Ας εξαιρέσουμε την Καλλιόπη Βέττα, τη Ραλία Χρηστίδου και την Κυριακή Μάλαμα που εξελέγησαν (με τον ΣΥΡΙΖΑ) αλλά έχουν ήδη από την προηγούμενη τετραετία κοινοβουλευτική εμπειρία. Ας εξαιρέσουμε και τους Σταύρο Νικολαΐδη (Ν.Δ.), Μάριο Αθανασίου, Μιθριδάτη, Αννα Χατζησοφιά (ΣΥΡΙΖΑ), Ελένη Γερασιμίδου, Λίλα Καφαντάρη, Παύλο Ορκόπουλο, Βαγγέλη Σερίφη, Διονύση Τσακνή (ΚΚΕ), Κλέωνα Γρηγοριάδη, Δημήτρη Ζερβουδάκη, Γιώργο Χρανιώτη, «Ψαραντώνη» (ΜέΡΑ25) και Παύλο Κοντογιαννίδη (Κίνημα Φτωχών) που δεν εξελέγησαν.
Τέσσερις καλλιτέχνες μετρήσαμε ανάμεσα στα ονόματα όσων «νέων» θα δοκιμαστούν για πρώτη φορά στο κοινοβουλευτικό έργο. Αυτά της συγγραφέα, σεναριογράφου και δημοσιογράφου Ελενας Ακρίτα, που ήταν στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, του σκηνοθέτη και ηθοποιού Διαμαντή Καραναστάση, που ήταν υποψήφιος στην Α’ Αθηνών με την Πλεύση Ελευθερίας της συντρόφου του, Ζωής Κωνσταντοπούλου, και από το ίδιο κόμμα της τραγουδίστριας Τζόρτζιας Κεφαλά (υποψήφιας στον Δυτικό Τομέα) και του ηθοποιού και προέδρου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, Σπύρου Μπιμπίλα (υποψήφιου στον Νότιο Τομέα).
Η Ακρίτα και οι… κόκκινες γόβες
Η Ελενα Ακρίτα ως ιδιαίτερα ενεργή (και οξύτατη κάποιες φορές) χρήστρια (και) των social media έχει δεχτεί σφοδρές επιθέσεις κατά καιρούς για την αστική της καταγωγή, που δήθεν δεν συνάδει με την ιδεολογία της. Ξεχνούν ή ίσως δεν γνωρίζουν όσοι τα λένε αυτά ότι είναι κόρη του δημοκράτη Κύπριου πολιτικού, λογοτέχνη και δημοσιογράφου Λουκή Ακρίτα και της Σύλβας Ακρίτα, που υπήρξε πριν κι από ιδρυτικό στέλεχος και πρώτη γυναίκα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, η πρώτη και μόνη γυναίκα υποψήφια βουλευτής της Ενωσης Κέντρου σε όλη την Ελλάδα στις εκλογές του ‘67, μέλος της οργανωμένης αντίστασης στη χούντα με το Πατριωτικό Μέτωπο και γι’ αυτό καταδικασμένη όταν τη συνέλαβε το δικτατορικό καθεστώς σε πολλά χρόνια φυλάκισης. Η Ακρίτα έζησε ως παιδί τις διώξεις και τον αγώνα της μητέρας της και μεγάλωσε δίπλα στις πολιτικές και καλλιτεχνικές προσωπικότητες της Αριστεράς που ήταν φίλοι και συναγωνιστές της μητέρας της. Η ίδια εργάστηκε ως δημοσιογράφος πρώτα στο περιοδικό «Ταχυδρόμος», όπου διακρίθηκε στο χρονογράφημα, και ύστερα στις εφημερίδες «Το Bήμα» (όπου ασχολήθηκε κυρίως με μεγάλες συνεντεύξεις-πορτρέτα), «Εθνος», «Ειδήσεις», «Τα Νέα» -απ’ όπου αποχώρησε το 2020 κάνοντας λόγο για λογοκρισία άρθρου της που αμφισβητούσε ανοιχτά όσα, αστήρικτα και επινοημένα όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων δικαστικά, υποστήριζε ο Γιώργος Παπαχρήστος για το σπίτι του Αλέξη Τσίπρα- και πιο πρόσφατα στο News 24/7. Στη δημοσιογραφία τα πρώτα χρόνια έδειξε ιδιαίτερο ταλέντο στο ευθυμογράφημα κι αυτό την οδήγησε στη λογοτεχνία και στις πρώτες εκδόσεις, ενώ ακολούθησαν και πολλά μυθιστορήματα, με πιο πρόσφατο το αυτοβιογραφικό «Μαμά, κοίτα, χωρίς χέρια» (2022, Διόπτρα). Παράλληλα υπήρξε σεναριογράφος πολλών τηλεοπτικών σειρών («Γόβα στιλέτο», «Στρας», «Με θέα στο πέλαγος», «Βέρα στο δεξί», «Αν υπήρχες θα σε χώριζα», «Τα μυστικά της Εδέμ» κ.ά.), παρουσιάστρια στις εκπομπές «Κυριακάτικα» με τον Δημήτρη Κωνσταντάρα, «Φώτα Πορείας» και στο τηλεπαιχνίδι «Αδύναμος κρίκος» και ραδιοφωνικός παραγωγός στους ραδιοφωνικούς σταθμούς EPΑ1, Αθήνα 9.84, Flash και ΑΝΤ1. Επίσης το πρώτο της θεατρικό έργο «Η δίαιτα του αστροναύτη» ανέβηκε σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Εχει, τέλος, μεταφράσει και διασκευάσει από τα αγγλικά και τα γαλλικά πολλά θεατρικά έργα, πρόζες και μιούζικαλ. Εχει κάνει τρεις γάμους: με τον συγκοινωνιολόγο Νάσο Κόκκινο, τον ηθοποιό Κώστα Αρζόγλου, με τον οποίο έχουν έναν γιο, τον Παύλο Αρζόγλου-Ακρίτα, και με τον ηθοποιό, σεναριογράφο και πρώην στέλεχος και βουλευτή της ΔΗΜΑΡ Γιώργο Κυρίτση. Πάντως επειδή η Ακρίτα έχει δεχτεί κατά καιρούς σφοδρότατες επιθέσεις ως «εύπορη αστή», για την ηλικία της, για την προέλευσή της, για τις… κόκκινες γόβες της ή ως γυναίκα που ετεροπροσδιορίζεται, να θυμίσουμε ότι ώς εδώ η ίδια, με την αρθρογραφία της, τα ποστ και τα πόντκαστ της, πήρε -πάντα θαρραλέα- δημόσια θέση για πολλά κοινωνικά ζητήματα, από την υπόθεση Λιγνάδη και τις δολοφονίες του Ζακ Κωστόπουλου και του Βαγγέλη Γιακουμάκη μέχρι τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Οταν δεν ήταν ακόμα «ο σύντροφος της Κωνσταντοπούλου»
Τον Διαμαντή Καραναστάση όσοι δεν τον θυμούνται από τη συμμετοχή σε τηλεοπτικές σειρές, όπως οι «7 θανάσιμες πεθερές» (2007), «Αθώος ή ένοχος» (2000), «Αμαρτίες γονέων» (2003), «Γιούγκερμαν» (2007), «Δείξε μου τον φίλο σου» (2005), «Η αγάπη ήρθε από μακριά» (2002), «Κρυφά μονοπάτια» (2005), «Κωνσταντίνου και Ελένης» (1998), «Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα» (2006) κ.ά., τον θυμούνται ίσως ως θεατρικό ηθοποιό σε παραστάσεις όπως το «Τρελό Αίμα» σε σκηνοθεσία Α. Μπρούσκου, «Κόκκινα φανάρια» σε διασκευή και σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, «Ελευθερία στη Βρέμη» επίσης σε σκηνοθεσία Μαστοράκη κ.ά., καθώς και ως σκηνοθέτη στο θέατρο (με χαρακτηριστικότερη περίπτωση τις «Πυραμίδες» του Α. Φλουράκη, που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για το διαδίκτυο σε συνθήκες καραντίνας και κινηματογραφήθηκαν από τον ίδιο τον Καραναστάση στους χώρους του Θεάτρου Τέχνης) ή στο σινεμά (η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία ήταν το «Αίμα», το 2012, για την οποία ανέλαβε και την παραγωγή, το σενάριο και το μοντάζ και έπαιξε έναν από τους βασικούς ανδρικούς ρόλους, ενώ αίσθηση είχε κάνει και η μικρού μήκους «11 μ.μ.», που είχε γυρίσει τον Απρίλιο του 2021, με πρωταγωνιστές την Αθήνα, τους άδειους δρόμους της και τους κλειστούς χώρους πολιτισμού, κατά τη διάρκεια της δεύτερης καραντίνας). Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1974 κι εκεί μεγάλωσε. Στην Αθήνα ήρθε το 1992 όταν πέρασε στο Πολυτεχνείο στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών. Δεν ήταν όμως αυτό το όνειρό του, αλλά το θέατρο, γι’ αυτό λίγα χρόνια αργότερα σπούδασε υποκριτική στη σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Σπουδαστής εκεί ακόμα, πήρε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά της ΕΡΤ «Σαν αδελφές» σε σκηνοθεσία Νίκου Κουτελιδάκη και σενάριο Ελένης Ζιώγα και το ένα έφερε το άλλο. Στην πορεία βρήκε τρόπο να συνδυάσει την αγάπη του για τον χώρο του θεάματος με τις αρχικές του σπουδές, φτιάχνοντας το ιδιόκτητο post-production studio DACOS, με το οποίο έκανε πολλές οπτικοακουστικές παραγωγές και κινηματογραφήσεις.
Υπήρξε παντρεμένος με την καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης Μαριάννα Κάλμπαρη, με την οποία έχουν δύο παιδιά. Ο ίδιος έχει διηγηθεί σε δεκάδες συνεντεύξεις πώς γοητεύτηκε από την προσωπικότητα της Ζωής Κωνσταντοπούλου όταν την πρωτοσυνάντησε σε κάποια παράσταση του Θεάτρου Τέχνης και πώς αποφάσισαν να συνιδρύσουν την Πλεύση Ελευθερίας, με την οποία κατέβηκε πρώτη φορά υποψήφιος στην Α’ Αθηνών το 2019. Εντύπωση βέβαια είχε προκαλέσει σε κάποιους το γεγονός ότι έναν χρόνο μετά, τον Μάρτιο του 2020 κι εν μέσω καραντίνας, είχε γράψει έναν ύμνο στο Facebook για τους χειρισμούς της κυβέρνησης: «Επειδή είναι μέρες σύμπνοιας και ομοψυχίας, εγώ θα το πω και πέστε -κάποιοι- να με φάτε. Αν και δεν τρώγομαι εύκολα ‘γω…
Οι χειρισμοί μέχρι τώρα της Κυβέρνησης είναι ΑΨΟΓΟΙ.
Μελετημένοι, καίριοι, σοβαροί και προγραμματισμένοι.
Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό (ούτε που θυμάμαι πότε…) η κυβέρνηση εμπνέει εμπιστοσύνη στους πολίτες, διαχειριζόμενη το τεράστιο θέμα μιας πανδημίας! (…)
Οσο σκέφτομαι την παραμικρή πιθανότητα να είχαν να διαχειριστούν αυτήν την παγκόσμια και πρωτόγνωρη κρίση, οι Πολάκηδες και οι Τσίπρες, με πιάνει μια… ανατριχίλα!(…)», είχε γράψει μεταξύ άλλων.
Τον περασμένο Μάιο κατείχε την τελευταία τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματος, ενώ σε αυτές τις εκλογές (που ήταν, να θυμίσουμε, χωρίς σταυροδοσία) τοποθετήθηκε σε εκλόγιμη θέση στην Α’ Αθηνών κάτω από την Κωνσταντοπούλου, η οποία, φροντίζοντας για την παρουσία του στη Βουλή σε βάρος άλλων υποψηφίων της α’ φάσης που εξελέγησαν αλλά έμειναν εκτός, δέχτηκε και τις πρώτες ηχηρές, δημόσιες επικρίσεις.
Η τζαζ τραγουδίστρια των «Μπλε»
Στη Βουλή με την Πλεύση Ελευθερίας μπαίνει κι ένα πρόσωπο που έχουμε γνωρίσει κυρίως ως την «τραγουδίστρια των Μπλε» μετά την Τσάτσου: πράγματι η Τζόρτζια (Γεωργία) Κεφαλά είχε διαδεχτεί τη Θεοδοσία Τσάτσου – που μαζί με τους Γιώργο Παπαποστόλου και Γιώργο Παρώδη ήταν το τρίτο ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος που είχε δημιουργηθεί τέλη του ‘90 στη Θεσσαλονίκη. «Τα παιδιά ήρθαν και με βρήκαν. Τραγουδούσα στα “Αστέρια” με την Αννα Βίσση. Ηρθαν και με είδαν, με άκουσαν και με έβαλαν αμέσως στο στούντιο, το 1998», έχει διηγηθεί η Κεφαλά. Η ίδια έχει επίσης αφηγηθεί σε συνεντεύξεις της τα πρώτα της βήματα: «Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Καταγωγή έχω από την Πάρο. Εκεί περνούσα καλοκαίρια και διακοπές. Ο πατέρας μου είχε ένα σουβλατζίδικο και τον βοηθούσαμε με τα αδέλφια μου. Στα 15 μου ασχολήθηκα με το μπαλέτο και τον χορό. (…) Πήγα σε σχολή και θα μπορούσα να έχω πτυχίο και να διδάσκω χορό. Αλλά σχεδόν ποτέ δεν τελειώνω τίποτα στη ζωή μου. Εμαθα χορό, πτυχίο όμως δεν πήρα.
Το 1992 διάβασα μια αγγελία στην εφημερίδα και πήγα στην ακρόαση για τους “Δαίμονες”. Η Αννα Βίσση με έσπρωξε στο τραγούδι. Είχαμε καλές σχέσεις. Εγώ ήμουν χορεύτρια στην παράσταση, αλλά εκείνη μου είπε να το ψάξω με το τραγούδι. Μου έβαλε το ζιζάνιο. (…) Από αγγελία βρήκα και την πρώτη μου δουλειά ως τραγουδίστρια. Με τον Μίμη Πλέσσα και τον Γιώργο Χατζηνάσιο στο “Taboo” το 1994. Μετά η μία δουλειά έφερνε την επόμενη. Και με τη Μαρινέλλα δούλεψα και με τον Βαρδή. Αγαπημένος κόσμος. Μη φανταστείς ότι ήμουν το όνομα. Στον χώρο με ήξεραν».
Και στον χώρο την έμαθαν ακόμα καλύτερα για τη χαρακτηριστική τζαζ χροιά της σε τραγούδια όπως το «Πιάνω φωτιά» των «Μπλε» ή «Η ατζέντα σου θα μουσκεύει στο νερό» του Λάκη Παπαδόπουλου, αλλά και για το χαρακτηριστικό grunge ντύσιμό της. Στην πολιτική όμως δεν την είχαμε καταχωρίσει ούτε καν ως περίπτωση με ισχυρή παρεμβατική άποψη. Να όμως που πριν από τις πρώτες εκλογές του Μαΐου η ίδια είχε κάνει γνωστή με βίντεο-ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook την πρόθεσή της να είναι υποψήφια με το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου: «Εχω κάτι να σας πω. Αποφάσισα, επειδή κουράστηκα και έχω ζήσει πάρα πολλά πράγματα τα τελευταία 3-4 χρόνια που αφορούν στη ζωή των καλλιτεχνών, στη ζωή του βαφτισιμιού μου που “έφυγε” από παραλείψεις και ασυνεννοησίες…
Οπότε αποφάσισα, φίλοι μου, να δράσω και να ενωθώ με ένα άλλο κορίτσι που μου λένε ότι μου μοιάζει λίγο ενεργειακά… πάντως βρίσκω ότι είναι ένας άνθρωπος πολύ γλυκός, πολύ συνεπής, που τηρεί τον λόγο του, που έχει πάρα πολλή διάθεση να παλέψει για τους άλλους. Αυτός ο άνθρωπος είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου», ανακοίνωσε. Για να καταλήξει τότε: «Τι λέτε λοιπόν να βάλουμε λίγο rock ‘n’ roll στη Βουλή; Λίγο τούλι και αρβύλα, βρε αδερφέ… και συνέπεια όμως». Να προσθέσουμε πάντως πως δεδομένης της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, ούτε το ροκ ‘ν’ ρολ, ούτε η αρβύλα θα έλειπαν από την παρούσα Βουλή, ακόμα κι αν έλειπε η Τζόρτζια.
Ο πρόεδρος του ΣΕΗ που υπέφερε από τον Κούγια
Last but not least όπως λένε και οι Αγγλοι ο Σπύρος Μπιμπίλας, που εξελέγη επίσης με την Πλεύση Ελευθερίας στον Νότιο Τομέα – όπου τον Μάιο είχε έρθει πρώτη σε ψήφους η Ολγα Δάλλα, αλλά στις επόμενες εκλογές αντικαταστάθηκε κατ’ επιλογήν της κ. Κωνσταντοπούλου. Αν και ο Μπιμπίλας έχει πολλά χρόνια στον χώρο ως ηθοποιός, με συμμετοχές σε ελληνικές τηλεοπτικές σειρές όπως οι «Λάμψη», «Καλημέρα ζωή», «Οι μεν και οι δεν», «Τμήμα Ηθών», «Αγνοημένοι», «Κάζα ντι Μακαρόνι», «Επτά θανάσιμες πεθερές», «Κωνσταντίνου και Ελένης», «Καρυωτάκης» κ.ά. και υπήρξε guest star και σε ξένες σειρές (π.χ. στην αμερικανική μίνι σειρά του NBC «The First Olympics: Athens 1896», αλλά είχε και μία 5λεπτη παρουσία ως «Σπύρος Λάτσης» στο «The Crown» του Netflix σε μια σκηνή που τελικά όμως κόπηκε), αν και έχει μια μικρότερη αλλά χαρακτηριστική πορεία στο θέατρο, κυρίως σε επιθεωρήσεις, και αν και έχει κάνει μια ολόκληρη «καριέρα» μόνο με τη φωνή του, δίνοντας ήχο σε διάσημους χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων (έχοντας μάλιστα γι’ αυτό γίνει αδίκως στόχος κακόβουλων σχολίων κατά καιρούς), τον Σπύρο Μπιμπίλα τον μάθαμε, περισσότερο ίσως κι από αυτά, για τη συνδικαλιστική του δράση και την αλληλεγγύη που επιδεικνύει σε όσους συναδέλφους του έχουν κάποια ανάγκη. Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 2020, στη δύσκολη φάση που η οικονομική κρίση, η αεργία στην πανδημία, οι αποκαλύψεις του MeToo, οι πολιτικοί χειρισμοί της παρούσας ηγεσίας στο ΥΠΠΟ (που επανήλθε) και το Προεδρικό Διάταγμα σήμαναν σωρεία μεγάλων προβλημάτων για τον κλάδο αλλά και ταυτόχρονα μια συνδικαλιστική «επανεκκίνηση» με πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή και αποφασιστικότητα, ο Μπιμπίλας ήταν ένας από τους ανθρώπους του ΣΕΗ που πιστώνονται την αγωνιστικότητα και την αλληλεγγύη. Το πλήρωσε φυσικά σε πολλές περιπτώσεις και με προσωπικές επιθέσεις (όπως αυτές που υπέστη κατά συρροή από τον συνήγορο του Δημήτρη Λιγνάδη φτάνοντας σε σημείο να στέλνει εξώδικα για να αμυνθεί ή και τις ειρωνείες που εισέπραξε πιο πρόσφατα από τον Γιάννη Πρετεντέρη δίνοντας «πληρωμένη» απάντηση: «εμένα τουλάχιστον δεν με έχουν γιαουρτώσει»). Είναι επίσης άνθρωπος που έχει μιλήσει για πολλά θέματα ειλικρινά, έχοντας ήδη από το 2021 σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Antivirus» αυτοπροσδιοριστεί ως μέλος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και αγωνιστής των δικαιωμάτων της. Πράγμα που επίσης έγινε αιτία να δεχτεί επιθέσεις, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση την κακόβουλη φάρσα που είχε κάνει ο Γιώργος Λιάγκας το 2017 χρησιμοποιώντας το όνομά του, φάρσα που πάντως ο δημοσιογράφος «πλήρωσε» με το ποσόν των 27.000 ευρώ μετά από μήνυση του Μπιμπίλα. Οντας βουλευτής με την Πλεύση Ελευθερίας, θα διατηρήσει άραγε και τη θέση του προέδρου στο ΣΕΗ; Θα δούμε, όπως θα δούμε και πολλά άλλα σ’ αυτή τη Βουλή, που η σύνθεσή της θυμίζει περισσότερο από ποτέ τη σεξπιρική ρήση «Ολος ο κόσμος μια σκηνή».
