Είναι, ίσως, το πιο συγκινητικό, αλλά και πιο πολιτικό κείμενο από τα αμέτρητα που διαβάσαμε αυτές τις μέρες στον γαλλικό Τύπο. Στη χθεσινή Libération.
Οχι, δεν είναι μαρτυρία από τη σφαγή στο Bataclan. Oχι, δεν το υπογράφει κάποιος λευκός, ίσως προνομιούχος Γάλλος. Αυτός ο ύμνος στη Γαλλία, αυτή η απροκάλυπτη και χωρίς όρια αγάπη για τη χώρα και τη δημοκρατία της έρχεται από μια μεριά που κάποιοι δεν θα περίμεναν.
Από τη μεριά των Γάλλων με ρίζες στην Αλγερία, και μάλιστα των πιο ενεργών στο κίνημα, αυτών που ταύτισαν όλη τη ζωή και την καριέρα τους με τον αγώνα για δικαιώματα σε μειονότητες και μετανάστες.
Το άρθρο με τίτλο «Γίνομαι και επίσημα Γάλλος» ανήκει στον πολύ γνωστό μουσικό (αλλά και συγγραφέα και ηθοποιό) Ματζίντ Σερφί.
Γεννημένος το 1962 στην Τουλούζη, με ρίζες στην Αλγερία, ο Ματζίντ έγινε διάσημος κυρίως ως μέλος του συγκροτήματος Zebda, που ξεκινώντας το 1985 και συνεχίζοντας μέχρι σήμερα με διαλείμματα ήταν και είναι από τα πιο στρατευμένα μουσικά σχήματα της χώρας. Εφτά μουσικοί διαφορετικών εθνικοτήτων με τον Ματζίντ στο κέντρο, να γράφει όλους τους στίχους, μιλούσαν για τα γκέτο και τους περιθωριοποιημένους μουσουλμάνους.
Επαιρναν μέρος σε κάθε εξέγερση και κινητοποίηση.
Το όνομά τους, Ζεμπντά, που σημαίνει στα αραβικά «βούτυρο», είναι ένα ειρωνικό παιχνίδι με τη λέξη της γαλλικής αργκό beur, που χρησιμοποιείται για κάθε Γάλλο πολίτη αραβικής καταγωγής.
Οι δίσκοι των Zebda δημιουργούν αίσθηση, κάποια στιγμή, μάλιστα, το 2001 το συγκρότημα παίρνει την πρωτοβουλία για τη δημιουργία του κινήματος «Les Motive-e-s» που κατεβαίνει στις δημοτικές εκλογές στην Τουλούζη και μπαίνει στον δεύτερο γύρο.
Οσο για τον ίδιο τον Ματζίντ Σερφί, στις τελευταίες εθνικές εκλογές καλούσε για ψήφο στο Μέτωπο της Αριστεράς και τον Ζαν-Λικ Μελανσόν.
Διαβάστε, όμως, το κείμενό του σε πρόχειρη μετάφραση. Καθόλου δεν μας εκπλήσσει που λογοτεχνικά του έργα έχουν εκδοθεί από τον σοβαρό οίκο «Actes Sud».
Υπάρχουν μέρες σαν κι αυτή που αγαπάς τη Γαλλία, που σου ‘ρχεται να τραγουδήσεις τη «Μασσαλιώτιδα», να γίνεις τρικολόρ σαν οποιοσδήποτε ανυπόφορος οπαδός.
Υπάρχουν μέρες που δυσανασχετείς γιατί δεν είσαι αρκετά Γάλλος, που θα ’θελες να σε λένε Ντιπόν και όχι Ματζίντ.
Ηταν μια σφαγή και είναι τα βαφτίσια μου. Γίνομαι επίσημα Γάλλος. Υπόσχομαι μπροστά στα δημαρχεία να αγαπώ τη Γαλλία στα καλά και τα κακά, να την προστατεύω, να τη λατρεύω μέχρι την τελευταία μου πνοή.
Υπάρχουν μέρες που αγαπάς αυτή τη χώρα ακόμα κι όταν κάνει λάθη ή έχει άδικο. Που αγαπάς χωριά, χωριουδάκια και ηρώα της.
Μέρες που προτιμάς τη δικαιοσύνη από την ίδια σου τη μάνα, μέρες που ξεπερνούν τα ιδανικά σου για ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη, μέρες πιο δυνατές από τη ζωή. Είναι οι μέρες του θανάτου.
Εμπρός! Ας πάρουμε τα όπλα να σώσουμε αυτόν τον θησαυρό που είναι η δημοκρατία και το έθνος.
Υπάρχουν μέρες σαν κι αυτή που είσαι δεξιός, είσαι αριστερός, είσαι τα πάντα φτάνει να σέβονται το δικαίωμά σου να διαφωνείς.
Υπάρχουν μέρες που παίρνει αξία ο αγώνας για κοσμικό κράτος, δίκαιο και ελευθερία, που λες «ναι» στη Γαλλία όποια και να ’ναι, που αγκαλιάζεις και αποδέχεσαι τα πάντα, τον Πετέν και τον Ζαν Μουλέν, τον δειλό και τον ήρωα, τον στενόμυαλο και τον εικονοκλάστη.
Υπάρχουν μέρες για να διαβάσεις Ουελμπέκ όχι γι’ αυτά που γράφει, αλλά γιατί φοβάται.
Μέρες που θες να φας κρέπες την Καθαρή Δευτέρα και το Πάσχα σοκολάτα. Μέρες που μαύρος ή μουσουλμάνος θα ’θελες πολύ οι πρόγονοί σου να ήτανε Γαλάτες.
Μέρες σαν κι αυτές υποκλίνεσαι μπροστά στον τάφο του άγνωστου στρατιώτη. Δεν δυσανασχετείς στην ενός λεπτού σιγή. Είναι μέρες λουλουδιών για όλους τους «νεκρούς για την πατρίδα» όπου κι αν έπεσαν, στο μέτωπο ή στην πίσω αίθουσα ενός εστιατορίου. Μέρες που διαλέγεις στρατόπεδο, γιατί άλλο δεν υπάρχει.
Μέρες που σπας τα χέρια σου στο χειροκρότημα για όλες τις στολές, όλους τους φύλακες της ειρήνης, αλεξιπτωτιστές και μπάτσους.
Μια τέτοια μέρα αγαπάς τους Γάλλους, όποιοι και να ’ναι.
Μέρες, αλλά θα υπάρξουν κι άλλες.
