ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«…Από άλλο κόσμο μιλώ. Σε άλλο κόσμο είστε. Αλλά. Αλλος κόσμος θα μας δικαιώσει.

Σε άλλον χρόνο από αυτόν που ζούμε. Διεκδικώ/ Τη χαρά. Που δικαιούμαι.

Κρατήστε το σημάδι ζωής που στέλνω. Σαν πολύτιμο κλειδί…».

Ενα τρυφερό σύντομο θεατρικό έργο για ένα παιδί που ήταν ορφανό, ένα έρμο ρακένδυτο χαμόπαιδο, με τίτλο «Το παιδί που το φώναζαν Μουράτ» (όπου Μουράτ σημαίνει θέλημα/σκοπός), αυτό που πρόκειται να ερμηνεύσει η Δανάη Παπουτσή στο Ισλαχανέ της Θεσσαλονίκης τον ερχόμενο μήνα, είναι η τελευταία δημιουργία του ηθοποιού και συγγραφέα Τσιμάρα Τζανάτου, ο οποίος έφυγε χθες από τη ζωή βυθίζοντας στη θλίψη την καλλιτεχνική κοινότητα και τους φίλους του.

Γι’ αυτό το εκπληκτικό κείμενο για ένα Τουρκάκι που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του, τον δρόμο και τη χαρά της ζωής και αναγκάζεται να «αλλάξει» φύλο για να γίνει δεκτό στο ορφανοτροφείο αρρένων μάς πληροφόρησε ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής. Ο ίδιος, που υπογράφει τη σκηνοθεσία στην παράσταση της Θεσσαλονίκης, είναι βαθιά συγκινημένος και αποφασισμένος να τιμήσει τη μνήμη του Τ. Τζανάτου «σαν καλό κατευόδιο σε έναν πολύ γενναίο φίλο…».

Ο βραβευμένος με το βραβείο «Κάρολος Κουν 2018» για το θεατρικό του έργο «Δεσποινίς Δυστυχία», Τσιμάρας Τζανάτος, δήλωνε σε συνέντευξή του στη «Lifo» άνθρωπος που τον γέννησαν ταινίες, βιβλία και η γλώσσα. Γέννημα θρέμμα της Αθήνας, με σπουδές σκηνοθεσίας κινηματογράφου (Σχολή Σταυράκου), θεάτρου (Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη) και Ιστορίας της Τέχνης (Ελ. Βακαλό), εργάστηκε από το 1985 ως ραδιοφωνικός παραγωγός μουσικών εκπομπών και λόγου και ως δημοσιογράφος σε έντυπα και περιοδικά. Δούλεψε ως ηθοποιός στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο απ’ όπου αποσύρθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 για να επιστρέψει το 2012 επί σκηνής. Ασχολήθηκε επίσης με το σενάριο και τη στιχουργία/ποίηση, ενώ τα τελευταία χρόνια καταπιάστηκε με την τηλεόραση είτε στην αρχισυνταξία εκπομπών είτε ως κειμενογράφος.

Την εμφάνισή του ως θεατρικός συγγραφέας την είχε κάνει το 2004 με το κείμενο Εξοδος στο έργο «Ονείρου Οδύσσεια» που ανέβηκε στο ΚΘΒΕ. Ακολουθούν το «Μαζί Ποτέ» (2009) που, βασισμένο σε ταινία του Φατίχ Ακίν («Head On»), ανέβηκε στο Κινητήρας Studio σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη και το έργο «Εκκρεμότητα» το 2013 που παρουσιάστηκε στις «Αναγνώσεις» του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νούλα, με την ομάδα Nova Melancholia και την επόμενη χρονιά παρουσιάστηκε και στο Λονδίνο.

Δείγμα της κοινωνικής του ευαισθησίας ήταν το έργο «Κ», για τη συγγραφή του οποίου ήρθε σε επαφή με οροθετικούς κρατούμενους και χρήστες των φυλακών Κορυδαλλού και με την ΜΚΟ ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΩ. Το έργο ανέβηκε από τους ίδιους τους κρατούμενους στον χώρο της φυλακής.

Το 2015 κυκλοφόρησε το αφήγημα «Δεσποινίς Δυστυχία» από τις εκδόσεις Σοκόλη, το οποίο το 2018 ανέβηκε στο Θέατρο Φούρνος και τιμήθηκε με το Βραβείο «Κάρολος Κουν» 2018 Δραματουργίας Ελληνικού Εργου. Συμπεριλήφθηκε μάλιστα με τον ιταλικό του τίτλο («Signorina Infelicita») στον τόμο της Ανθολογίας Σύγχρονων Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Θεάτρου της Νάπολης το 2019. Τον Σεπτέμβριο του 2021 κυκλοφόρησε από την Κάπα Εκδοτική και η ποιητική συλλογή του «Αγνώστου – Η βία του βίου» (ποιήματα 2010-2021).

Ο συγγραφέας αντλεί από την ευτυχία ή από τη δυστυχία του; τον είχαν ρωτήσει σ’ εκείνη τη συνέντευξή του στη «Lifo».

«Κακά τα ψέματα, από τη δυστυχία του αντλεί. Αλλά», είχε απαντήσει, «είναι απαραίτητο, σ’ αυτόν τον πολιτισμό της δυστυχίας όπου ζούμε, να μάθει να παράγεται και να παράγει από τη χαρά. Εγώ έγινα συγγραφέας όταν συναντήθηκα με τη χαρά, όταν έμαθα να αντλώ από αυτήν και όχι μόνο από τη δυστυχία».