Το ενδιαφέρον στην απόφαση του ΣτΕ επικεντρώνεται στην καθαρογραμμένη αιτιολόγηση (σκεπτικό). Τήρησαν το γράμμα του νόμου; Και γιατί δεν το τήρησαν όταν έκριναν τα μνημόνια; Επηρεάστηκαν από την κοινή γνώμη, από τη συγκυρία; Μα, μπορεί να επηρεαστεί ένας αδέκαστος, ένας ορκισμένος λειτουργός της Δικαιοσύνης από την εκάστοτε ατμόσφαιρα;
Μάλλον έκριναν τον αλαζονικό τρόπο του υπουργού Επικρατείας, το πώς χειρίστηκε την όλη υπόθεση, μεταφέροντας αρμοδιότητες μιας ανεξάρτητης αρχής στα υπουργικά χωράφια.
Η απόφαση, όπως όλοι αντιλαμβάνονται, είναι μια προσωπική ήττα του νεαρού υπουργού Νίκου Παππά (και των συμβούλων του), αλλά αυτό δεν έχει παρά μόνο εσωκομματικό ή εσωκυβερνητικό ενδιαφέρον: το εάν δηλαδή παραμείνει ή όχι στην περίοπτη θέση του.
Ερχεται, πάντως, μεγάλη μπόρα στην ελληνική κοινωνία, την αποσβολωμένη ούτως ή άλλως από τα απανωτά χαστούκια που δέχεται από τους διαχειριστές των μνημονιακών εντολών.
Εάν εξαιρέσει κανείς τις πραγματικά θαυμαστές προσπάθειες επικοινωνίας και επιβίωσης που γίνονται στα χαμηλά και «αποκλεισμένα» στρώματα, στα άλλα επίπεδά της η κοινωνία δονείται από την ανασφάλεια των πολλών και μια μοιρολατρική στάση (που ίσως και να τους αρέσει).
Αλλοι επιχαίρουν και άλλοι στενοχωριούνται από την (δις ή τρις αναβληθείσα) επιτέλους απόφαση των δικαστών. Και οι κρίνοντες κρίνονται βεβαίως, αλλά το θυμικό εξεγείρεται από παντού – και από την ανεκδιήγητη αντιπολίτευση και από την ηττημένη (;) κυβέρνηση.
Αυτά συμβαίνουν, όταν δεν επικρατεί ομόνοια σε μια μικρή χώρα, όταν ο διάλογος φαίνεται να γίνεται μεταξύ εχθρικών «στρατοπέδων», με εξυπνακίστικους μάλιστα όρους, με ευτελή πολιτικό λόγο, χωρίς κανένα επιχείρημα, μάλλον με ένα μόνο επιχείρημα: τη διαπλοκή.
Η «ίδρυση» της ταυτότητας μέσα από την ετερότητα δεν απασχολεί τους Ελληνες πολιτικούς (εντάξει, και τους αλλοεθνείς)· το μόνο τους πρόβλημα είναι ποιος θα κυριαρχήσει, είτε επηρεάζοντας είτε όχι τη Δικαιοσύνη.
Κριτήριο της τελευταίας δεν είναι τα συμφέροντα (αυτό δα έλειπε) της μιας ή της άλλης εταιρείας, ομάδας ήθελα να πω, παρά η ίδια η λάμψη της αλήθειας.
Και όσο κι αν ο καθένας κουβαλάει τη δική του αλήθεια στις ιδεολογικές και ηθικές του αποσκευές, είναι υποχρεωμένος να δεχτεί αυτήν που απορρέει από την ερμηνεία του νόμου (τον οποίο όμως συνήθως επιβάλλουν οι ισχυροί και ανατρέπεται έτσι η αντικειμενικότητα). Μετά πάει λέγοντας…
Αναμένοντας την καθαράν γραφήν της απόφασης είμαστε υποχρεωμένοι (είμαστε;) να κρίνουμε την ανακοίνωσή της, νομικά αλλά και ηθικά αλλά και κοινωνικά και εθνικά. Δυστυχώς «μπάζει» από παντού (ξεχνάμε την αυστηρότητα, την επιείκεια και τη σοβαρότητα που οφείλουν να διακρίνουν τους δικαστές).
-320x213.jpg)
