Η μάχη για τα εργασιακά

Τελικά ποιος έχει δίκιο; Ποιος λέει όλη την αλήθεια; Το «αποκλειστικό ρεπορτάζ» του «Ελεύθερου Τύπου», που έγραφε χθες ότι «κόβονται τα επιδόματα στον μισθό (γάμου, τριετιών, ανθυγιεινό, τέκνων και σπουδών) με… ραβασάκι της τρόικας» και σύμφωνα με τον νόμο 4172/2013, ή το υπουργείο Εργασίας που απαντά το αντίθετο;

Οτι, δηλαδή, «το επικαιροποιημένο μνημόνιο όχι μόνον δεν προβλέπει την εφαρμογή της εν λόγω ρύθμισης, αλλά αντιθέτως ρητά αναφέρει ότι το θέμα του προσδιορισμού του κατώτατου μισθού αποτελεί αντικείμενο της διαπραγμάτευσης που έχει σκοπό την πλήρη επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων»;

Αυτά που επικαλούνται τα δημοσιεύματα που αναπαρήγαγαν το δημοσίευμα του «Ελεύθερου Τύπου», λέει το υπουργείο Εργασίας, «πράγματι θα συνέβαιναν αν είχαμε ακόμη κυβέρνηση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Αυτά προβλέπει το άρθρο 103 του νόμου 4172/2013 της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου ότι θα εφαρμόζονταν μετά τη λήξη των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής.

»Με άλλα λόγια, και μετά το τέλος των μνημονίων εργασιακή ζούγκλα προετοίμαζαν για τη χώρα μας. Για τη σημερινή κυβέρνηση όμως αποτελεί θεμελιακή δέσμευση η απόκρουση παρόμοιων διατάξεων και γενικότερα η αναστροφή της εργασιακής απορρύθμισης».

Πάντως, στο ίδιο το ρεπορτάζ του «Ελεύθερου Τύπου» ομολογείται ότι τελικά πρόκειται για ένα κακό ενδεχόμενο και όχι για βεβαιότητα: «Το ενδεχόμενο να υπάρχουν μειώσεις ώς και 30% σε ήδη εργαζομένους που παίρνουν και προσαυξήσεις λόγω προϋπηρεσίας μαζί με τον κατώτατο μισθό είναι ορατό, καθώς από το 2017 ο κατώτατος μισθός αποσυνδέεται πλήρως από κάθε επίδομα», σημειώνει η εφημερίδα.

»Και φοβάται ότι υπάρχει και η περίπτωση «η κατάργηση αυτή να αφορά όσους προσλαμβάνονται για πρώτη φορά ή και όσους είναι ήδη εργαζόμενοι στην περίπτωση που συνάψουν νέα σύμβαση στον ίδιο εργοδότη ή προσληφθούν σε άλλη επιχείρηση υπό το νέο καθεστώς που θα διέπει τον κατώτατο μισθό».

Είναι ασφαλώς προς διευκρίνιση η προτεινόμενη από κάθε πλευρά πολιτική μισθών και συλλογικών συμβάσεων εργασίας, καθώς είναι γνωστό ότι νέα μείωση μισθών και απόλυτη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων νομοθετικά επιδιώκει το ΔΝΤ και η νεοφιλελεύθερη Ε.Ε. Αλλά μαζί τους έχουν την ντόπια Δεξιά (που ζητεί την αυστηροποίηση του νόμου για τον συνδικαλισμό και επιδιώκει φανερά τον περιορισμό του «εργατικού κόστους») και προφανώς τις εγχώριες εργοδοτικές οργανώσεις.

Ωστόσο, το ραντεβού με τους θεσμούς (και την τρόικα εσωτερικού) για τα εργασιακά έχει δοθεί για το φθινόπωρο και επομένως ώς τότε αναμένεται το ξεκαθάρισμα των θέσεων του καθενός και η συγκρότηση ενός αποτελεσματικού ταξικού μετώπου του κόσμου της εργασίας με σαφές πλαίσιο, όχι βέβαια την υποταγή και την περαιτέρω απαξίωση της δουλειάς, αλλά την ανάκτηση της αξιοπρέπειας και του εισοδήματος των εργαζομένων.