Ιεράρχες, επίδοξοι ταγοί

Οσο στην εξουσία υπήρχε η «Δεξιά του Κυρίου» (Ν.Δ.) ή το ΠΑΣΟΚ που δεν χαλούσε χατίρια, η Ιεραρχία της Εκκλησίας δεν έβρισκε λόγο να διαμαρτυρηθεί για τίποτα, αφού είχε λόγο για τα πάντα: για το μάθημα των Θρησκευτικών και τον τρόπο διδασκαλίας του, για το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων, για την αναγραφή του θρησκεύματος στα δημόσια έγγραφα, για τον τρόπο ταφής των ανθρώπων, για το σύμφωνο συμβίωσης και γενικά επί παντός του επιστητού.

Φυσικά δεν μιλάμε για το αυτονόητο δικαίωμα του καθενός -ατόμου ή θεσμού- στην έκφραση άποψης, αλλά για την απαίτηση να παρεμβαίνει (ορισμένες φορές καθοριστικά) σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου.

Δεν θα αναφερθώ εδώ στην ανάγκη διαχωρισμού Κράτους – Εκκλησίας και στους λόγους για τους οποίους δεν έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα, κυριότερος από τους οποίους είναι η δουλοφροσύνη του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού προσωπικού και των κομμάτων εξαιτίας του πολιτικού κόστους που συνεπάγεται μια πιθανή τέτοια απόφαση.

Η σημερινή κυβέρνηση, έχοντας όντως ανοιχτά πολλά μέτωπα, δείχνει να πηγαίνει λάου λάου την Εκκλησία και τον αρχιεπίσκοπο, ο οποίος, όπως γράφεται συχνά στον Τύπο, «έχει καλή χημεία με τον πρωθυπουργό».

Εξ ου και η επιλογή του να παρακάμψει τον υπουργό Παιδείας και να απευθυνθεί απευθείας στον Αλέξη Τσίπρα για το θέμα που προέκυψε με την απαγόρευση σε ιεράρχες να πηγαίνουν στα σχολεία εν ώρα μαθήματος και να κάνουν κατήχηση.

Σε μια εποχή γενικευμένης ιδεολογικής σύγχυσης, πνευματικού αποπροσανατολισμού, επιστροφής πολλών μορφών του ανορθολογισμού και μαζικής αποβλάκωσης μέσω της τηλεόρασης και της κάθε είδους οθόνης, η πολιτεία έχει υποχρέωση να προφυλάξει τα παιδιά από εξωσχολικές παρεμβάσεις κάθε είδους.

Η Εκκλησία θυμήθηκε τώρα, όπως οι καναλάρχες, ότι η Ελλάδα έγινε ξαφνικά χώρα των διώξεων και της περιφρόνησης των πάσης φύσεως ελευθεριών. Οι επίδοξοι ταγοί του έθνους, οι οποίοι αρνούνται την ελευθερία της προσωπικής επιλογής και της ατομικής συνείδησης σε εκατομμύρια ανθρώπους, διεκδικούν το αναφαίρετο δικαίωμά τους να συνεχίσουν να το κάνουν.

Ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος, ο οποίος λογίζεται και ως «μετριοπαθής» σε σχέση με ορισμένους άλλους «ταλιμπάν ιεράρχες», δήλωσε πρόσφατα για το μεταναστευτικό:

«Πιστεύετε άραγε ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται καθημερινά, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, θα φύγουν από την Ελλάδα; Εγώ δεν το πιστεύω. Ολα αυτά τα πράγματα μου φαίνονται σχεδιασμένα».

Μια άποψη στη γραμμή του μακαριστού Χριστόδουλου περί Ελλάδας θύματος της διεθνούς συνωμοσίας, ενός έθνους ανάδελφου και εξαιρετικού, το οποίο επιβουλεύονται οι πάντες.

Σήμερα, για να είμαστε ειλικρινείς, το στίγμα της Εκκλησίας δεν το δίνουν οι αναμφίβολα πολλοί σοβαροί, συμπονετικοί και ανθρώπινοι ιερωμένοι, αλλά ορισμένοι σταρ της αδιαλλαξίας, του σεξισμού, του ρατσισμού, του εθνικισμού και της αλαζονείας.

Η κυβέρνηση δεν θα πρέπει να μιμηθεί τους προκατόχους της ακολουθώντας τακτική κατευνασμού προς την Εκκλησία, αλλά πρέπει να τολμήσει να μεθοδεύσει τον διάλογο στην κοινωνία και στη συνέχεια να προχωρήσει στον επιβαλλόμενο χωρισμό, δημιουργώντας επιτέλους τις προϋποθέσεις για την ύπαρξη στην Ελλάδα ενός κοσμικού κράτους. Θα το κάνει;