Οι μπουρμπουλήθρες

Στις 11 Μαρτίου 2010 (πέρασαν κιόλας σχεδόν οχτώ χρόνια) σε μεγάλη διαδήλωση κατά των μέτρων του πρώτου μνημονίου συνελήφθη ένας νεαρός, ο Μάριος Ζέρβας, με παράλογες κατηγορίες: φορούσε τάχα κουκούλα, είχε μολότοφ στο σακίδιό του και άλλα φαιδρά.

Φωτογραφίες επιτόπιες αποδείκνυαν ότι είχε ακάλυπτο το κεφάλι του (είχε όμως μαλλιά ράστα) και στο σακίδιό του υπήρχαν ένα σαμπουάν, ένα σκουφάκι κολύμβησης, σαγιονάρες, ένα μπουρνούζι και μερικές πετσέτες -ήταν ο άνθρωπος δάσκαλος κολύμβησης σε μικρά παιδιά. Παρ’ όλα αυτά τα τότε ένστολα και ένοπλα σαΐνια τον οδήγησαν στη φυλακή όπου παρέμεινε σχεδόν δύο μήνες.

Βεβαίως και αναπτύχθηκε ταχύτατα πανελλαδικό κίνημα συμπαράστασης -η αλήθεια βοούσε, όπως και η πλεκτάνη και αυθαιρεσία των αστυνομικών οργάνων.

Θυμάμαι καλά μια επιστολή του μέσα από τη φυλακή (όντας αθώος και ως εκ τούτου εμβρόντητος για την «καφκική» τύχη του): «Κάποιος να στείλει την αγάπη μου και δυο μπουρμπουλήθρες στα παιδάκια μου στο κολυμβητήριο. Θα είναι ίσως το πιο δύσκολο απ’ όλα να τους εξηγήσω τι συνέβη. Να συνεχίσουν να χτυπάνε πάντα δυνατά τα ποδαράκια τους για να ξεφύγουν απ’ αυτούς που δεν φροντίζουν για ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτά».

Αυτός ήταν ο τρομοκράτης, που θέλησαν να κατασκευάσουν νοσηροί αστυνομικοί εγκέφαλοι – και το επιχείρησαν στο πρόσωπο ενός εικοσιεφτάχρονου, που είχε μανία (ήταν και η δουλειά του) να μαθαίνει τα παιδάκια να κολυμπούν. Ολα αυτά μόνο και μόνο γιατί δεν τους άρεσε το παρουσιαστικό του. Ράστα; Σακίδιο; Στο μπουντρούμι. Συνήθης τακτική των στα ΜΑΤ υπηρετούντων…

Γνώρισα τον Μάριο μετά την αποφυλάκισή του και κάναμε παρέα σε καφενείο στα Εξάρχεια, όπου συχνάζω -ο ίδιος μένει ακριβώς απέναντι. Οσο τον γνώριζα τόσο χαμογελούσα πικρά για την «ευστροφία» και «ευφυΐα» των διωκτικών αρχών. Τον τελευταίο χρόνο απουσίασα και δεν μάθαινα. Να, που, τώρα, διαβάζω ότι τη Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου ξεκινάει η δίκη του (!), στο νεόδμητο κτίριο του Ειρηνοδικείου Αθηνών (Δέγλερη 4, αίθουσα ΜΟΔ2 στις εννέα το πρωί).

Η αθώωσή του είναι βέβαιη, αλλά γιατί τον ταλαιπωρούν τόσα χρόνια; Τέλος πάντων, ας είναι η τελευταία και ας σταματήσει εδώ η μανία των αστυνομικών οργάνων να χαλκεύουν στοιχεία και να ενοχοποιούν αθώους πολίτες, καταστρέφοντας τις περισσότερες φορές καριέρες και την εν γένει ζωή τους της καθημερινότητας.

Είναι μια ευκαιρία να φανεί ότι η αριστερή κυβέρνηση έχει μια άλλη οπτική και συνάμα προοπτική για την ασφάλεια και τη δικαιοσύνη, η άσκηση των οποίων, ώς τώρα, έχει ταλαιπωρήσει εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες πολίτες χωρίς κανένα λόγο, μόνο και μόνο γιατί διαδηλώνουν εναντίον της κρατικής αναλγησίας, πράγμα που είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός -μπας και πειστούμε ότι ζούμε σε ένα δημοκρατικό καθεστώς και όχι σε κατ’ επίφασιν τέτοιο.