Δέκα Tony στη διαφορετικότητα

Δύο παραστάσεις, που αποθεώνουν το «διαφορετικό», θριάμβευσαν το βράδυ της Κυριακής στην τελετή απονομής των βραβείων Tony, που έγινε με τον συνηθισμένο τρόπο (σόου και παρέλαση αστεριών) στο Radio City Music Hall της Νέας Υόρκης.

Το μιούζικαλ «Fun Home» και το θεατρικό «The Curious Incident of the Dog in the Night-Time» (Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα»). Και, όπως κάθε χρονιά, οι Βρετανοί έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν γιατί οι «εξαγωγές» τους στο Μπρόντγουεϊ τα πήγαν περίφημα.

■ Κι ας ξεκινήσουμε από την Ελεν Μίρεν, που κέρδισε το πρώτο Tony της καριέρας της παίζοντας (και πάλι) τη βασίλισσα Ελισάβετ στο έργο «Τhe Audience» του Πίτερ Μόργκαν (του «Frost/Nixon»).

Καμία σχέση με την ταινία του Φρίαρς, εδώ τη βλέπουμε σε διαδοχικές συναντήσεις με τους πρωθυπουργούς της από το 1952 μέχρι σήμερα.

Η παράσταση είχε ξεκινήσει το 2013 από το Γουέστ Εντ, ανέβηκε φέτος στη Νέα Υόρκη, ενώ μια άλλη εκδοχή της ξαναπαίζεται αυτήν την εποχή στο Λονδίνο με την Κριστίν Σκοτ Τόμας στον ρόλο της Ελισάβετ.

H Μίρεν, που κέρδισε στο νήμα τη συμπατριώτισσά της Κάρεϊ Μάλιγκαν, υποψήφια για το «Skylight» του Ντέιβιντ Χέαρ, δέχτηκε βασιλικά το Tony της.

«Είναι απίστευτη τιμή», και τα γνωστά. Και επειδή έχει πια βραβευτεί με Οσκαρ, Εμι και Τόνι και της λείπει το Γκράμι για να μπει στην κατηγορία των ελάχιστων καλλιτεχνών (δώδεκα, μόνο) που έχουν πάρει και τα τέσσερα μεγάλα βραβεία (ή αλλιώς το EGOT, όπως λέγεται από τα αρχικά τους) η Μίρεν αστειεύτηκε: «Πρέπει γρήγορα να κάνω ένα audio book».

■ Το μιούζικαλ «Fun Home», έργο δύο γυναικών, της Τζανίν Τέζορι (μουσική) και της Λάιζα Κρον (στίχοι, λιμπρέτο), πήρε πέντε Tony, ανάμεσά τους τού καλύτερου μιούζικαλ, του α’ ανδρικού ρόλου (Μάικλ Σιρβίρις) και της σκηνοθεσίας (Σαμ Γκολντ). Ενδιαφέρον έχει το ίδιο το θέμα του, αφού αφορά ένα κορίτσι που μεγαλώνει σε μια μικρή πόλη της Πενσιλβανίας, και συγκεκριμένα στο γραφείο τελετών του μπαμπά της (Fun Home είναι μια αστεία συντόμευση των λέξεων Funeral Home) και συνειδητοποιεί ότι είναι λεσβία.

Βασίζεται σε διάσημο αυτοβιογραφικό γκράφικ νόβελ της Αλισον Μπέκνταλ, που θεωρείται πρωτοπόρο στο είδος, ένας εξαιρετικός συνδυασμός εικόνας και λόγου.

Σ’ αυτό η συγγραφέας προσπαθεί σαν ντετέκτιβ να λύσει το μυστήριο του μπαμπά της, που έχει πια πεθάνει. Γράφει η Μπέκνταλ: «Ο μπαμπάς κι εγώ μεγαλώσαμε στην ίδια μικρή πόλη της Πενσιλβανίας. Και αυτός ήταν γκέι. Κι εγώ ήμουν γκέι. Αυτός αυτοκτόνησε κι εγώ έγινα μια λεσβία σκιτσογράφος».

Το θεατρικό είναι ένα φλας μπακ της Αλισον στα παιδικά της χρόνια, μέσω των ημερολογίων της. Ο μπαμπάς της (ο Μάικλ Σιρβίρις βραβεύτηκε για την ερμηνεία του), η μαμά της, η ίδια, τα αδέλφια της και ένας μεγάλος αριθμός νεαρών ανδρών που γοήτευσαν τον μπαμπά της στη διάρκεια των χρόνων.

■ Η δεύτερη παράσταση που πήρε πέντε Tony είναι μια μεταφορά στη σκηνή του μπεστ σέλερ του Μαρκ Χάντον «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» (εκδόσεις Ψυχογιός) από τον θεατρικό συγγραφέα Σάιμον Στίβενς.

Την είδαμε κι εδώ, στην Αθήνα, σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά. Η παράσταση του Μπρόντγουεϊ ξεκίνησε κι αυτή από το Λονδίνο (Εθνικό Θέατρο, 2013) σε σκηνοθεσία της Μάριαν Ελιοτ και είχε και τότε θριαμβεύσει με εφτά βραβεία Ολίβιε.

Τώρα η σκηνοθέτρια πήρε και το Tony της, όπως και ο καταπληκτικός, νεαρός πρωταγωνιστής της, Αλεξ Σαρπ, που άφησε έξω από τα βραβεία διασημότητες: τον Μπράντλεϊ Κούπερ («Ο άνθρωπος ελέφαντας») και τον Μπιλ Νάι («Skylight»).

Το έργο αφορά έναν χαρισματικό στα μαθηματικά έφηβο, που πάσχει, όμως, από σύνδρομο Ασπεργκερ, είδος αυτισμού.

Ξεκινά μια έρευνα για να ανακαλύψει ποιος σκότωσε το σκυλί της γειτόνισσάς του.

Γραμμένο με τη φόρμα του θρίλερ, του αστυνομικού, είναι ένας ύμνος στη διαφορετικότητα, γεμάτος τρυφερότητα και κατανόηση.