«Ας μη σβήσουμε το μέσα φως (όσο κι αν πυκνώνουν τα σκοτάδια έξω)»

Ο ποιητής και πεζογράφος Κωστής Γκιμοσούλης πέθανε σε ηλικία 63 ετών αφήνοντας ωστόσο ισχυρό αποτύπωμα στον χώρο των ελληνικών γραμμάτων μέσα από ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα και διηγήματα. «Ιδιαίτερη ποιητική μορφή στον χώρο των γραμμάτων, εμφύσησε στα κείμενά του την ελευθερία πνεύματος και την αέναη καλλιτεχνική περιπλάνηση που ταξίδευαν πάντα και τον ίδιο», έγραψε η Εταιρεία Συγγραφέων που ανακοίνωσε τον πρόωρο θάνατό του.

Ανήσυχη προσωπικότητα με προσωπική γραφή, ο Κωστής Γκιμοσούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Ηταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών ενώ εργάστηκε για πολλά χρόνια ως συμβολαιογράφος. Παράλληλα δρούσε και έγραφε. Μάλιστα το 1997 συμμετείχε ως ηθοποιός, υποδυόμενος ήρωά του, στη μικρού μήκους ταινία «Δεύτερο κράνος» της Αθηνάς Σακελλαρίου.

Είχε στο ενεργητικό του ποιητικές συλλογές («Επικίνδυνα παιδιά», «O ξυλοκόπος πυρετός» που απέσπασε το βραβείο «Μαρία Ράλλη», «H αγία μελάνη», «Το στόμα κλέφτης», «Αγάπη από ζήλια»), διηγήματα και μυθιστορήματα («Μια νύχτα με την Κόκκινη», «Ανατολή», «Χέρι στη φωτιά», «Βρέχει φως», «Το θηρίο είναι παντού», «Στάχτη στα μάτια», «Ο άγγελος της μηχανής», «Το φάντασμά της», «Το αηδόνι στο πόδι της», «Ολες μία», «Μεταξοχώρι»). Το βιβλίο του «Μαύρος χρυσός» περιείχε ποιήματα, διηγήματα και ζωγραφιές με νερομπογιές, ενώ στο «Για να μάθεις να πετάς» η εικονογράφηση είναι του Γιάννη Ψυχοπαίδη. Εργα του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.

Σε δήλωσή της η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη ανέφερε: «Στις ποιητικές συλλογές του, στα μυθιστορήματα και στα διηγήματά του απαθανατίζει ένα προσωπικό σύμπαν ελευθερίας. Ο πρόωρος θάνατός του είναι απώλεια για τα ελληνικά γράμματα. Στην οικογένειά του και στους φίλους του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια».

Η Σία Αναγνωστοπούλου, βουλεύτρια Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., δήλωσε μεταξύ άλλων: «Ο Κωστής […] σαν παραμύθι στα γραπτά του δημιούργησε μυθοπλασίες πατώντας πάνω στα αρχέγονα συναισθήματα που μας συνθέτουν και εισέβαλε με τη δύναμη και το βάθος τους μοναδικά στη σύγχρονη λογοτεχνία. Δύναμη σε όσους αγάπησαν αυτόν τον διαχρονικά νέο και ευαίσθητο άνθρωπο. “Ας μη σβήσουμε το μέσα φως (όσο κι αν πυκνώνουν τα σκοτάδια έξω)” τα λόγια του, που γίνονται το δικό μας ύστατο αντίο».