Δυο ματιές στον κόσμο, από τις δυο άκρες του πλανήτη

Ελλάδα και Κορέα συναντήθηκαν πριν από λίγες μέρες στη Ν. Υόρκη σε μια καλλιτεχνική επαφή που επαινέθηκε από την κριτική της μητρόπολης. Στην γκαλερί Paris Koh Fine Arts παρουσιάστηκε (1-31 Μαρτιου 2023) η έκθεση της Ελλης Χρυσίδου και της Κορεάτισσας Heejung Kim με τίτλο «The Power of the Gaze» σε επιμέλεια της Θάλειας Βραχοπούλου.

Οπως αναφερόταν και στον κατάλογο της έκθεσης, «η επιμελήτρια συνδύασε τα έργα αυτών των δύο καλλιτεχνών με το μοτίβο του ματιού σε μια προσπάθεια να εξετάσει την κατανόηση αυτού του συμβόλου στις δυτικές και ανατολικές ευαισθησίες. Ενώ η Ελλη Χρυσίδου είναι από την Ελλάδα, που θεωρείται από πολλούς ως το λίκνο του δυτικού πολιτισμού, η κορεατική ανατολική καταγωγή της Κιμ μπορεί να προσφέρει μια διαφορετική ερμηνεία. Το βλέμμα περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από το να βλέπουμε και έχει να κάνει με το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και συγκεκριμένα τις οπτικές αναπαραστάσεις».

Ας σημειωθεί ότι τα έργα της Χρυσίδου επαινέθηκαν από τον κριτικό τέχνης Mark Bloch, που έγραψε στο περιοδικό «WHITEHOT MAGAZINE OF CONTEMPORARY ART» ότι «η Ε. Χρυσίδου μένει εκεί τώρα και κοιτάζει μπροστά και πίσω στην πρακτική της. Ζωγραφίζει μεμονωμένα μάτια που αντιλαμβάνονται και καταγράφουν «σύνθετους και αντιφατικούς κόσμους», μάτια που κρίνουν αλλά που βλέπουν και άλλα μάτια να τα κοιτούν πίσω. Το μάτι της είναι μια εμπειρία». Για να καταλήξει ότι «εντόπισα επίσης στα διευρυμένα μάτια της Χρυσίδου την πιθανή γνώριμη εικόνα του 1779 του Benjamin Franklin από τον Joseph Siffred Duplessis που μας κρυφοκοιτάζει εν γνώσει μας από τα χρήματά μας και που εμφανίστηκε στα πρώτα γραμματόσημα των ΗΠΑ από το 1847».

Για τους Θεσσαλονικείς ειδικότερα, που γνωρίζουν την κ. Χρυσίδου για δεκαετίες, ήταν χαρά η διαπίστωση ότι η πολιτική δεν κατάπιε την καλλιτέχνιδα που ξέραμε, ότι το καλλιτεχνικό «μάτι» που γνωρίζαμε ήταν και παραμένει ζωντανό και καθαρό. Πολλοί τη θυμούνται βέβαια από τη θητεία της στις αντιδημαρχίες Θεσσαλονίκης στις δύο τετραετίες του Γιάννη Μπουτάρη ή θα την αναγνωρίζουν από την υποψηφιότητά της με τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στην αγαπημένη της Θεσσαλονίκη.

Οχι βέβαια πως την πολιτική με την ευρεία έννοια την ξεχνά, εξάλλου όταν τη ρωτήσαμε τι σήμαινε για την ίδια η έκθεση στη Ν. Υόρκη, απάντησε πως «σίγουρα για κάθε καλλιτέχνη είναι σημαντικό να βγαίνει από τα τοπικά του σύνορα και να εκθέτει σε έναν άλλο τόπο, με διαφορετική κουλτούρα, άλλες προσλαμβάνουσες και ακόμη περισσότερο στη Νέα Υόρκη, αφού ανοίγονται καινούργιές διαδρομές, νέες προοπτικές. Αυτή η νέα διαδρομή είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για μένα, για το έργο μου, ακόμη περισσότερο όταν ζούμε σε μια χώρα που η τέχνη απαξιώνεται, όπως συμβαίνει με τις συγκεκριμένες πολιτικές σήμερα».