Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων γνωμοδότησε ομόφωνα υπέρ του χαρακτηρισμού του συνόλου της συλλογής τής πρώην Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΑΕΠΙ Α.Ε.) ως νεότερο μνημείο, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν3028/2002. Το σκεπτικό των μελών βασίστηκε στο γεγονός ότι «η συλλογή ως σύνολο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας και την εξέλιξη της ελληνικής μουσικής τον 20ο αι.».
Τον χαρακτηρισμό της σε νεότερο μνημείο εισηγήθηκε η Διεύθυνση Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς έπειτα από σχετικό αίτημα της υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λίνας Μενδώνη, κι ενώ είχε προηγηθεί αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας «Αυγή», σύμφωνα με το οποίο όχι μόνο η σύνδικος της πτωχευμένης πλέον ΑΕΠΙ είχε δρομολογήσει ήδη την εκποίηση των τεκμηρίων της πολύτιμης συλλογής με συνολική τιμή πρώτης προσφοράς το ποσό των 400.000 ευρώ, αλλά και είχε προγραμματιστεί για τις 17 Οκτωβρίου ο πρώτος πλειστηριασμός που, ευτυχώς, απέβη άγονος.
Εστω και την τελευταία στιγμή πάντως η συλλογή και η ενότητά της διασφαλίζονται ως δημόσιο κτήμα. Τί διασώζεται; «Σύμφωνα με την κατάσταση που υπέβαλε η σύνδικος της πτωχευμένης ΑΕΠΙ», αναφέρει σχετικό δελτίο Τύπου, «η Συλλογή, ανάμεσα σε άλλα, περιλαμβάνει 6.702 δίσκους 78 στροφών, και 7.420 δίσκους 45 στροφών, βυζαντινής και δημοτικής μουσικής, έντεχνου και λαϊκού ελληνικού τραγουδιού, κυρίως, και ορισμένους του ξένου ρεπερτορίου, 557 μήτρες ηχογραφήσεων βυζαντινής και, κυρίως, έντεχνης ελληνικής μουσικής από συνθέτες και εκτελεστές, τα Αρχεία του Γιώργου Μουζάκη, του Μενελάου Θεοφανίδη, του Διονυσίου Βισβάρδη και της Νίτσας Μόλλυ, και 80.898 τεμάχια από διάφορα αντικείμενα όπως τεύχη μηνιαίων μουσικών περιοδικών, έντυπες παρτιτούρες και προγράμματα συναυλιών Ελλήνων συνθετών και τραγουδιστών, φωτογραφίες Ελλήνων καλλιτεχνών, κασέτες, CD/DVD».
Μετά τη θετική γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου η υπουργός Πολιτισμού δήλωσε: «Με τη συλλογή αυτή ένα μεγάλο μέρος της άυλης μουσικής μας παράδοσης, αλλά και των υλικών τεκμηρίων της, φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Με τον χαρακτηρισμό της η συλλογή της ΑΕΠΙ διασώζεται και μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο επιστημονικής μελέτης και έρευνας, αναδεικνύοντας την πολυσυλλεκτικότητα και τη σημασία της σύγχρονης ελληνικής μουσικής δημιουργίας».
