Ο Μάκης Τρικούκης, που κηδεύεται αύριο στις 12 στο Κοιμητήριο της Θέρμης, εκπροσωπούσε πάντα την πιο τρυφερή, ανθρώπινη, πνευματική, αλλά και αγωνιστική πλευρά της Θεσσαλονίκης. Της πόλης που δεν τον γέννησε (γεννήθηκε το 1940 στην Κοζάνη), αλλά τον ανέθρεψε και αξιώθηκε να τον δει να ξεδιπλώνει με την ίδια πάντα απαράμιλλη ωριμότητα όλες τις πλευρές μιας προσωπικότητας που τον έκανε, δικαίως, κοσμαγάπητο.
Δικηγόρος, πολιτικός ακτιβιστής (ξεκινώντας από τη νεολαία της ΕΔΑ έμεινε πάντα στους κόλπους της δημοκρατικής Αριστεράς), συγγραφέας και διανοητής (έγραψε για τον Γκράμσι, αλλά εσείς ψάξτε να βρείτε το αισθαντικό και πολιτικό του μυθιστόρημα «Η ταπείνωση του θριαμβευτή», που έγραψε το 2006), ο Μάκης Τρικούκης ήταν στην πρώτη γραμμή της πολιτιστικής ζωής όχι μόνο της Θεσσαλονίκης, αλλά και της χώρας.
Τυχερό το υπουργείο Πολιτισμού της κυβέρνησης συνεργασίας του 1989, που τον είδε να γίνεται γραμματέας του. Τυχερά και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το ΚΘΒΕ (πρόεδρος του Δ.Σ. του το διάστημα 2010-2013) και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, που τα στήριξε.
Τυχεροί και όλοι εμείς που τον είχαμε πάντα ως πυξίδα και σημείο αναφοράς και δεν έχουμε ακόμα πιστέψει ότι στο επόμενο ταξίδι μας στη Θεσσαλονίκη το χαμογελαστό του πρόσωπο δεν θα είναι εκεί να μας περιμένει.
