Η υπόθεση του Γιώργου Λούκου έφερε στο προσκήνιο ορισμένα ήθη και αντιλήψεις που νομίζαμε ότι –ως τέτοια– τα είχαμε αφήσει στο παρελθόν. Συγκεκριμένα, υπάρχει μια γενική αρχή περί δικαίου ότι κάθε άνθρωπος που κατηγορείται ή διώκεται ποινικά έχει δικαίωμα στην υπεράσπιση. Ακόμη κι αν πρόκειται για άνθρωπο που έχει κάνει το χειρότερο έγκλημα.
Θα περίμενε, επομένως, κανείς, ιδιαίτερα από ανθρώπους της τέχνης και του πολιτισμού που θεώρησαν υποχρέωσή τους να υπερασπιστούν τον κ. Λούκο, να το κάνουν εκφράζοντας ταυτόχρονα την απαίτηση για πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης που αναδείχτηκε ύστερα από τη δημοσιοποίηση του πορίσματος βάσει του οποίου το Δημόσιο, μέσω της «Ελληνικό Φεστιβάλ Α.Ε.», ζημιώθηκε κατά 2,7 εκατ. ευρώ. Δεν έγινε κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, ούτε λίγο ούτε πολύ, εκείνο που ζητήθηκε είναι ο κ. Λούκος να μείνει στη θέση του και στο απυρόβλητο, έξω από κάθε έλεγχο.
Πριν από λίγες ημέρες έγινε γνωστό ότι ο έλεγχος της υπόθεσης διενεργείται σε όλα τα επίπεδα και εναντίον του κ. Λούκου και άλλων τριών ατόμων έχει ασκηθεί δίωξη σε βαθμό κακουργήματος. Υστερα από αυτή την εξέλιξη η αποπομπή του ήταν μονόδρομος.
Εντούτοις, και πάλι οι υπερασπιστές του αντέδρασαν, ενώ ορισμένοι εξ αυτών αναρωτιούνται αν υπάρχει για τον κ. Λούκο το τεκμήριο της αθωότητας. Πράγμα που σημαίνει πως έπρεπε να μείνει στη θέση του έως ότου η Δικαιοσύνη αποφανθεί τελεσίδικα. Πρόκειται για παραλογισμό. Μια ακόμη κοινώς αποδεκτή γενική αρχή περί δικαίου λέει ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο.
Οσο κι αν αυτό δεν μπορεί να εφαρμοστεί για ανθρώπους που έχουν οικονομική εξουσία, είναι αυτονόητο πως πρέπει να εφαρμόζεται για ανθρώπους που έχουν δημόσια εξουσία, εξουσία δηλαδή που τους την έχει δώσει η πολιτεία. Αυτό πολύ απλά σημαίνει πως αυτή η εξουσία πρέπει να αφαιρείται από το πρόσωπο που ελέγχεται ποινικά.
Η εξουσία είναι δύναμη στα χέρια του διωκόμενου, η οποία μπορεί να διαμορφώσει ευνοϊκούς όρους γι’ αυτόν στον δικαστικό έλεγχο. Ποιος, για παράδειγμα, θα καταθέσει εναντίον του προϊσταμένου του που διώκεται όταν αυτός ο προϊστάμενος παραμένει στη θέση του με όλη τη δύναμη στα χέρια του;
Με δυο λόγια, η αφαίρεση εξουσίας καμία σχέση δεν έχει με το τεκμήριο της αθωότητας. Αντίθετα, είναι όπλο για την δίκαιη κρίση της Δικαιοσύνης.
Το τεκμήριο της αθωότητας είναι ιερό και έγκειται στην υποχρέωση εκείνου που κατηγορεί να αποδείξει τις κατηγορίες, ανεξαρτήτως αν ο κατηγορούμενος μπορεί ή δεν μπορεί να αποδείξει την αθωότητά του. Το ζήτημα επομένως με τους υπερασπιστές του κ. Λούκου τίθεται διαφορετικά: Γιατί, κατά τη γνώμη τους, ο κ. Λούκος πρέπει να έχει εξουσία για να υπερασπιστεί τον εαυτό του; Και, ακόμη χειρότερα, γιατί τον θέλουν με εξουσία;
