Η ίδια η Μπιενάλε της Βενετίας το αρνείται, οι καλλιτέχνες, όμως, επιμένουν. Και ο διεθνής Τύπος, ιδίως τα ειδικευμένα έντυπα και σάιτ, καταγράφουν.
Δεν πρόλαβε να πάρει φόρα η τεράστια εικαστική διοργάνωση και ήδη αναφέρονται δύο «κρούσματα λογοκρισίας».
■ Το πρώτο, που άργησε να πάρει δημοσιότητα, αφορά την αντεργκράουντ συριακή κολεκτίβα κινηματογραφιστών Abounaddara, η οποία μάλιστα, στα εγκαίνια της Μπιενάλε (9 Μαΐου), τη μέρα δηλαδή που ανακοινώνονται και τα βραβεία, κέρδισε ειδική μνεία της Επιτροπής. Φυσικά φρόντισε να την επιστρέψει, ενώ κατήγγειλε τη λογοκρισία με κείμενο που ανάρτησε στο facebook.
Οι Σύροι, που γυρίζουν φιλμάκια με έναν τρόπο γκερίλας, γρήγορα και άμεσα, καταγράφοντας τα δεινά της χώρας τους και ανατρέποντας τα πολιτιστικά, κοινωνικά και πολιτικά στερεότυπα γι’ αυτήν, υποστηρίζουν ότι έπειτα από συνεννόηση με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Μπιενάλε Οκγούι Ενγουίζορ είχαν καταλήξει να παρουσιάσουν στην κεντρική έκθεση στην Αρσενάλε, που έχει τίτλο «All the world’s futires», δύο διαφορετικά πρότζεκτ.
Τη μεγάλου μήκους ταινία τους «All the Syria’ s Futures», ειδικά φτιαγμένη για την Μπιενάλε, και στη συνέχεια, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο προβολής, μια σειρά από ταινίες μικρού μήκους, μία κάθε εβδομάδα, που θα γυρίζονταν στη διάρκεια της έκθεσης και κανένας δεν θα ήξερε το περιεχόμενό τους.
Η κολεκτίβα καταγγέλλει ότι ούτε η ταινία τους «All the Syria’ s Futures» προβλήθηκε ποτέ ολόκληρη («πώς, όμως, η επιτροπή ξεχώρισε και βράβευσε τη δουλειά τους;», απάντησαν κύκλοι της Μπιενάλε και το διέψευσαν κατηγορηματικά), αλλά ούτε και τα μικρά φιλμάκια τους έγιναν δεκτά σε ειδικό χώρο.
Αντίθετα, έμαθαν, υποστηρίζουν, την τελευταία στιγμή ότι θα προβάλλονταν μία μόνο φορά την εβδομάδα ανάμεσα στις αναγνώσεις του «Κεφαλαίου» του Μαρξ και ενός μουσικού προγράμματος.
Ο ίδιος ο καλλιτεχνικός διευθυντής δεν απάντησε, πάντως, ευθέως στις καταγγελίες της κολεκτίβας. Και είναι αλήθεια πως με μια γρήγορη ματιά στην ταινία τους «All the Syria’ s Futures» καταλαβαίνεις ότι πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Ασαντ. Δύσκολα πράγματα για μια επίσημη, ιταλική διοργάνωση.
■ Το δεύτερο κρούσμα «λογοκρισίας» έκανε μεγαλύτερο ντόρο, διότι και το ίδιο το έργο, επίσημη συμμετοχή της Ισλανδίας, τράβηξε αμέσως την προσοχή των ΜΜΕ.
Ο καλλιτέχνης Κριστόφ Μπούχελ μετέτρεψε τη μικρή καθολική εκκλησία Santa Maria della Misericordia σε κανονικό τζαμί («The Mosque», ήταν ο τίτλος της εγκατάστασής του).
Η εκκλησία, βέβαια, παρέμενε κλειστή επί 40 χρόνια.
Αυτό καθόλου δεν εμπόδισε την Καθολική Εκκλησία να ξεσηκωθεί. Ενώ την ίδια στιγμή, εκατοντάδες χαρούμενοι μουσουλμάνοι της Βενετίας έτρεχαν να δουν το έργο τέχνης και να προσευχηθούν μέσα σ’ αυτό. Με ηρεμία και αξιοπρέπεια.
Αλλωστε, ποτέ στην ιστορία της πόλης δεν έχει υπάρξει τζαμί στο κέντρο της. Η αστυνομία από τον φόβο, όπως είπε, επεισοδίων βίας από φανατικούς χριστιανούς ή μουσουλμάνους εξτρεμιστές έκλεισε το «Τζαμί».
Οι φωτογραφίες του, όμως, είχαν προλάβει να γίνουν viral.
