«Αχ, ο Στέφας! Πώς μας ισοφάρισε ο Αγιαξ…»

Παιχνίδι-μαγνήτης! Συντάραξε η είδηση πως ο Αγιαξ, ομάδα-φορέας πρωτοποριακού τρόπου σκέψης και κίνησης στο γήπεδο, ήδη με ισάριθμες κατακτήσεις Κυπέλλου Πρωταθλητριών τα δύο προηγούμενα χρόνια, θα έπαιζε σαν σήμερα (14/2) το 1973 φιλικό παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Σκανδάλισε η είδηση πως η διοίκηση του ΠΑΟΚ έδωσε ένα εκατομμύριο δραχμές, τεράστιο ποσό για την εποχή, ώστε να πείσει τους Ολλανδούς να κάνουν παρένθεση ουσιαστικά στην παρατεινόμενη πορεία εκτόξευσής τους προς την κορυφή της Ευρώπης και να βρεθούν στη Θεσσαλονίκη.

Το 1971 ο Αγιαξ είχε νικήσει 2-0 τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Γουέμπλεϊ, το 1972 επίσης στέφθηκε Ευρωπαίος άρχοντας, νικώντας 2-0 την Ιντερ στον τελικό του Βερολίνου και έμελλε κοντά τρεις μήνες μετά (30/5/1973) την παρουσία του στην Ελλάδα να στεφθεί νικητής (1-0) στο Βελιγράδι απέναντι στη Γιουβέντους και να προσθέσει τρίτο συνεχόμενο Πρωταθλητριών στην τροπαιοθήκη του.

Ο ΠΑΟΚ της εποχής; Μια μικρογραφία του Αγιαξ! Εσφυζε ταλέντου η, υπό την μπαγκέτα του Γιώργου Κούδα, ενδεκάδα του «δικέφαλου του Βορρά», έπαιζε επίσης εμπνευσμένο ποδόσφαιρο. Εναλλαγές ρόλων και προσήλωση στον αυτοσχεδιασμό επέτρεπε η ευτυχής συγκυρία συνύπαρξης ταλαντούχων παικτών. Αρα αυτό το παιχνίδι δεν χανόταν…

Η φήμη του Αγιαξ είχε θεριέψει. Με προπονητή τον Ρουμάνο Στέφαν Κόβατς (προπονητής και Κυπελλούχος Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό την περίοδο 1981-82) αντί του Ρίνους Μίχελς, δημιουργού της ομάδας-επαναστάτριας με λάβαρό της το «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» («total football»). Η ολλανδική αποστολή είχε φτάσει στη Θεσσαλονίκη δύο μέρες νωρίτερα. Ο Κόβατς εξέτασε τους προτεινόμενους χώρους για προπόνηση αλλά, εκτός από την αναγκαία μία μέρα πριν γνωριμία των παικτών του με τον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας, το πρωί της μέρας του παιχνιδιού πήγε τους παίκτες του για προπόνηση, τρέξιμο και ασκήσεις με την μπάλα στην παραλία της Περαίας!

Αλλα ήθη, άλλοι ρυθμοί ζωής και αγωνιστικής δράσης τότε… Το παιχνίδι άρχισε στις 3 μ.μ., ενώ μετά τη λήξη του στο ίδιο γήπεδο, έδωσαν φιλικό παιχνίδι οι εθνικές ομάδες Ελλάδας – Βουλγαρίας. Η Θεσσαλονίκη ζούσε στους ρυθμούς παρουσίας του Αγιαξ, πολλοί πήγαν το ίδιο πρωί στην παραλία για να φωτογραφίσουν τον μαέστρο Γιόχαν Κρόιφ και τους βιολιστές-συμπαίκτες του, όσους άλλαξαν τον ρου του ποδοσφαίρου όπως το γνώριζε ώς τότε ο κόσμος. Βροχερό μεσημέρι, ο ΠΑΟΚ παρατάχθηκε με τους Στέφα, Γούναρη, Μπέλλη (75’ Παρίδης), Ιωσηφίδη, Παπαδόπουλο, Τερζανίδη, Χατζηαντωνίου, Σαράφη, Αποστολίδη, Κούδα (79’ Λάζος), Ασλανίδη. Απέναντί τους οι Στούι, Σουρμπίρ, Ρεπ, Χούλσοφ, Κρολ, Χάαν, Νέεσκενς, Γκέε, Τζ. Μιούρεν, Κρόιφ (25’ Αρνολντ Μιούρεν), Κάιζερ (75΄Κλέιτον).

Oι εφημερίδες μέρες πριν έγραφαν για το πρόβλημα του Κρόιφ στο γόνατο, ο ιδιοφυής Ολλανδός προληπτικά έπαιξε μόνο στα πρώτα 25 λεπτά. Ζητήσαμε από τον Κούλη Αποστολίδη, συνδημιουργό του γκολ για τον ΠΑΟΚ, να θυμηθεί το -μπροστά σε 45.000 θεατές- «παιχνίδι-εμπειρία». Δική του η έκφραση αυτή… Τα εισιτήρια κόστιζαν 30, 60, 100 και 150 δραχμές:

«Πράγματι, ο αγωνιστικός χώρος ήταν βαρύς, είχε πέσει βροχή από το πρωί, αλλά η Τούμπα ήταν γεμάτη! Εξέδρες μόνο με τσιμέντο, ούτε ένα κάθισμα όπως σήμερα… Αλλά και τι μ’ αυτό; Ο Αγιαξ προκαλούσε θαυμασμό. Βαρύ, λασπωμένο το χορτάρι, αλλά το παιχνίδι ήταν κίνητρο για μας, παίζαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε. Ο Κρόιφ αγωνιζόταν από την αρχή επιφυλακτικά, βγήκε έξω νωρίς με ζεστό το χειροκρότημα απ’ όλο το γήπεδο. Παιχνίδι-γιορτή! Ναι, υπήρχε θαυμασμός για τον Αγιαξ, αλλά εμείς παίξαμε επιθετικά, για τη νίκη. Δοκάρι ο Σαράφης στο 28’ και λίγο μετά (36’) κάναμε το “ένα-δύο” με τον Κούδα, η μπάλα πήγε στον Σαράφη και 1-0. Παρά το βρεγμένο γήπεδο, έγινε ελεύθερο παιχνίδι κι από τις δύο ομάδες.

»Το χάρηκε ο κόσμος, το χαρήκαμε και εμείς. Βλέπαμε την άνεση του χειρισμού της μπάλας από τους παίκτες του Αγιαξ, τις αλλαγές χώρων και θέσεων των Ολλανδών, αλλά παίζαμε και εμείς στην επίθεση. Με διαρκή κίνηση στις πλευρές από Σαράφη, Τερζανίδη, τον Κούδα κεντρικό άξονα, εμένα μπροστά κινητικό να ανοίγω χώρους… Ηταν η αρχική περίοδος του ΠΑΟΚ της εποχής και είμαστε περήφανοι για το θέαμα που προσφέραμε εκείνα τα χρόνια. Προηγηθήκαμε λοιπόν και συνεχίσαμε να απειλούμε τους Ολλανδούς μέχρι που έφτασε το 88ο λεπτό, Ο κόσμος είχε χαρεί, πίστευε πως θα νικήσει ο ΠΑΟΚ. Κέρδισε φάουλ ο Αγιαξ 10-12 μέτρα έξω από την περιοχή… Πήγαν πολλοί παίκτες μας για να κάνουν τείχος, ο Στέφας όμως… αχ, ο Στέφας! Τους φώναξε “φύγετε, φύγετε, τι μαζευτήκατε τόσοι μπροστά μου;” Και έμειναν μόλις δύο παίκτες στο τείχος… Σουτ δυνατό ο Χάαν. Δυνατό σουτ-“τεπελένι” που λέγαμε τότε, και να το 1-1!».

Πού να ήξερε τότε ο Αρι Χάαν πως θα αναλάμβανε, σε δυο περιόδους μάλιστα (1994-95 και 1997-99), προπονητής του ΠΑΟΚ…