Επεσε η αυλαία στο θέατρο πριν καλά καλά ανοίξει. Για τις παραστάσεις που είχαν ήδη κάνει πρεμιέρα, για εκείνες που θα ακολουθούσαν μέσα στον Νοέμβριο – και δεν ήταν λίγες.
Τα θέατρα πήραν την άδεια για να ανοίξουν με όρους σκληρούς -ήταν σίγουρο πως το 30% πληρότητας έτσι κι αλλιώς δεν θα εξασφάλιζε τη βιωσιμότητά τους.
Ηταν θέμα χρόνου -η αναμενόμενη ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων- να εξαγγελθούν νέα μέτρα περιορισμού, να μπει ξανά λουκέτο στα θέατρα.
Κι έχουν δίκιο οι καλλιτέχνες να διαμαρτύρονται γι’ αυτό το δεύτερο κλείσιμο αφού η πολιτεία, χωρίς κανένα σχέδιο σωτηρίας για τον χώρο τους, χωρίς αποφασιστικότητα για γενναία μέτρα στήριξης, τους αφήνει κυριολεκτικά στον αέρα, χωρίς εργασία, χωρίς πόρους.
Η σεζόν θα επανεκκινήσει τον Δεκέμβριο, αν όλα πάνε καλά, αν αποδώσουν τα νέα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται τώρα «για να σωθεί η χριστουγεννιάτικη αγορά», όπως είπε ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του. Αλλά δεν είναι μόνο η χριστουγεννιάτικη αγορά για την οποία θα έπρεπε να νοιαστεί ο πρωθυπουργός, είναι και το πώς θα σωθεί ο καθημαγμένος από την παρατεταμένη κρίση της πανδημίας χώρος και κόσμος των τεχνών. Πώς θα σωθούν οι άνθρωποί του που οκτώ μήνες τώρα μετεωρίζονται κυριολεκτικά στο κενό.
Για κάποιους μυστηριώδεις λόγους οι καλλιτέχνες μάλλον δεν εκλαμβάνονται ως κανονικοί εργαζόμενοι από την πολιτεία, η οποία εξακολουθεί να τους αντιμετωπίζει ως αόρατους, την ίδια στιγμή που πρόβες, παραστάσεις, συμβόλαια, μεγάλες και μικρές παραγωγές τινάζονται στον αέρα, το ίδιο το δικαίωμα των ανθρώπων στην εργασία και την αμοιβή.
Οι καλλιτέχνες ήθελαν τα θέατρα ανοιχτά και η επιθυμία τους καθόλου δεν συνδέεται με αυτήν την άλλη «επιδημία» που μεταδίδεται παράλληλα με τον covid, τους αρνητές της μάσκας, τους «ψεκασμένους» όπως είπε ο πρωθυπουργός ή τους κάθε λογής συνωμοσιολόγους. Είναι αλήθεια πως τα μέτρα ασφαλείας στα θέατρα τηρούνταν με θρησκευτική ευλάβεια.
Ωστόσο, η απαγόρευση είναι γεγονός και οι επόμενες μέρες πρέπει να βρουν τους καλλιτέχνες ενωμένους και μαχητικούς όσο κι αν έχουν κουραστεί, όσο κι αν έχουν απογοητευτεί.
Ετσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα ο αγώνας διεκδίκησης είναι μονόδρομος. Πρέπει να απαιτήσουν ουσιαστικά μέτρα στήριξης για το επάγγελμά τους και όχι απλώς το επίδομα των 534 ευρώ. Πρέπει η επόμενη μέρα, δηλαδή η Τρίτη, να τους βρει συσπειρωμένους, υπερκομματικούς, νέους και παλιούς, προβεβλημένους και μη, όλους μαζί, χωρίς προσωπικές ατζέντες. Τα σωματεία, τα συνδικαλιστικά όργανα του καλλιτεχνικού χώρου οφείλουν να κινηθούν κατεπειγόντως, ίσως για πρώτη φορά καλούνται να δικαιώσουν τον ρόλο, την αποστολή τους σε τόσο αντίξοες συνθήκες.
-320x213.jpg)
