Η Αλίκη στη χώρα των τραυμάτων

Δεν μπόρεσα να τους μετρήσω με ακρίβεια. Ο κομιστής (σ.σ. ο Πρώτος Θέμος) τούς βρήκε δεκαπέντε χιλιάδες, άλλα «έγκυρα» σάιτ μιλούσαν για επτά, ζήτημα να ήταν πέντε (εκτός αν μέτρησαν και τις καντίνες).

Δεν με απασχολεί. Ας μετρηθούν συναμετάξυ τους και ο καθένας μόνος του ας αναμετρηθεί με την Ιστορία. Τι να πω, μπορεί να χαίρεται ο νεαρός που έβγαζε σέλφι με τον Αδωνι, να λέει τα χρόνια που θα ‘ρθουν στα παιδιά του τις δόξες του όταν αγωνιζόταν δίπλα σε ακροδεξιούς για περισσότερο κολλαγόνο στη Βουλή.

Εμένα άλλο με πείραξε. Είναι δυνατόν να βλέπω σύνολα της περσινής κολεξιόν των «μενουμεΕυρωπαίων» στη νέα προχθεσινή τους εκδήλωση; Ολα να τα δεχτώ, αλλά αν μου θίξεις τη μόδα, παλαβώνω. Πάλι καλά που είδα και κάτι σανδάλια μονομάχου, χρυσά μάλιστα (τελευταία τάση) και στάνιαρα.

Αλλά το καλύτερό μου ήταν όταν πέρασα δίπλα από τον Θανάση Χειμωνά, καθώς μετά από αυτό που είπε έγινα φανατική οπαδός του. Μιλάμε για ΤΗ σύλληψη (το «ΤΗ» τεράστιο, με λαμπάκια ν’ αναβοσβήνουν!). Μα τι είπε ο τρισμέγιστος! Τι δομή λόγου, τι βάθος νοήματος.

Να παρέμβει ο εισαγγελέας, λέει, γιατί με τα προηγούμενα μνημόνια ο κόσμος κατέβαινε στους δρόμους και τώρα με τον Τσίπρα δεν το κάνει. Για εμπρός μαρς! Για όλοι μέσα! Και χωρίς πολλά πολλά. Στοιχηθείτε και σούμπιτοι στης φυλακής τα σίδερα. Σύσσωμος ο ελληνικός λαός που κατέβαινε στους δρόμους μόνο για τα σαμαροβενιζελικά μνημόνια να δικαστεί πάραυτα.

Εδώ που τα λέμε, πάλι καλά που έχουμε και αυτές τις παράτες και χαριεντιζόμαστε, καθώς τη βδομάδα που πέρασε δεν ήμουν σίγουρη τι μου είχε συμβεί. Υπέθεσα ότι κάποιος μου είχε δώσει κάποιο παραισθησιογόνο. Λούφαξα σε μια γωνία, χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Σίγουρα, δεν ήθελα να με δει κανείς να συρρικνώνομαι ή να μεγαλώνω ώς το ταβάνι, έστω κι αν αυτό συνέβαινε μες στο μυαλό μου. Το γλυκό, που με την προτροπή «φάε με» σε ψηλώνει, και το πιοτό, που με την εντολή «πιες με» σε μειώνει, ήταν μπροστά μου και προκαλούσαν τις άμυνές μου. Ποιος τα έβαλε εκεί;

Την εβδομάδα που πέρασε, πολύ μελάνι καταναλώθηκε για αίμα που χύθηκε άδικα. Παιδιά πήγαν να διασκεδάσουν σε μπαρ στο Ορλάντο κι ένα παιδί, που ξέχασε τι σημαίνει αγάπη, έρωτας και ελευθερία, θέλησε να επιβάλει τη δική του πίστη και αισθητική με τη βία…

Νεαρή τραγουδίστρια, πάλι στο Ορλάντο, μ’ όλα τα όνειρα και ένα τεράστιο φωνητικό ταλέντο στα μπαγκάζια της, άνοιξε τα χέρια ν’ αγκαλιάσει, επίσης νεαρό, θαυμαστή της και αυτός την πυροβόλησε εξ επαφής… «Θόλωσε».

Ετσι είπε. Μόλις είχε μεταβεί από το στάδιο της παιδικότητας σε αυτό της εφηβείας. Και όμως, μπόρεσε να σκοτώσει και μάλιστα με μαχαίρι. Προσπαθούσα να σκεφτώ πώς είναι η αίσθηση να κόβεις ανθρώπινο ιστό, να νιώθεις την ενέργεια του θύματος να διαπερνά το δικό σου σώμα. Ηταν μόλις δεκατεσσάρων χρονών. Και οι δύο.

Οι μαζικοί θάνατοι ήταν προϊόν μίσους. Εχω επιλέξει να είμαι καταπιεσμένος μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο απάνθρωπων κανόνων που το ονομάζω «πίστη» δεν ξέρω κι εγώ σε τι, οπότε μισώ κάθε τι που ζει, δρα και εκφράζεται έξω απ’ αυτό το πλαίσιο.

Το μίσος είναι πάντα μια καλή δικαιολογία για τα δικά μας αδιέξοδα… αλλά ο δεκατετράχρονος; Γιατί τόσος θυμός; Το παιδί αυτό είναι ένα θυμωμένο παιδί. Οχι με τον φίλο του. Αλλά με τι; Πώς μπορέσαμε όλοι εμείς –όλοι ανεξαιρέτως– να το θυμώσουμε τόσο και τόσο γρήγορα;

Σε μια εποχή που δεν μπορείς εύκολα να δημιουργήσεις και ν’ αγγίξεις το δημιούργημά σου, καθώς συνήθως αυτό είναι ψηφιακό, που δεν μπορείς ν’ αγγίξεις καν τον σύντροφό σου, καθώς και ο έρωτας ψηφιοποιείται, η οργή, το μίσος και ο θυμός αποκτούν απτές διαστάσεις.

Φάε με, Πιες με… Η Αλίκη πέρασε στη χώρα των τραυμάτων.