Πριν από λίγους μήνες ο φίλος μου ο Θωμάς κατέστη νωδός, ο καψερός, τουτέστιν έχασε, λόγω σπάνιας ασθένειας, όλα του τα δόντια. Τι να κάνει, μες στην απελπισία του και την οικονομική δυσανεξία, αποφάσισε να προχωρήσει στη διαδικασία της εμφύτευσης· ξέρετε (ελπίζω να είστε λίγοι), πολύωρες επεμβάσεις στην άνω και κάτω γνάθο, διατρύπηση των οστών της στοματικής κοιλότητας και τοποθέτηση στηριγμάτων, καμωμένων από τιτάνιο, ώστε να καλυφθούν από προσθετικές γέφυρες. Παρεμπίπτον: Κάπου διάβασα ότι το τιτάνιο είναι το μέταλλο με το οποίο καλύπτονται τα διαστημόπλοια…
Το ταμείο του, λοιπόν, τον παρέπεμψε σε έναν συμβεβλημένο με αυτό οδοντίατρο και ξεκίνησε ο άνθρωπος την επώδυνη διαδικασία -παίρνει μήνες… Είχε φτάσει με τα πολλά στο τελευταίο, σχεδόν, στάδιο. Ο γιατρός του είχε πάρει τα μέτρα, έγιναν όλες οι απαραίτητες προετοιμασίες… όλα κυλούσαν ρολόι.
Χαιρόταν ο φίλος μου ότι το καλοκαίρι θα μπορούσε να φάει τα δρόγκαλα, να μασήσει ό,τι στερήθηκε όλους αυτούς τους μήνες. Τον συμπονούσα γιατί είχα υποστεί την ίδια δοκιμασία πριν από εφτά χρόνια. Συμμεριζόμουν τη λαχτάρα του να μπορέσει να μασήσει μια φέτα ψωμί, λ.χ., ή ένα απλό φιστίκι.
Πριν από ένα μήνα, λοιπόν, κι ενώ ήταν μες στην καλή χαρά, του τηλεφώνησε ο γιατρός και του είπε ότι δεν μπορεί να τελειώσει τη δουλειά γιατί το ταμείο του (του φίλου) του χρωστούσε πολλά και δεν ήταν σε θέση να περαιώσει την εργασία του. Αφωνος ο φίλος. «Και εμείς τι θα απογίνουμε;» τον ρώτησε με έκδηλη αγωνία. «Α, να τα βρεις με το ταμείο σου», του απάντησε ατάραχος ο επιστήμονας.
«Καλά, γιατρέ μου -προσπάθησε να αντιδράσει ο φίλος- δεν γίνεται να τελειώσετε με μας και να υπάρχει η εκκρεμότητα με το ταμείο; Θα μείνουμε χωρίς δόντια όλο το καλοκαίρι;». Ανένδοτος ο επιστήμων. «Εάν δεν πληρωθώ, δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω τίποτα».
«Δεν υπάρχει λύση;» ερωτά με αγωνία στο ζενίθ ο φίλος. «Βεβαίως», απαντά με πλήρη νηφαλιότητα ο υπήκοος του Ιπποκράτειου όρκου λειτουργός, «να πάτε σε άλλο γιατρό»… Ποια ιατρική δεοντολογία και ποια ηθική αντιμετώπιση του ασθενούς -αυτά είναι για τους αιθεροβάμονες και τους παλαιοαριστερούς, που νόμιζαν ότι πάνω απ’ όλα είναι ο άνθρωπος και η αξιοπρέπειά του, η χαρά της υγείας (και η υγεία της χαράς)· στον καιρό των μνημονίων αυτά είναι για αφελείς και ηλίθιους. Παρακαλώ;
Αυτό σημαίνει ότι ο φίλος μου επιβαρύνεται με επιπλέον έξοδα -και πού να τα βρει; Θα δανειστεί προφανώς από φίλους του γιατί δεν μπορεί να είναι νωδός όλο το (προκλητικό σε γεύσεις) καλοκαίρι.
Δεν θέλω να σημειώσω το όνομα του γιατρού, κυρίως γιατί τον λυπάμαι, αλλά τι θα πάθαινε εάν τελείωνε την οδοντιατρική του θεραπεία; Δεν θα ένιωθε υπερήφανος που η επιστήμη του βοήθησε μερικούς ανθρώπους να τρελαθούν από τη χαρά τους; Αυτό δεν μετράει πρωτίστως, ή το χρήμα είναι πάνω απ’ όλα;
Σκοπός είναι το συμφέρον και όχι η ηδονή της επιστήμης; Μα, είναι ώρα για τέτοιες ερωτήσεις; Βεβαίως και είναι και άμα έχει τα κότσια ας απαντήσει ο «επιστήμονας» ιατρός…
