Στη μακρινή Ισλανδία η παραμονή των Χριστουγέννων γιορτάζεται λίγο διαφορετικά απ’ ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο. Φυσικά γίνονται οικογενειακές γιορτές και τραπεζώματα, οι άνθρωποι κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τους φίλους και τους αγαπημένους τους, αλλά εκεί η χριστουγεννιάτικη αγρυπνία έχει έναν χαρακτήρα γεμάτο από γράμματα.
Μετά το τραπέζι, τις ευχές και τα γλυκίσματα, οι Ισλανδοί χαρίζουν βιβλία και περνούν το βράδυ τους διαβάζοντας ο ένας στον άλλο. Η παράδοση που φέρει το όνομα Jólabókaflóð (πλημμυρίδα από βιβλία) είναι παλιά.
Πηγαίνει πίσω στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι περιορισμοί τις εισαγωγές πολλών ειδών οδήγησαν τους Ισλανδούς να επιλέγουν βιβλία για δώρα τα Χριστούγεννα. Το χαρτί δεν περιλαμβανόταν στα είδη που εισάγονται με περιορισμό και τα βιβλία μπορούσαν να τυπώνονται και να εκδίδονται.
Λίγο από ανάγκη και έλλειψη άλλων επιλογών και λίγο από την αγάπη για το βιβλίο, σταδιακά επικράτησε το έθιμο της προσφοράς βιβλίων και της ανάγνωσής τους μετά το γιορτινό τραπέζι.
Σήμερα, σχεδόν 60 χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η παράδοση παραμένει τόσο ισχυρή ώστε το 70% των νέων εκδόσεων βιβλίων γίνονται το τρίμηνο πριν από τα Χριστούγεννα, ώστε να τροφοδοτήσουν την αυξημένη ζήτηση της περιόδου.
Εκείνη την περίοδο, τα βιβλιοπωλεία θυμίζουν πολυσύχναστα εμπορικά κέντρα, με τον κόσμο να συρρέει για να αγοράσει βιβλία, αλλά και να παρακολουθήσει τις λογοτεχνικές βραδιές, όπου οι συγγραφείς παρουσιάζουν τα βιβλία τους, διαβάζουν αποσπάσματα και γνωρίζουν τους αναγνώστες τους.
Η Ισλανδία είναι μια χώρα με πληθυσμό μόλις 330.000 κατοίκων, όπου το Jólabókaflóð έγινε η αφορμή για να αναζωογονηθεί και η εκδοτική βιομηχανία της χώρας, φτάνοντας κάποιες φορές σε υπερπαραγωγή βιβλίων. Ωστόσο οι Ισλανδοί είναι πολύ υπερήφανοι για το Jólabókaflóð, που πια το θεωρούν στοιχείο της πολιτιστικής τους ταυτότητας.
Πρέπει να ομολογήσω ότι τους ζηλεύω λίγο. Εσείς;
