Η πρωτοβουλία «Ορατότης Μηδέν», που συνυπογράφεται από τουλάχιστον 2.300 ανθρώπους της ελληνικής κινηματογραφίας και πάνω από 170 της διεθνούς, είχε θέσει στην επιστολή της ως ορόσημο την 15η του Σεπτέμβρη (σ.σ. ημέρα που έκλεινε ένας χρόνος λειτουργίας του ΕΚΚΟΜΕΔ – Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργία) ως την καταληκτική ημερομηνία που, αν δεν ικανοποιούνταν τα αιτήματά τους για τις αποπληρωμές όσων χρωστάει ο οργανισμός, για την αύξηση της χρηματοδότησης των επιλεκτικών προγραμμάτων (πρώην ΕΚΚ), την αναδιάρθρωση του οργανισμού με επαγγελματίες του χώρου και όχι τεχνοκράτες, όπως συμβαίνει τώρα, και την αναβάθμιση και αυτόνομη λειτουργία της Γενικής Διεύθυνσης Κινηματογράφου, τότε «διατηρούμε ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα αντίδρασης», όπως έγραφαν.
Η 15η του Σεπτέμβρη πέρασε δίχως να συμβεί κάτι -αν εξαιρέσουμε τα όσα έγιναν στην Τελετή Λήξης του Φεστιβάλ Δράμας (DISFF), τα οποία είχαν να κάνουν και με τα αιτήματα της κοινότητας προς την κυβέρνηση, τον ΕΚΚΟΜΕΔ και το ΥΠΠΟ. Προχθές, Κυριακή, οι συνυπογράψαντες την επιστολή και μέλη της κινηματογραφικής κοινότητας βρέθηκαν στο ΑΣΤΟΡ, για να συζητήσουν τις επόμενες κινήσεις τους. Ημασταν εκεί, κάναμε φανερή την παρουσία μας, πάντα σε κλίμα εκατέρωθεν εμπιστοσύνης, πως δεν θα δημοσιοποιήσουμε τα όσα ακούσαμε. Ούτε έγιναν δεκτές οι ερωτήσεις μας, καθώς αναφέρθηκε πως θα γίνει σχετική συνέντευξη Τύπου. Αναμένουμε. Το σίγουρο είναι ωστόσο, πέραν του τι θα αποφασίσει η «Ορατότης Μηδέν», πως, στις 4/9, άνοιξε μία πλατφόρμα «διαβούλευσης» στον ιστότοπο του ΕΚΚΟΜΕΔ (www.ekkomed.gr/el/diavoulefsi/), για την οποία έγινε λόγος και στη Δράμα ως κάτι «καλό» εκ μέρους του Οργανισμού, από ανθρώπους που εργάζονται εκεί, και η οποία έχει να κάνει μόνο με τα επιλεκτικά προγράμματα. Με τις ταινίες, δηλαδή, που έχουν να κάνουν με το πρώην Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Οχι με το σύνολο της οπτικοακουστικής παραγωγής (σίριαλ, ξένες παραγωγές κ.λπ.) αλλά μόνο με τις ελληνικές ταινίες. Σύμφωνα με τον οργανισμό, ισχύουν τα εξής: Κατ’ αρχάς, δεν γίνεται ταυτοποίηση όσων απαντάνε. Μπορεί να γράψει ο καθένας, όποιος κι αν είναι, ό,τι θέλει. Η επεξεργασία των απαντήσεων, σε αυτές τις 23 ερωτήσεις που τίθενται, θα γίνει τέλη του έτους και θα σταλούν στο Γαλλικό Κέντρο Κινηματογράφου (CNC), που, μαζί με τον ΕΚΚΟΜΕΔ, θα κάνουν την αξιολόγηση και τα αποτελέσματα θα δημοσιοποιηθούν αρχές του 2026. Και κάπου εδώ ξεκινούν τα ερωτήματα, που ελπίζουμε να είναι ίδια ή παρόμοια με τα όσα απασχολούν και την ίδια την κινηματογραφική κοινότητα:
● Εκκινώντας από το βασικότερο: αν ο οργανισμός έκρινε πως δεν απαιτείται ταυτοποίηση του χρήστη (σ.σ. θυμίζουμε πως σε αντίστοιχα ερωτηματολόγια, π.χ. για την ΑΑΔΕ, για να απαντήσεις, έπρεπε να μπεις με κωδικούς taxis!), τότε πώς μπορεί να είναι έγκυρη η διαδικασία; Αν ο καθένας στέλνει όσες φορές θέλει, από διαφορετικά email, με δόλο ή μη, γνώση ή οτιδήποτε, πώς μπορούν να εξαχθούν τα όποια συμπεράσματα; Η μη ταυτοποίηση δεν συνιστά άκυρη εξαρχής τη διαδικασία; Θα μπουν άραγε οι κινηματογραφιστές στη διαδικασία να απαντήσουν ή θα καταγγείλουν αυτό το φιάσκο;
● Γιατί γίνεται αυτή η διαβούλευση; Οπως όλοι θυμόμαστε, πριν ακριβώς από την κατάθεση του νομοσχεδίου συγχώνευσης ΕΚΚ και ΕΚΚΟΜΕ σε έναν ενιαίο φορέα (ΕΚΚΟΜΕΔ), είχαν γίνει συναντήσεις του κ. Λεωνίδα Χριστόπουλου με αρκετούς φορείς. Και είχαν κατατεθεί προτάσεις, ακόμα και για την ονομασία του νέου φορέα, και είχαν ακουστεί φωνές αντίδρασης (και ορθώς όπως αποδείχθηκε) και είχαν γραφεί δεκάδες ρεπορτάζ. Γιατί ξανά διαβούλευση; Μήπως ο κ. Χριστόπουλος, εμφανώς πιεσμένος (θεσμικά μιλώντας πάντα) από τα υπέρογκα χρέη του οργανισμού (γύρω στα 300 εκατομμύρια, όπως έχουμε ήδη γράψει και δεν έχουμε λάβει ποτέ διάψευση ή σχετική απάντηση), τη διαπόμπευση της χώρας διεθνώς με δημοσιεύματα (Variety, Film Industry Watch, ελληνικά ΜΜΕ κ.ά.) για το τι συμβαίνει με τα οικονομικά του οργανισμού και τη δυσχέρεια που ο τελευταίος δείχνει τόσο σε αποπληρωμές όσο και ως προς το κύρος των όσων εξαγγέλλει, κάνοντας ταυτόχρονα σπατάλες σε ενοίκια και αποστολές στο εξωτερικό, μήπως-επαναλαμβάνουμε- εξαιτίας όλων των παραπάνω το μόνο που χρειάζεται ο διευθύνων σύμβουλος είναι να κερδίσει χρόνο; Αλλιώς, γιατί ξανακάνει διαβούλευση, αφού έχει κατατεθεί το νομοσχέδιο;
● Η θητεία του Δ.Σ. και του διευθύνοντα συμβούλου έληξε εδώ και μέρες. Τι θα γίνει; Δεν υπάρχει καμία σχετική ενημέρωση από το ΥΠΠΟ ούτε για ανανέωση της θητείας ούτε για εξάμηνη έστω παράταση, όπως ακούγεται, του υπάρχοντος Δ.Σ. ως έχει (από το οποίο φέρεται να έχει παραιτηθεί ήδη ένα μέλος του). Οπότε, θεσμικά και σύμφωνα με τον νόμο, ο οργανισμός κανονικά δεν έχει ήδη ούτε διευθύνοντα σύμβουλο ούτε Δ.Σ. Αρα, πόσο δεσμευτικές νομικά είναι οι αποφάσεις του;
● Τι προτίθενται να κάνουν οι κινηματογραφιστές; Θα παραμείνουν σε ανακοινώσεις, ίσως και ακτιβιστικές δράσεις; Σε έναν μήνα ξεκινά το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: ίσως η απόσυρση των ελληνικών ταινιών από εκεί να ήταν πράγματι ένας μοχλός πίεσης, δεδομένου πως ήδη με τις δράσεις τους έχουν πιέσει (έχει δοθεί εντολή αποπληρωμής 72 εκατ. από τα 300), ενώ η σημασία μιας τέτοιας απόφασης σε ένα διεθνές Φεστιβάλ σίγουρα θα «ακουστεί». Αυτό δεν είχαν κάνει, άλλωστε, το 2009, ως «Ομάδα Κινηματογραφιστές στην ΟΜΙΧΛΗ», πιέζοντας για την αλλαγή του περίφημου νόμου της Μ. Μερκούρη; Μήπως, τελικά, για να γίνουν «ορατά» τα αιτήματά τους και η σπουδαιότητα αυτών, πρέπει οι ίδιοι να γίνουν «αόρατοι»; Μήπως διά της απουσίας τους (των ταινιών τους δηλαδή) να γίνουν ξεκάθαρα παρόντες;
Να υπενθυμίσουμε, τέλος, πως κάτι αντίστοιχο είχε γίνει πριν χρόνια, με την απόσυρση των ταινιών από τα Κρατικά Βραβεία και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2009) και ακόμα το θυμόμαστε.
Η απόφαση ανήκει στους ίδιους.
