Βράδυ καθημερινής, Σεπτέμβριος του ‘19. Μόνος στο σπίτι και στην τηλεόραση παίζει «Φιλαράκια», για να καλύψει την ησυχία, για να ακούς φωνές που έχουν πιο ψηλά ντεσιμπέλ από εκείνες μέσα μας. Νιώθω κάτι να ανεβαίνει, χέρι στην καρδιά, νευρικές κινήσεις, φόβος. Βγαίνω να πάρω αέρα και μια φίλη στο τηλέφωνο με καθησυχάζει. «Θα περάσει, ένα τέταρτο διαρκεί».
Την πρώτη κρίση πανικού δεν την ξεχνάς ποτέ. Η τηλεόραση συνέχισε να παίζει στη δική της πραγματικότητα, εκεί που ο Τσάντλερ έλεγε ατάκες οι οποίες συνοδεύονταν από ηχητικά εφέ γέλιου. Κρίση πανικού στο μπαλκόνι, κωμωδία στην τηλεόραση. Δύο σκηνές ασύνδετες, όλη μας η ζωή. Ο Μάθιου Πέρι συνδυάστηκε με έναν από τους πιο κωμικούς τηλεοπτικούς χαρακτήρες στην Ιστορία. Τι κρύβεται πίσω από το χιούμορ και τις έξυπνες ατάκες τις στιγμές που πρέπει;
Τα γέλια που ήθελε όσο τίποτα να προσφέρει όμως ήταν το φάρμακό του για να γιατρεύει τις πληγές του, τα εσωτερικά τραύματα.
Ο θάνατος του Μάθιου Πέρι μας υπενθύμισε πόσο απελπισμένοι, άβολοι και απεγνωσμένοι είμαστε στην προσπάθειά μας να αγαπηθούμε, λόγια δικά του, γραμμένα από το σενάριο της ζωής του, βγαλμένα από το στόμα του Τσάντλερ. Μπορεί να μη γνωρίσαμε τον Mat, όπως τον αποκαλούσαν, σε σκληρό αόριστο χρόνο, οι φίλοι του, αλλά φιλοξενούμε πολλές φορές τον Τσάντλερ και την παρέα του στο σπίτι μας και θα μιλάμε πάντα για εκείνον σε ενεστώτα.
Ο θάνατος είναι το τέλος του δρόμου. Στο μονοπάτι της ζωής του ο Mattman έβλεπε συχνά τα φώτα δεξιά και αριστερά να τρεμοπαίζουν, κάποιες φορές προχωρούσε στα τυφλά, μέσα στο σκοτάδι, χωρίς να ξέρει πού πηγαίνει. Το 2018 ανοίγει τα μάτια του στο ιατρικό κέντρο του UCLA και κοιτάζει με ένα βλέμμα χαμένο τη μητέρα του, η οποία τον πληροφορεί ότι έσκασε το παχύ του έντερο. Εφτά ώρες κράτησε η επέμβαση και οι πιθανότητες να πετύχει ελάχιστες. Ο ίδιος πολύ συχνά απέδιδε σε θαύμα το ότι ακόμα ζούσε.
Για να θεραπευτείς, πρέπει να θεραπεύσεις. Το προσπάθησε. Ιδρυσε μια εγκατάσταση νηφάλιας διαβίωσης («Perry House») στο Μαλιμπού, έγραψε το «The End of Longing» στο οποίο αναφέρεται στα πάθη του, στη μάχη με τον εθισμό, σε μια θαρραλέα προβολή του εαυτού του στην τρομακτική του μορφή. Ηθελε να γίνει το παράδειγμα προς αποφυγή. Ηθελε. Αόριστος.
Ο Τσάντλερ θα είναι πάντα ένα play μακριά από εμάς. Είναι παρήγορο; Οχι. Εκείνο το βράδυ καθημερινής του 2019 πάντως το περάσαμε μαζί. Κι ας μην το έμαθε ποτέ. Και από ό,τι διαβάζω τις τελευταίες ώρες, πέρασε πολλές αντίστοιχες στιγμές με αρκετούς εκεί έξω.
Δεν είμαστε τόσο άγνωστοι τελικά.
