Κρύο κι εδώ στο Ρέθυμνο, όπου βρεθήκαμε εκτάκτως [όλα καλά, ευτυχώς], χάσαμε όμως στην Αθήνα την παρουσίαση ενός ξεχωριστού βιβλίου του Χοσέ Οριόλ Μαρέρο Μαρτίνεθ «Ο Χοσέ Μαρτί και το ελληνικό στοιχείο», που διοργάνωσαν στον «Παρνασσό» (πλατεία Καρύτση) ο Φ.Σ. «Παρνασσός», η πρεσβεία της Κούβας στην Ελλάδα και οι Εκδόσεις Τόπος. Πολύ ωραίο βιβλίο και, ως ένας εκ των ομιλητών, που δεν μπόρεσα να παρευρεθώ, νιώθω ότι είμαι υποχρεωμένος να δημοσιεύσω την αλάλητη ομιλία σε ένα από τα επόμενα φύλλα της εφημερίδας.
Στο παγερό και ελαφρώς έρημο Ρέθυμνο η ζωή δεν παύει, παρά τα κρούσματα κορονοϊού και τον απόηχο του πολέμου, που, μαζί με την κακοκαιρία, κρατούν τους πολλούς σπίτι τους. Τα απαραίτητα ζεστά μαγαζιά, πολύ λίγα όμως, με τις ντόπιες γεύσεις, τους ανοιχτούς ανθρώπους και την καλή τσικουδιά είναι γεμάτα τις καθημερινές. Απογευματινές ώρες είμαστε μόνοι μας και έχουμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε λίγα λόγια με τους ιδιοκτήτες και άλλους μοναχικούς που έχουν επιλέξει την πόλη να διαμείνουν την τελευταία δεκαετία μετά από πολύχρονη περιπλάνηση στην πρωτεύουσα και σε άλλες μεγαλουπόλεις του εξωτερικού. «Γιατί εδώ υπάρχει ποιότητα ζωής, οι άνθρωποι επικοινωνούν ακόμη μεταξύ τους, το βουνό δεν απέχει από τη θάλασσα, η οδήγηση στους δρόμους είναι ανώδυνη [ευγενικοί οδηγοί και χάραξη ποδηλατοδρόμων]», απαντούν με σιγουριά.
Εχουν βέβαια προβλήματα με το νερό, την αποχέτευση και τα τελευταία χρόνια τη δυσκολία να στεγαστούν όσοι, λόγω εργασίας, μετακομίζουν εδώ. Αυτό είναι όντως σοβαρό πρόβλημα, που το επιδεινώνει η μισθωμένη οίκηση (airbnb) για λίγους μήνες, με αποτέλεσμα καθηγητές, φοιτητές να μην μπορούν να βρουν ένα σπιτάκι – και άμα βρουν δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν λόγω ακρίβειας. Και ας είναι το Πανεπιστήμιο πηγή ζωής για την πόλη, ας προσδίδουν ομορφιά οι νέοι με τα ωραία στέκια που στήνουν στην παλιά πόλη. Παλιά πόλη: ένα αρχιτεκτονικό ποίημα με τα ενετικά και τουρκικά κτίρια, τα στενά δρομάκια, το λιμάνι και στην κορυφή το φρούριο (Φορτέτζα) με την ατελείωτη θέα. Ενα μικρός λαβύρινθος τα πλακόστρωτα στενά με απρόσμενες εκπλήξεις σε κάθε γωνία, σε κάθε στροφή. Εννοώ ελκυστικός λαβύρινθος· επιζητείς να χάνεσαι, εύχεσαι να μην τα καταφέρεις να βρεις τον μίτο, γιατί δεν κινδυνεύεις από κανένα τέρας, μόνο από την πλησμονή της χαράς τού να βαδίζεις ανέμελα και να παρατηρείς. Ετσι, θα πέσεις πάνω στο Χαβεσιλίκι [που θα πει πόθος, πάθος, έρωτας, μας ενημερώνει η κυρία που είναι στην κουζίνα και που η ίδια σερβίρει]. Στο μικρό αυτό στέκι χωράει ολόκληρη ορχήστρα κάθε Πέμπτη και Κυριακή, με ρεμπέτικα και κρητικά τραγούδα -τις άλλες μέρες ασταμάτητα Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Κατσιμιχαίοι, Παπάζογλου…
Κατεβαίνοντας από τη Φορτέτζα σκοντάφτεις πάνω στο συνεργατικό καφενείο-μεζεδοπωλείο Μπεγέρι, που θα πει υποζύγιο -και που έχει όλο νέους, φοιτητές κυρίως. Και προτού βγεις από την παλιά πόλη, σε ένα στενό οπωσδήποτε θα περάσεις από τον Αραμπά, με ωραία κρητική κουζίνα. Είναι κι άλλα, πληροφορούμαστε, κλειστά όμως λόγω χειμώνα. Εντάξει, την επόμενη φορά. Αναντίρρητα το Ρέθυμνο είναι από τις πιο όμορφες πόλεις της Ελλάδας.
-320x213.png)
