efsyn.gr , Νόρα Ράλλη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Χιλιάδες άνθρωποι του Πολιτισμού βρέθηκαν το μεσημέρι έως αργά το απόγευμα μπροστά δύο κτήριο Τσίλλερ του Εθνικού Θεάτρου, όπου τερμάτιζε και η απεργιακή πορεία των Σωματείων και Καλλιτεχνικών Συλλογών. Εκεί, οι σπουδαστές και οι σπουδάστριες είχαν ήδη ξεκινήσει το δρώμενο τους: με μαύρα ρούχα έπεφτε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.

Ήσυχα. Κανένας ήχος δεν ακούγονταν. Δύο παιδιά βγαίνουν στο κεντρικό παράθυρο του κτηρίου. Σηκώνουν τη γροθιά τους. Αυτό που ακολούθησε προκάλεσε βαθιά συγκίνηση στον κάθε έναν από εμάς: ένα ένα τα χέρια σηκώνονταν και γίνονταν γροθιά στον αέρα. Ένας ένας όσοι ήταν εκεί. Χέρια, γροθιές, δάκρυα, χαμόγελα. Μόνο. Κανένας ήχος.

Τη σιωπή έσπασε η μουσική του Χατζιδάκι από το «Χαμόγελο της Τζοκόντα». Το λόγο παίρνει ένας σπουδαστής του Εθνικού: Είναι ο Νικηφόρος. «Δεν είμαστε οι ίδιοι όπως πριν από 35 μέρες. Τώρα τίθενται τα θεμέλια ενός ευρύτατου σπουδαστικου κινήματος. Το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν ανώτατη παιδεία δεν είναι πολυτέλεια – είναι ανάγκη… Τώρα αρχίζουμε. Σε σας που μας ακούτε!».

Δεν είναι διόλου υπερβολή να πούμε ότι η βαθιά, σπασμένη από τη συγκίνηση και αποφασιστικότητα συνάμα φωνή του παιδιού μας θύμισε κάτι άλλα παιδιά, που 50 ακριβώς χρόνια πριν (!) κλεισμένα σε ένα άλλο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, διεκδικούσαν το μέλλον τους, παράλληλα με παναθρώπινες αξίες…

►Αναλυτικό ρεπορτάζ στο φύλλο της Πέμπτης (9/2/23)