Στους δρόμους της Αθήνας, «σαν άλλοτε»

Aν μέσα στη συνθήκη της πανδημίας, του παγκόσμιου εγκλεισμού και στην ατμόσφαιρα της απειλής του θανάτου, προσπαθούμε να ξεφύγουμε στις σκέψεις και στα όνειρα, μια έκθεση με τίτλο «Ειδύλλια Οδός», με έργα 33 σημαντικών καλλιτεχνών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, η οποία φιλοξενείται μέχρι τις 6 Μαρτίου στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, μας προσκαλεί να περιπλανηθούμε «σαν άλλοτε» στους δρόμους της Αθήνας, να ταξιδέψουμε στην Ιστορία της, στις ρωγμές του χρόνου.

Περνάμε από τα μονοπάτια του Λυκαβηττού, τη Ρωμαϊκή Αγορά, τα Αναφιώτικα, πεντάμορφα χωρίς περαστικούς. Δρόμοι σημερινοί, δρόμοι 25 αιώνων. Οδός Παναθηναίων, Τριπόδων, Λεωκορίου, Διπύλου, Ειδύλλια. Ενα πέρασμα προς τον Πειραιά, την Ελευσίνα, προς τα προάστια της πόλης, από τις Ηριες Πύλες ή την Ιερά Οδό. Φανταστείτε πως εδώ περπατούν και συζητούν πολίτες αλλά και δούλοι φορτωμένοι, καθώς και ζώα και άμαξες που μεταφέρουν την καθημερινή βρώση και την ένδυση, τα προϊόντα του εμπορίου που θα αποθηκευτούν στα λιμάνια έως ότου βρεθούν στη θάλασσα.

«Μια στιγμή στον χρόνο που δημιουργεί την ανάγκη της επαναπροσέγγισης σ’ ό,τι αποκαλούμε συλλογική μνήμη της ομάδας. Η τέχνη, όπως πάντα, συντροφεύει και ενίοτε τολμά αναζητώντας νέους δρόμους μέσα από τη συγκρουσιακή ατμόσφαιρα, στα ζητήματα της τέχνης και της κοινωνίας», επισημαίνει η Μαρία Μαραγκού, κριτικός τέχνης και διευθύντρια του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης, η οποία είχε την ιδέα και την επιμέλεια της έκθεσης.

«Η Ειδύλλια Οδός ακουμπά ή έστω επιθυμεί να ακουμπήσει ένα κομμάτι της Ιστορίας, των ανθρώπων και του επέκεινα διά μέσου του χρόνου, αναντικατάστατου υλικού της Ιστορίας και της μνήμης», συνεχίζει η ίδια. Οι καλλιτέχνες και τα έργα «συνομιλούν με το παρόν του παρελθόντος μας, δίχως νοσταλγία, μέσα από τη χειραγώγηση των υλικών που χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη: χώμα, μαλλί, καλάμια, υφάσματα, μάρμαρο, άχυρα, κλωστές και βελόνες, αργαλειοί».

Οι 33 καλλιτέχνες χειρίζονται πολλά και διαφορετικά μέσα, υπερασπιζόμενοι τη βασική ιδέα ότι ο καλλιτέχνης αντανακλά την προσωπική του ματιά στο περιβάλλον στο οποίο ζει. Η ποικιλομορφία του μέσου που χρησιμοποιεί ο καθένας τους αντικατοπτρίζει τις τεχνικές και λεπτομέρειες που συνιστούν κοινό τόπο. Η πόλη της Αθήνας ως τοπόσημο και η μακραίωνη ιστορία της συνδέονται με μια πληθώρα εφαρμοσμένων, πρώτων υλών. Ο κατάλογος αυτών μπορεί να εμπεριέχει: το χώμα που μετουσιώνεται σε πηλό, τη σκληρότητα του μαρμάρου, κλωστές και υφάνσεις, υλικά της γης και της φύσης, το κεντίδι, το χαρτί, το κομψοτέχνημα.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ν. Αλεξίου, Δ. Αντωνίτσης, Ε. Αποστόλου, Α. Βολανάκης, L. Benglis, Ζ. Γαϊτανίδου, Β. Γουνελά, Μ. Ιγνατάκη, Α. Ιωάννου, Η. Κοέν, Θ. Κυριακίδης [Blind Adam], Κ. Λεμού, Β. Λευκαδίτη, Ε. Λύρα, Δ. Μεϊμάρογλου, Μ. Μιχαηλίδης, Ε. Μιχαηλίδου, Κ. Παλαιολόγος, Μ. Παναγιωτίδη, Α. Παπαδημητρίου, Ραϋμόνδος, Δ. Ρεντούμης, A.V. Rojas, Ε. Σπύρου, Δ. Στράτου, Μ. Ταμμάμ, Ν. Ταστσιόγλου, N. Tsuchiya, Π. Φαμέλης, Μ. Φασουλή, Σ. Φατούρος, Δ. Φλέσσα, Π. Χανδρής.