«Πότε θα τελειώσει ο πόλεμος;». Αυτό το ερώτημα δεσπόζει σχεδόν σ’ όλες τις συζητήσεις που γίνονται στην περιοχή της ενημέρωσης. Το απευθύνουν οι συντονιστές των εκπομπών στους ειδικούς (απόστρατοι, διεθνολόγοι που όλως τυχαίως είναι και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας), αλλά οι απαντήσεις που παίρνουν δεν είναι σαφείς. Οι πιο στοχοπροσηλωμένοι, δηλαδή αυτοί που θαυμάζουν και δεν το κρύβουν τον Νετανιάχου (κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου, για να μην ξεχνιόμαστε), που αποθεώνουν τις επιδόσεις του Ισραήλ στο στρατιωτικό πεδίο και καλούν τη διοίκηση της Ελλάδας να πάρει μαθήματα και να ακολουθήσει το παράδειγμα του πιο μιλιταριστικού κράτους του πλανήτη, δηλώνουν με βεβαιότητα που εκπλήσσει (λες και είναι στα κέντρα λήψης των αποφάσεων) ότι είναι ζήτημα ολίγων ημερών, μεταφέροντας στους συνομιλητές τους και στους θεατές τη διαβεβαίωση που έδωσε ο πλανητάρχης.
Οι πιο σοβαροί, παρά το γεγονός ότι ανήκουν στην ίδια σχολή σκέψης με τους υπεραισιόδοξους, κρατάνε τα προσχήματα και δεν υπονομεύουν τη σοβαρότητά τους διασπείροντας ελπίδες και καλλιεργώντας προσδοκίες. Εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους για τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει Τραμπ και Νετανιάχου ότι σύντομα το καθεστώς των μουλάδων θα καταρρεύσει, ότι θα το διαδεχθεί ένα δημοκρατικό σύστημα και οι πολίτες του Ιράν θα βγουν στους δρόμους και θα πάρουν στα χέρια τους την κατάσταση. Ποια πλευρά θα δικαιωθεί; Ουδείς το γνωρίζει, ουδείς μπορεί να το προβλέψει με σχετική ακρίβεια. Το καθεστώς των μουλάδων είναι δεσποτικό, είναι ανελέητο απέναντι στους διαφωνούντες και σε όσους τολμούν να διαδηλώσουν εναντίον του -το απέδειξε πριν από λίγους μήνες-, έχει όμως λαϊκή βάση, ένοπλους παρακρατικούς μηχανισμούς και διαθέτει όπλα που μπορούν να πλήξουν τους αντιπάλους του στην ευρύτερη περιοχή. Θα αντισταθεί μέχρις εσχάτων υιοθετώντας τρομοκρατικές μεθόδους στη λογική αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων ή μετά την εξουδετέρωση της ηγεσίας του θα μπει σε μια λογική διαπραγμάτευσης για να σώσει ό,τι μπορεί να σωθεί; Θα κριθεί στην πράξη τις επόμενες μέρες.
Ο Τραμπ ενδεχομένως να βολευτεί με μια εναλλαγή στην εξουσία που θα καθοριστεί από το ίδιο το καθεστώς. Ο Νετανιάχου όμως και η ακροδεξιά ομάδα του που κυβερνά το Ισραήλ δεν πρόκειται να συμφιλιωθούν με μεσοβέζικες λύσεις. Ο στόχος τους είναι η κατάργηση του θεοκρατικού καθεστώτος και θα τον υπηρετήσουν μέχρι το τέλος, προσπαθώντας να παρασύρουν και τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Εκείνο που δεν έχουν υπολογίσει ούτε ο Τραμπ ούτε ο Νετανιάχου είναι η ενεργοποίηση, με απόφαση τμημάτων του ιρανικού καθεστώτος, των πυρήνων φανατικών που υπάρχουν σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και σήμερα είναι εν υπνώσει. Μιλάμε για τις κλειστές ολιγάριθμες ομάδες και τους μοναχικούς λύκους που δεν θα διστάσουν να μετέλθουν όλα τα μέσα εναντίον των απίστων, όπως το έκαναν πριν από μερικά χρόνια, σκορπώντας τον τρόμο σε ευρωπαϊκές πόλεις. Εχουν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, ποντάρουν στην αντικειμενική αδυναμία των μυστικών υπηρεσιών να φυλάξουν όλους τους υποψήφιους στόχους και είναι αποφασισμένοι να θυσιαστούν.
Ανάγωγα
Χωρίς αντίπαλο θα πάρει με περίπατο το Νόμπελ Ειρήνης ο Ντόναλντ Τραμπ. Δικαίως. Οκτώ πολέμους τελείωσε (μέχρι τώρα), έναν (μέχρι τώρα) άρχισε. Θρίαμβος. Κλείνει στόματα. Ανοίγει τάφους…
