efsyn.gr · Γιώργος Σταματόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Αίφνης καλείσαι να «απολογηθείς» για τη θηριώδη άγνοια πολλών αναγνωστών αλλά και «φίλων».

Δέχεσαι επιθέσεις από ημιεγγράμματους και οπαδούς, ότι δήθεν υποβοηθάς την επανάκαμψη της Δεξιάς και άλλα, συναισθηματικής τάχα υφής.

Πραγματικά σηκώνεις τα χέρια ψηλά. Να αναγκαστείς να γράψεις για τις καταβολές σου;

Οτι δηλαδή οι γεννήτορές σου πέθαναν νωρίς νωρίς λόγω των κακουχιών από τις εξορίες και τις φυλακές;

Οτι εσύ ο ίδιος έχεις «πληρώσει» τις «αμαρτίες» των γονέων σου;

Είναι τουλάχιστον θλιβερό να υφίστασαι τέτοια αντιμετώπιση από -κυρίως- άκαπνους ανθρώπους, που ουδέποτε γνώρισαν την ανέχεια και το άγχος της επιβίωσης.

Συγκρατηθείτε λίγο, παρακαλώ, ούτοι συνέχθειν αλλά συμφιλείν έφυν, είπε ο μεγάλος μας τραγικός, δεν ήρθα δηλαδή σ’ αυτόν τον κόσμο για να μισώ αλλά για να αγαπώ.

Το μίσος και ο φθόνος καλλιεργούνται σε φασιστοειδή και αγράμματους [όχι αμόρφωτους, μην παρεξηγιόμαστε, διότι ένας κτηνοτρόφος στην Πίνδο ή στην Κυλλήνη μπορεί να είναι -και τις περισσότερες φορές αυτό ισχύει- πιο μορφωμένος (κοινωνικά) από τον οποιονδήποτε διδάκτορα, ινστρούχτορα, ειδήμονα και λοιπές «δεξιότητες» κατέχοντα].

Ας είναι. Το θέμα μας είναι να μη χαθεί η κριτική σκέψη, η ευρύνοια και η μεγαλοθυμία· πόσες φορές να το γράψει κανείς για να γίνει αυτό τουλάχιστον σεβαστό;

Ε, η πρώτη φορά Αριστερά δεν έχει σχέση (προσωπική μου εκτίμηση) με την Αριστερά, με τη δημοκρατία δηλαδή και τον άνθρωπο· συγχωρήστε μου την ταυτολογία, είναι σαν τον συμπλεκτικό σύνδεσμο που παρεμβάλλεται μεταξύ ανθρώπου και ζωής – τι χρείαν έχουμε, όταν μιλάμε και γράφουμε, τούτου του συνδέσμου;

Βέβαια συμβαίνει και το εξής: πολλοί που τηλεφωνούν και εγείρουν ενστάσεις στο τέλος της συνομιλίας σού κλείνουν ραντεβού «να πιούμε κάνα ποτάκι» και μετά από αυτό σου ζητούν συγγνώμη.

Αν η συγγνώμη είναι ειλικρινής πάει καλά…

Θα πει κανείς, όλα μέσα στο «παιχνίδι» της δημοκρατίας είναι (δημοκρατία σήμερα: πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το, αλλά τέλος πάντων, αποδεχόμαστε αυτού του «είδους» τη δημοκρατία για την οικονομία του κειμένου…).

Το θέμα είναι ότι η αυτογνωσία είναι μια ξένη έννοια για τους περισσότερους, ενώ από κει θα ’πρεπε να ξεκινά κάθε δραστηριότητά μας, αυτή η έννοια όφειλε να είναι το εφαλτήριο του καθενός για το άλμα του και την «τεχνική» του στον καθημερινό αγώνα (επιβίωσης) και όχι τα ψέματα και η ματαιόδοξη ομιλία των πολλών…

Οι περισσότεροι ωριμάσαμε μέσα σε αντιδεξιά σύνδρομα (όχι άδικα βεβαίως) και σε αριστερές αξίες – ψάχνουμε λοιπόν να τις βρούμε ειδικά σήμερα αλλά εις μάτην· η εξουσία είναι μια χοάνη εντός της οποίας πολτοποιούνται τα πάντα.

Καλά, όχι τα πάντα αλλά όσα (όσοι) τολμούν να αντισταθούν δέχονται τρομερά ανοίκειες (γι’ αυτούς και για τη ζωή) επιθέσεις. Γιατί;