Ιωάννα Σωτήρχου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google
Η L. Ane Car – Ελ Έιν Καρ, με συνωμοτικό ψευδώνυμο παρατσούκλι Λοςαντζελες, είναι μια γαλλοτραφής φιλενάδα που έκανε τις χειμερινές διακοπές της στα θερινά ανάκτορα- έτσι βλέπουν την πατρίδα όλοι οι ξενο-αυτοκρατοριο-τραφείς φίλοι που έχουν μια υποδόρια δόση σνομπισμού συνυφασμένη στην προσωπικότητά τους. Τις καρδιές μας όμως δεν τις χαλάμε. Λάτρης και διδάκτωρ του εφαρμοσμένου σουρεαλισμού και του ντανταϊσμού, ερασιτέχνης της ψυχιατρικής και επαγγελματίας του ψυχαναγκασμού τα αντικείμενα ενασχόλησης και ενδιαφερόντων της ποικίλουν. Η τελευταία μας συνάντηση κατά την παραμονή της στην αποικία, σφραγίστηκε από μια έξοδο …κινδύνου που δεν ήταν άλλο από το θεατρικό έργο «Αντικείμενα» στο θέατρο Ροές. Ενθουσιασμός στις εξέδρες για αυτό το ακατάτακτο αλλά και άτακτο έργο που καταλήγει σε …παιδικό πάρτι. Σφαγή με σερπαντίνες και κρουασάν. Εμείς κρατάμε τη φράση του Groucho Marx «Οι άντρες είναι γυναίκες που δεν τα κατάφεραν» που είδαμε σε μια πινακίδα την οποία μάζεψαν άρον άρον με το που ξεκίνησε η παράσταση. Εκείνης της άρεσε τόσο που ήθελε σώνει και καλά να μας γράψει γι’ αυτό. Ε, είπαμε τις καρδιές μας δεν τις χαλάμε.
Ιδού λοιπόν:
«Πώς μπορείς να μιλήσεις, ξανά και για πολλοστή φορά, για τις περίφημες αδερφές Παπέν; Πως να ξαναπείς, να ξαναδείς αυτόν τον περιβόητο φόνο των αρχών του περασμένου αιώνα, που έκανε ντόρο στην εποχή του και ενέπνευσε πάμπολα έργα, από θεατρικά (όπως τις Δούλες του Ζενέ) μέχρι κινηματογραφικά (πιο πρόσφατο, τα νοτιοκορεάτικα «Παράσιτα»), με μια φρέσκια ματιά;
Και όμως, οι Γιάννης Αποσκίτης, Γιώργος Κατσής και Πάνος Παπαδόπουλος όχι απλώς εμφύσησαν νέα πνοή σ’ έναν παλιό φόνο, αλλά παρουσίασαν ένα φρέσκο, σκληρό και ξεκαρδιστικό, υπερρεαλιστικό και εξόχως ρεαλιστικό σύγχρονο έργο. Με εξαιρετική σκηνοθεσία, και εξίσου εξαιρετικές ερμηνείες.
Εκκινώντας από μια είδηση που είχε συγκλονίσει τη γαλλική κοινή γνώμη του 1933 – τη δολοφονία της «κυρίας» τους από τις υπηρέτριες της, τη Λεά και τη Κριστίν Παπέν, στήνεται μια μαύρη ιλαροτραγωδία, μια ντανταϊστική φάρσα τόσο πυκνή σε αναφορές (από ψυχαναλυτικές και γλωσσολογικές μέχρι πολιτικές, ιστορικές, θεατρικές, κινηματογραφικές κλπ) που στο τέλος, το έργο διαμελίζεται, οι πρωταγωνιστές/ίστριες ξεκουρδίζονται και το θέατρο, έχοντας αυτό-υπονομευτεί, επιτίθεται στον εαυτό του, στο κοινό του, μετατρέπεται σε ένα αυτοάνοσο που σκοτώνει και σκοτώνεται.
Το σκηνικό παίζει με τις φωτοσκιάσεις, το κείμενο επίσης – με τους χρωματισμούς (της γλώσσας, της ερμηνείας, της παρερμηνείας). Ένα παιχνίδι που ταλαντεύεται από την τραγωδία στο μπουρλέσκ και την παρωδία, εγκιβωτίζει παιδικά παραμύθια και τραγούδια, σαρώνει στο πέρασμά του υπαρξιακά και πολιτικά ερωτήματα, παίζει με τα φύλα (και κάπως φυσικά θα έλεγε κανείς, οι τρεις γυναικείοι ρόλοι παίζονται από άντρες) και θέτει θέματα που πιάνουν από τις ταξικές σχέσεις, την κακοποίηση και τις έμφυλες ταυτότητες μέχρι την εμπορευματοποίηση, την εικόνα/ τη μεταφορά της πραγματικότητας μέσω των μμε και πολλά άλλα.
Αντικείμενα. Οι δυο υπηρέτριες Παπέν που σκότωσαν, η μαντάμ που δολοφονήθηκε, ο σκηνικός χώρος, όλα, αντικείμενα, έρμαια του θεατρικού συγγραφέα, αντικείμενα σ’ έναν κόσμο αντικειμενοποίησης των πάντων. Αντί κείμενα, και πάμπολα τα κείμενα που γράφτηκαν για τις αδερφές Παπέν – μέχρι κι ο Λακάν περνάει και σχολιάζει τον ψυχισμό τους. Αντικείμενα της έρευνας, αντικείμενα σε σχέσεις εξουσιαστικές, με στοιχεία bdsm, σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο από ανθρώπους αντικείμενα, σχέσεις αντικείμενα, φόνους αντικείμενα. Όλοι παίζουν ρόλους, πότε θύματα και πότε θύτες, σε μια τεράστια τραγική τσόντα όπου η κοινωνία/οι γείτονες, αστείες μουτσούνες, παρακολουθούν απ το παράθυρο – και λύτρωση δεν υπάρχει. Οπότε ρίχνουμε τις μάσκες, για να καταλήξουμε στη κλασική τσεχωφική σοφία, που λίγο την παρωδούμε και λίγο μας συγκινεί και στην τελική, τι να κάνουμε όμως, πρέπει να ζήσουμε. Θα ζήσουμε λοιπόν, ίε ά…ια. Και θα φωνάξουμε, θα ξεκατινιαστούμε, θα γελάσουμε. Και στα παλιά μας τα παπούτσια (για να παραμείνουμε κόσμιοι) αν σας αρέσει το έργο, ή δεν σας αρέσει.
Εμάς πάντως, τρελά μας άρεσε».

για τη μεταφορά
Ιωάννα Σωτήρχου

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Θέατρο Ροές (Ιάκχου 16, Γκάζι)
Δευτέρα – Τρίτη 21:00 έως 8 Απριλίου
Εισιτήρια 12-16ευρώ Προπώληση more.com
Αντικείμενα
Κείμενο: Γιάννης Αποσκίτης, Γιώργος Κατσής, Πάνος Παπαδόπουλος
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κατσής, Πάνος Παπαδόπουλος
Παίζουν: Γιώργος Κατσής, Πάνος Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Πλεμμένος
Συνεργάτης δραματουργός: Γιάννης Αποσκίτης
Σκηνικά: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Κοστούμια: Βενετία Long
Μουσική: Γιώργος Κατσής
Βοηθός σκηνοθέτρια: Χριστιάνα Χατζηπιέρα