όλα τα δημοσιεύματά της αναφερόταν στα γεγονότα της κακοδιαχείρισης του οργανισμού Ελληνικό Φεστιβάλ Α.Ε. επί διοίκησης του κ. Λούκου, έτσι όπως προέκυπταν από την έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.

► Ο Γ. Λούκος καλεί τον υπουργό να αναρωτηθεί «πώς και μέσω ποιας εξουσίας ένα απόρρητο έγγραφο έγινε δημόσιο».

Η έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους δεν είναι απόρρητο έγγραφο, αφορά το δημόσιο συμφέρον και όχι ιδιωτικές υποθέσεις του διευθυντή του Φεστιβάλ, απόρρητη είναι η διαδικασία της ανάκρισης.

► «Πώς και μέσω ποιας εξουσίας»; Μα, αυτό είναι το απόρρητο, κ. Λούκο. Το πώς δηλαδή ένας δημοσιογράφος συλλέγει στοιχεία και ποιες πηγές χρησιμοποιεί.

Μας εγκαλείτε: μέσω ποιας εξουσίας; Πρέπει να απαντήσουμε ξανά στα αυτονόητα. Μέσω μιας συγκεκριμένης εξουσίας, καθήκοντος θα λέγαμε εμείς, που υπαγορεύει το λειτούργημα του δημοσιογράφου, ο οποίος φυσικά ελέγχεται για την ακρίβεια της πληροφόρησης.

Προλαβαίνω κάποιους που έγραψαν για «νεόκοπους Ζορό» (Δ. Δουλγερίδης, εφημερίδα «Τα Νέα») και παραδέχομαι ότι έχουν δίκιο. Κρίνουν εξ ιδίων. Το λειτούργημα έχει προ πολλού ενταφιαστεί, το γνωρίζω. Πώς λειτουργεί πλέον το σύστημα: Service κάνουμε, υπηρεσίες προσφέρουμε, υπογραφές μαζεύουμε, θαυμασμό δηλώνουμε, σχέσεις υπερασπιζόμαστε, γραμμές συγκροτημάτων ακολουθούμε, αγωνιούμε να νιώσουμε σημαντικοί στοιχισμένοι δίπλα σε σημαντικούς για να έχουμε ρόλο, για να είμαστε παίκτες.

Κι όταν, εκτάκτως, το ίδιο το θέμα απαιτεί τη σύγκρουση με όλα αυτά ξαφνιαζόμαστε. Γιατί είναι λογικό να έχουμε ξεχάσει (όλοι μας) πώς πρέπει να κάνουμε αυτή τη δουλειά. Και η… παρασπονδία δεν συγχωρείται. Αναδύεται σαν κάτι εξωτικό, σαν σφάλμα ή υπερβάλλων ζήλος. Ποιο; Το αυτονόητο. Και, συνήθως, πρέπει να αποδοθεί σε σκοτεινά κίνητρα. Και τι πιο σκοτεινό από τις πολιτικές διαπλοκές;

► Επαναλαμβάνει την κατηγορία περί λιβελογραφήματος, που κατά το λεξικό σημαίνει «δυσφημιστικό δημοσίευμα». Η αποκάλυψη για τη ζημιά των 2.700.000 ευρώ δεν είναι λίβελος ούτε ψέμα. Είναι απλά η αλήθεια και αυτή γράψαμε.

Κάποιες παρατηρήσεις σχετικά με τις… εξηγήσεις του Γ. Λούκου στο θέμα της ζημιάς των 2.700.000 ευρώ:

⚫ «Έδωσα αμέσως εντολή στους νομικούς συμβούλους να πράξουν τα δέοντα» σημειώνει ο κ. Λούκος, που χάρη στην «επίπονη και πολυετή προσπάθειά του ο θεσμός εξυγιάνθηκε».

Προφανώς εννοεί την «εξυγίανση» των χαμένων 2.700.000 ευρώ, τις αθρόες υπερτιμολογήσεις, τις παραστάσεις που πλήρωνε χωρίς να πραγματοποιηθούν ποτέ, τον ανύπαρκτο εσωτερικό κανονισμό, τους ισολογισμούς που δεν είδαν ποτέ το φως της «Διαύγειας» και άλλα πολλά.

⚫ Τα «δέοντα» που έπραξαν οι νομικοί σύμβουλοι του κ. Λούκου κατόπιν εορτής (4 χρόνια μετά) δεν θα μπορούσαν να έχουν κανένα αποτέλεσμα και το γνωρίζει καλά.

Εξακολουθεί να μη μας λέει γιατί δεν έκανε μηνύσεις τότε που έπρεπε εναντίον εμπλεκόμενων υπαλλήλων και διαχειριστών των εταιρειών (πριν βαρέσουν κανόνι). Γιατί δεν μας λέει;

⚫ Επίσης, στην πρώτη σύντομη επιστολή του μάς είχε δηλώσει ότι το θέμα των διπλοπληρωμών το παρέλαβε από τον προηγούμενο διευθυντή, τον Γ. Καραχισαρίδη. Στη σημερινή επιστολή δεν επαναφέρει το επιχείρημα…

⚫ Αλλο ατράνταχτο επιχείρημα (πώς σχετίζεται;) είναι ότι επειδή θα έληγε η θητεία του τον προσεχή Μάρτιο «είχε ζητήσει να θέσει ο ίδιος στον υπουργό το ερώτημα ως προς την ανανέωση ή μη της θητείας του»...

⚫ Ως προς τη «δικαστική εκκρεμότητα» τονίζει ότι έγκριτοι νομικοί τον συμβούλευσαν ότι «ήταν καθαρά στο χέρι του υπουργού να ανανεώσει την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μου και παράλληλα να εμπιστευτείτε την κρίση της Δικαιοσύνης για ένα θέμα που πρώτος εγώ κατήγγειλα».

Είναι η πρώτη φορά που μαθαίνουμε ότι ο κ. Λούκος πρώτος κατήγγειλε το θέμα (πού άραγε;).

Μήπως είχε δημοσιοποιήσει και την έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους; Μήπως είχε ενημερώσει την προϊσταμένη αρχή, το υπουργείο Πολιτισμού, για την έκθεση η οποία καταλήγει: «Για τον εντοπισμό των υπευθύνων αυτής της ζημιάς αλλά και των υπολοίπων περιπτώσεων απαιτείται η διενέργεια ανακριτικών πράξεων (ένορκες ή ανωμοτί καταθέσεις)»;

⚫ Στην επιστολή του ο κ. Λούκος αναφέρεται επί μακρόν στο καλλιτεχνικό επίτευγμα («έναν κόσμο ομορφιάς και αξίας εφάμιλλο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, που κανένας λίβελος δεν μπορεί να σβήσει») και ευχαριστεί από καρδιάς «καλλιτέχνες και δημοσιογράφους».

«Παράσημό» του «στη δεκαετή ανιδιοτελή προσφορά του οι 200.000 σταθεροί θεατές κάθε καλοκαίρι».

Εδώ βέβαια αθροίζει και τους θεατές των 30 παραστάσεων-παραχωρήσεων του Ηρωδείου, οι οποίες ως περισσότερο εμπορικές δουλειές (άσχετες με το Φεστιβάλ) έκοβαν και τα περισσότερα εισιτήρια.

⚫ Ο κ. Λούκος «εξοικονόμησε υπέρ του δημοσίου συμφέροντος πολύ περισσότερα χρήματα από αυτά που δεν έχουν ακόμη επιστραφεί».

Δεν μας λέει όμως ο ικανός μάνατζερ Γιώργος Λούκος πώς καταδέχτηκε κάμποσες φορές να γίνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου για να μηδενίζεται κάθε φορά χρέος του Φεστιβάλ μέχρι και 6 εκατομμυρίων ευρώ εις βάρος φυσικά του Δημοσίου. Εντολή που έδινε προσωπικά ο Κ. Καραμανλής στον Γ. Αλογοσκούφη.

Ούτε μας λέει ότι επί τρόικας πληρώθηκαν ληξιπρόθεσμες οφειλές και μηδενίστηκε το χρέος του Φεστιβάλ (καθώς και της Λυρικής Σκηνής) εις βάρος του καθημαγμένου πια Δημοσίου.