Μία παράσταση στην Ελευσίνα που ονειρεύεται την αλλαγή του κόσμου

Το ότι στην Ελευσίνα, που φέτος φιλοξενεί την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης θα ανέβει σε συνεργασία με τα Αισχύλεια μια συμμετοχική παράσταση γιορτή στους δρόμους της πόλης όπου τόσο οι κάτοικοι όσο και οι επισκέπτες θα μπορούν να λάβουν ελεύθερα μέρος ίσως είναι αναμενόμενο. Δεδομένου και του συμβολισμού του τόπου το ότι αυτή η γιορτή συμπίπτει με την ημερομηνία σύμφωνα με την οποία οι ερευνητές και οι ιστορικές καταγραφές τοποθετούν την έναρξη των Ελευσινίων Μυστηρίων, στις 15 Σεπτεμβρίου ίσως και να ήταν προβλέψιμο. Όμως το ότι αυτή η περιπατητική μουσική παράσταση ονειρεύεται την αλλαγή του κόσμου και θέλει να βροντοφωνάξει τη βαθιά ανάγκη για ελευθερία και αναγέννηση είναι μια καλοδεχούμενη έκπληξη. «Ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε μια γιορτή και τελικά φτιάξαμε μια έκρηξη» μας λένε οι συντελεστές της παράστασης για τα συστατικά που δίνουν νόημα και σκορπίζουν λίγο το ζόφο της εποχής μας, όπως είναι η ανάγκη μας για ομορφιά και για να αλλάξει αυτός ο κόσμος και λίγες λέξεις: ελευθερία, αγάπη, συλλογικότητα.

Η ομάδα «oper(o)» που την παρουσιάζει, έχει στον πυρήνα της καλλιτέχνες από διαφορετικά είδη και μπορεί όπως προδίδει το όνομά της να ασχολείται με την όπερα και το λυρικό θέατρο ωστόσο δημιουργεί μια δική της σύγχρονη γλώσσα καθώς αντιμετωπίζει την όπερα ως μια πλατφόρμα πολυμεσικής (multimedia) συνύπαρξης όλων των μορφών τέχνης. Μια γλώσσα που επαναπροσδιορίζει το ρόλο της όπερας ζωντανεύοντάς τον στο σήμερα. 26 καλλιτέχνες, μουσικοί, τραγουδιστές/τριες, χορεύτριες και ηθοποιοί, μια αλλόκοτη συμμορία από παράξενα πλάσματα θα πρωτοστατήσουν στην τελετή για να αλλάξει ο κόσμος. Η συλλογική θεατρική εμπειρία θα ξεκινήσει από την Πλατεία Ηρώων, κατά τη διάρκεια της παρέλασης θα καλούν τον κόσμο να τους ακολουθήσει, να γίνει μέρος της γιορτής και μαζί της αλλαγής. Η διαδρομή αυτής της ετερόκλητης παρέας θα κορυφωθεί στο πάρκινγκ του Παλαιού Ελαιουργείου, όπου θα καταλήξει σε μία «έκρηξη προσωπική, συναισθηματική και απελπισμένη. Συλλογική και τρομακτική. Απαιτούν, φωνάζουν, φιλιούνται, χορεύουν, ερωτεύονται, χορεύουν ασταμάτητα, διεκδικούν. Απαιτούν. Χτίζουν και γκρεμίζουν. Καλούν τον κόσμο να τους ακολουθήσει. Να γίνει μέρος της γιορτής. Και μαζί, μέρος της αλλαγής» όπως περιγράφεται το Μυστήριο 113- Μια γιορτή για την αλλαγή του κόσμου.
*Δεν είναι άσχημη ιδέα το να αλλάξει ο κόσμος με μια γιορτή. Μας υπόσχεστε «Μια έκρηξη για την αλλαγή, την υπεράσπιση της ποίησης, του έρωτα, της τέχνης. Μια έκρηξη γεμάτη ελευθερία, γεμάτη οξυγόνο». Πώς γίνεται κάτι τέτοιο; Τι σας ενέπνευσε; Ποια είναι η ιδέα σας πίσω από την παράσταση και τι θα είναι αυτή η «έκρηξη»; ρωτήσαμε τις σκηνοθέτριες της παράστασης.

-Εριφίλη Γιαννακοπούλου, επίσης καλλιτεχνική διευθύντρια της ομάδας: «Η ιδέα της παράστασης αυτής γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της καραντίνας, όταν και γράφαμε την πρόταση μας για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Σε μια πρωτόγνωρη για εμάς συνθήκη απομόνωσης και συλλογικού φόβου είχαμε την ανάγκη να συναντηθούμε με ανθρώπους να γιορτάσουμε και να θυμηθούμε την ομορφιά, την δύναμη της τέχνης και της ποίησης και της συνάντησης των ανθρώπων.
Από τότε και μέχρι σήμερα η ανάγκη μας για φως και ομορφιά γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα και το κίνητρο για την παράσταση είναι η τάση μας για αντίσταση απέναντι στο βαθύ σκοτάδι που φαίνεται να μας περικλείει και η απελπισία που φέρνει μαζί του.
Ξεκινήσαμε με μια διάθεση απενοχοποίησης απέναντι στο ρομαντισμό και την τρυφερότητα μας για να φτιάξουμε μια παράσταση λαϊκή και άμεση. Μια παράσταση για να βρούμε πρώτοι εμείς καταφύγιο και ύστερα να καλέσουμε τον κόσμο μαζί μας, με πίστη ότι οι λέξεις ελευθερία, αγάπη, συλλογικότητα και αλλαγή δεν έχουν χάσει το νόημά τους και μπορούν να αντισταθούν στο σκοτάδι και στην κυνικότητα της εποχής και να την αλλάξουν. Ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε μια γιορτή και τελικά φτιάξαμε μια έκρηξη».

-Ειρήνη Γεωργαλάκη: «Βλέποντας τα πράγματα στη χώρα μας και στον υπόλοιπο κόσμο τα τελευταία χρόνια να πηγαίνουν προς το χειρότερο, παρατηρώντας την Ευρώπη να φασιστικοποιείται, μετρώντας τις ολοένα αυξανόμενες γυναικοκτονίες, νιώθοντας στο πετσί μας την έμφυλη ανισότητα, βλέποντας τις μειονότητες να κατασπαράζονται, το περιβάλλον να καταστρέφεται και το ταξικό πρόβλημα να γιγαντώνεται, δημιουργήθηκε μέσα μας μια τεράστια ανάγκη. Να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο.
Με κάθε νεκρό που πνίγηκε στη θάλασσα, κοντά σε κάποια σύνορα ή μέσα στην ασφάλεια της γειτονιάς του από πλημμύρα, με κάθε νεκρό πλάσμα που κάηκε ζωντανό σε ανεξέλεγκτη φωτιά ή κάποιο “ατύχημα” με τρένο, αυτή μας η ανάγκη γίνεται πιο επιτακτική.
Έχουμε την ανάγκη να βγούμε στο δρόμο και να φωνάξουμε. Κάτι πάει πολύ λάθος με τον κόσμο! Έχουμε την ανάγκη να αγκαλιαστούμε, να αγαπήσουμε, να φιληθούμε, να τραγουδήσουμε, να σώσουμε ο ένας τον άλλον να κλείσουμε τις πληγές μας και να κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας να μην ανοίξουν κι άλλες.

Τον φιλημένων τα κινήματα έχουν προοπτική όπως λέει η Νεφέλη Μαϊστράλη στο υπέροχο κείμενό της για την παράσταση.

Κόσμε μου γερασμένε εσύ
που μ΄ υποδέχτηκες απ΄ την πρώτη ανάσα
γίνομαι ένα μετους ζωντανούς
κι έρχομαι να σ΄ αλλάξω
έρχομαι να σε φτιάξω απ’ την αρχή
δεν έχω πάνω μου σπαθιά και όπλα
δεν έχω πάνω μου καρφιά
μονάχα τη φωνή μου ενωμένη με τις άλλες
Μονάχα οι χαρές μας θα φέρουν αλλαγή.

Μακάρι να παρασύρουμε τους θεατές με τα τραγούδια μας και τους χορούς μας. Να νιώσουν πως είναι δικαίωμά μας να ζητάμε, να φωνάζουμε, να απαιτούμε αυτή την αλλαγή.

Καμιά φορά σε κατακλύζει τόσο ο πόνος που μουδιάζει ακόμα και τις πιο ανθρώπινες ανάγκες. Ονειρευόμαστε με αυτήν την παράσταση να αρχίσουμε από κει».