Η νύφη της Καραΐνδρου χορεύει βαλς

Δύο χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία στο θέατρο «Ολύμπια», το «Ταξίδι στην αιωνιότητα» επιστρέφει. Σε νέο λιμάνι, με νέα πρόσωπα αλλά πάντα με αυτή τη σπάνια συγκίνηση που χαρίζει η μουσική της Ελένης Καραΐνδρου και η σκέψη ότι αυτές οι σπουδαίες μουσικές, που σήμερα έχουν γίνει μπαλέτο, γράφτηκαν για το κινηματογραφικό μεγαλείο του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, λοιπόν, κάνει πρεμιέρα απόψε η χορογραφία του Ρενάτο Τζανέλα έχοντας πια στη διανομή παιδιά από τη νέα γενιά χορευτών του Μπαλέτου της Λυρικής. Ανάμεσά τους η Ελεάνα Ανδρεούδη, που μετρά ήδη τέσσερα χρόνια στο δυναμικό του.

Το ταλαντούχο κορίτσι παραδέχεται πως ξεχωρίζει τα βασικά θέματα από το «Λιβάδι που Δακρύζει», τη «Σκόνη του Χρόνου», «Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού» καθώς και τα «Βαλς του Γάμου» «By the sea», «By the river». Αισθάνεται πως όσες φορές κι αν ξαναδεί τις ταινίες πάντα κάτι νέο θα ανακαλύψει. Και συνειδητοποιεί -χωρίς να ονειροβατεί- πως αυτή η παράσταση είναι μια μεγάλη ευκαιρία.

«Μικρή έκανα όνειρα, αλλά σκεφτόμουν πιο πολύ το περιτύλιγμα», μας λέει. «Αντιθέτως σε αυτόν τον ρόλο η ουσία είναι το περιεχόμενο. Δεν σημαίνει ότι με καταξιώνει καλλιτεχνικά, διότι δεν αρκεί να φέρνω εις πέρας την παράσταση, αλλά να πείσω το κοινό να τη ζήσει μαζί μου. Λατρεύω αυτόν τον ρόλο και κάθε φορά τον ζω πιο δυνατά.

Για τα υπόλοιπα, αποφασίζει ο κόσμος. Εγώ ξέρω ότι απαιτεί ωριμότητα, εσωτερική δύναμη, έντονο ψυχικό κόσμο. Τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από την πρεμιέρα της παράστασης παρακολούθησα σχεδόν όλες τις ταινίες του Αγγελόπουλου, για τις οποίες γίνεται αναφορά στο “Ταξίδι στην αιωνιότητα”. Προσεγγίζω πλέον διαφορετικά, όχι το έργο, αλλά εμένα ως Ελεάνα και μετέπειτα ως νύφη.

Η ίδια η ζωή μας ωριμάζει και εμείς επιλέγουμε τι θα ζήσουμε. Δυστυχώς, η νύφη της παράστασης ζει κάτι που δεν θα επέλεγα. Είναι μία μορφή που παρά τη φαινομενική απάθεια κρύβει πόνο, φόβο κι απόγνωση».

Η Ελεάνα Ανδρεούδη αγαπά τους ρόλους που παντρεύουν τη δύναμη με τον πόνο, όπως αυτοί της Μανόν, της Ιουλιέτας και της Νικία (Μπαγιαντέρα). Ξεκίνησε μπαλέτο στη Λάρισα, κατάλαβε νωρίς πως έπρεπε να παραμερίσει εκδρομές, φιλίες, εξόδους, ελεύθερο χρόνο για χάρη του χορού και τελικά βρέθηκε πρώτη φορά σε «επαγγελματικό» στίβο το 2005, που της ανετέθη (έπειτα από εθνικό διαγωνισμό) η εκπροσώπηση της Ελλάδος στην «11th Eurovision Young Dancers» στην Βαρσοβία – τελικά κατετάγη στη 10άδα.

«Ηταν μία αξέχαστη εμπειρία καθώς επί δύο εβδομάδες μάς προετοίμαζαν για τον τελικό θρύλοι του χορού, όπως ο Ιρέκ Μουχαμέντοφ και η απόλυτη Μάγια Πλισέτσκαγια», λέει. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ που μια μέρα στις πρόβες με αγκάλιασε και μου χάρισε το μαντίλι που κρατούσε. Παράλληλα είχα ετοιμάσει κι έστειλα ένα tape στην ακαδημία μπαλέτου του American Ballet Theatre.

Εγινα δεκτή αλλά η χαρά μου κόπηκε απότομα καθώς το σχολείο -που δεν είχα τελειώσει- υπήρξε ανασταλτικός παράγοντας. Επέλεξα, λοιπόν, την Ακαδημία Μονάχου Heinz-Bosl-Stiftung (καθώς εκεί υπήρχε ελληνικό σχολείο που εξυπηρετούσε τα ωράριά μου), σπούδασα με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση και συμμετείχα στις παραστάσεις του μπαλέτου της Οπερας του Μονάχου».

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έτυχε να παρακολουθήσει μάθημα στη σχολή της Λυρικής με τον Ρενάτο Τζανέλα. «Στα μισά του μαθήματος μού είπε πως θα ήθελε πολύ να με έχει στην ομάδα του. Αυτό ήταν. Μία βδομάδα μετά ήμουν ήδη στα στούντιο του μπαλέτου». Η ίδια, όπως και σύσσωμο το μπαλέτο, αναμένουν σύντομα τον αντικαταστάτη του Τζανέλα.

Τι άραγε θέλει από τον νέο διευθυντή; «Οι νέοι δεν χρειάζονται απλώς ευκαιρίες, αλλά τρόπους να δοκιμαστούν, να ανθήσουν. Σε ό,τι αφορά το ρεπερτόριο θεωρώ ότι πρέπει να βασίζεται στην κλασική κατεύθυνση, αλλά να μην είμαστε μονοδιάστατοι. Εχουμε ανάγκη κλασικές και νεοκλασικές παραγωγές κατά βάση, αλλά και σύγχρονες όπως ακριβώς το κάνουν όλα τα επιτυχημένα θέατρα της Ευρώπης».

Info:

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά απόψε, αύριο, 11 και 13 Οκτωβρίου. Στις 20.00. Τιμές: €10, 15, 20. Παιδ.- φοιτ: €10.