«– Γιατί τυφλωθήκαμε;
– Δεν ξέρω, ίσως μια μέρα να καταφέρουμε να μάθουμε τον λόγο.
– Θέλεις να σου πω αυτό που νομίζω;
– Λέγε!
– Νομίζω ότι δεν τυφλωθήκαμε, νομίζω ότι είμαστε τυφλοί. Τυφλοί που βλέπουν, τυφλοί που δεν βλέπουν, τυφλοί που δεν βλέπουν κι ας βλέπουν».
Η στιχομυθία αυτή προέρχεται από το βιβλίο του Πορτογάλου νομπελίστα συγγραφέα, Ζοζέ Σαραμάγκου, «Περί τυφλότητος» (Εκδόσεις Καστανιώτη, σε μετάφραση Αθηνάς Ψύλλια). Σε αυτό περιγράφει μια κοινωνία στην οποία «ένας άνθρωπος χάνει ξαφνικά το φως του. Τα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης κλιμακώνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βάλει σε καραντίνα τους τυφλούς. Με γραφειοκρατική ακρίβεια ο Σαραμάγκου έχει υπολογίσει όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν σε έναν κόσμο που χάνει την όρασή του» (από το οπισθόφυλλο).
Περίπου αυτό είναι που συμβαίνει και σήμερα και η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαχειρίζεται με αριστοτεχνική μαεστρία το κοπάδι αυτών των τυφλών «που δεν βλέπουν κι ας βλέπουν». Για τα Τέμπη ποιος φταίει; Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ποιος φταίει; Για τα υπόλοιπα σκάνδαλα ών ουκ έστιν αριθμός ποιος φταίει; Αυτό το κοπάδι των τυφλών που αφήνει τη χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης, με χαρακτηριστικά μαφίας, να το χειραγωγεί και να το ελέγχει. Δηλαδή εμείς οι ίδιοι.
Εμείς που τάχα περιμένουμε έναν Μεσσία Ιησού να μας αλείψει τα μάτια με λάσπη και να δούμε απευθείας το φως μας. Δεν χρειαζόμαστε όμως κανέναν Μεσσία. Η ιστορική εμπειρία απέδειξε πως όσες φορές κάναμε το σφάλμα να πιστεύουμε σε κάποιον μεσσιανισμό και να τον υιοθετούμε ως ιδεολογία, πάντα βρισκόταν κάποιος δικτάτορας για να εκμεταλλευτεί αυτή μας την ανοησία και να μας «σώσει», βάζοντάς μας «στον γύψο» ή όπως αλλιώς θέλει να το ονομάσει αυτό.
Δεν γεννηθήκαμε τυφλοί, απλώς στην πορεία αφεθήκαμε να τυφλωθούμε εξαιτίας της αδιαφορίας μας για τα κοινά και επειδή βολευτήκαμε στον καναπέ και τώρα αρνούμαστε να σηκωθούμε απ’ αυτόν. Για τη λεγόμενη δημοκρατία, η συμμετοχή των πολιτών είναι το οξυγόνο που τη διατηρεί εν ζωή. Τώρα είναι η εποχή που χρειάζεται να της κάνουμε ΚΑΡΠΑ για να την επαναφέρουμε.
Απαιτείται να κάνουμε μια «επανεκκίνηση» των δημοκρατικών θεσμών, ώστε καμία κυβέρνηση να μην μπορεί να μας χειραγωγεί και να μας κουμαντάρει, ακόμα και εάν διαθέτει την πλειοψηφία των ξεπουλημένων ΜΜΕ και δημοσιογράφων.
Ακούς την ΕΡΤ από το πρωί μέχρι το βράδυ και σου φαίνεται ότι όλες οι εκπομπές της είναι μια διαρκής επανάληψη του κυβερνητικού αφηγήματος. Ομως και τα ιδιωτικά κανάλια δεν πάνε πίσω. Μόνο που εδώ ακούς αυτό το αφήγημα σε παραλλαγές. Αυτό οφείλεται στο ότι σταδιακά η κυβέρνηση Μητσοτάκη άλωσε τη δημοσιογραφική δεοντολογία και την ελευθερία του Τύπου, πότε με τις λίστες Πέτσα και πότε με «ειδικές καμπάνιες». Βέβαια, αφού και εμείς οι δημοσιογράφοι τούς το επιτρέπουμε, μπράβο μας! Η ΕΣΗΕΑ κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και ο Μητσοτάκης κάνει πάρτι.
Είναι η ώρα να αφυπνιστούμε, να σηκωθούμε από τον καναπέ και να αγωνιστούμε αυτή «η χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης» να πάει, όπως έλεγε και μια ψυχή, στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας». Εάν δεν το κάνουμε εμείς, δεν θα το κάνει κανένας για εμάς και η δημοκρατία, λέμε τώρα, θα σβήσει σαν το κεράκι μέσα στη νύχτα.
-320x213.jpg)
