«Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι ο Spider-Man θα γινόταν παγκόσμιο είδωλο. Ελπιζα απλώς ότι τα βιβλία θα πουληθούν καλά και θα κρατήσω τη δουλειά μου», εξομολογούνταν το 2006 ο δημιουργός-θρύλος των κόμικς της Μάρβελ, Σταν Λι, που πέθανε τη Δευτέρα στα 95 του χρόνια.
Τον αποχαιρετά με συγκίνηση όλος ο κόσμος, καλλιτέχνες και μανιακοί του είδους, τυπωμένου ή τρισδιάστατου, γιατί, μεταξύ μας, τι θα γινόταν το Χόλιγουντ χωρίς τους σούπερ ήρωές του; Ανθρωπος Αράχνη, Iron Man, Fantastic Four, X-Men, Daredevil, Hulk, ολόκληρο Πάνθεον, που βγήκε από τη δική του φαντασία, τα δικά του σενάρια, γιατί ήταν συγγραφέας που συνεργάστηκε με τους καλύτερους σχεδιαστές (Τζακ Κίρμπι, Στιβ Ντίτκο) για να ανανεώσει τη βιομηχανία των κόμικς, να επηρεάσει τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα.
Βροχή τα μηνύματα, ακόμα και από τους ανταγωνιστές του (DC Comics) και τους συναδέλφους του, όπως ο μεγάλος Αμερικανός κομίστας Φρανκ Μίλερ του «Sin City».
«Με ενέπνευσε στα παιδικά μου χρόνια, ήταν ένας από τους μέντορές μου όταν ξεκινούσα, ένας πραγματικά ευγενικός άνθρωπος, θα μου λείψει τρομερά», έγραψε στο τουίτερ. Από κοντά ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ. (Iron Man), που δικαίως έγραψε «Σου χρωστώ τα πάντα», ο Χιου Τζάκμαν (Wolverine), που τον αποκάλεσε «δημιουργική ιδιοφυΐα», ο Μαρκ Ράφαλο (Hulk), που είπε το καλύτερο: «Μας επέτρεψες να είμαστε παραπάνω ανθρώπινοι, ακόμα και… σουπερ-ανθρώπινοι».
Ο ίδιος ο Σταν Λι έλεγε για την τέχνη του: «Στην αρχή ντρεπόμουν που ήμουνα μόνο ένας συγγραφέας κόμικς, ενώ άλλοι άνθρωποι έχτιζαν γέφυρες ή γίνονταν γιατροί. Αλλά μετά άρχισα να καταλαβαίνω ότι η διασκέδαση είναι από τα πιο σπουδαία πράγματα στις ζωές των ανθρώπων. Χωρίς αυτήν ίσως και να τρελαίνονταν. Νιώθω ότι εάν έχεις τη δύναμη να διασκεδάζεις τους ανθρώπους, κάνεις μια καλή πράξη».
Την ίδια καλή δύναμη ήθελε να έχουν και οι ήρωές του. «Σούπερ ήρωας είναι εκείνος που ενδιαφέρεται για την ευτυχία των άλλων, που θα εγκαταλείψει τα πάντα για να τους βοηθήσει, ακόμα κι αν δεν πρόκειται να ανταμειφθεί», έλεγε.
Και φυσικά, δεν μπορούσε παρά να πιστεύει στη μακροημέρευση των κόμικς. «Τίποτα δεν μπορεί να νικήσει την αγνή χαρά και ευχαρίστηση του να κρατάς ένα περιοδικό στο χέρι σου, να διαβάζεις την ιστορία τυπωμένη στο χαρτί, να την κάνεις ρολό και να τη χώνεις στην τσέπη σου, να την ξαναδιαβάζεις αργότερα, να τη δείχνεις σε έναν φίλο σου, να την κουβαλάς μαζί σου, να την πετάς σε ένα ράφι ή να μαζεύεις περιοδικά σε στοίβες. Οι νέοι άνθρωποι πάντα λάτρευαν να το κάνουν αυτό και πάντα θα το λατρεύουν».
