Λίγες ώρες πριν από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Θα είναι, όπως λέει η ηγεσία του, ένα συνέδριο επανίδρυσης, ένα συνέδριο που θα σαλπίσει την επανεκκίνηση του κόμματος; Πολύ φιλόδοξοι στόχοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε ρηχά νερά, οι επιδόσεις του στις δημοσκοπήσεις παραπέμπουν στην εποχή που αγωνιζόταν για να πιάσει το ποσοστό εισόδου στη Βουλή. Υπάρχουν πολλές εκκρεμότητες. Επί της ουσίας δεν συζήτησε ποτέ για την περίοδο 2015-2019, δεν συζήτησε δηλαδή για τις θηριώδεις αυταπάτες του, για τις υποσχέσεις που έδωσε, για τις προσδοκίες που καλλιέργησε, για την υποτίμηση των αντιπάλων του, για τον συμβιβασμό του με τους δανειστές, για την αδυναμία του να προχωρήσει σε αλλαγές στους τομείς όπου δεν υπήρχαν οι καταναγκασμοί των μνημονίων.
Και βεβαίως δεν έχει συζητήσει σε βάθος το μοντέλο του κόμματος, τον κυβερνητισμό, τις διαδικασίες για την εκλογή προέδρου, το θέμα των πολιτικών συμμαχιών, τον εμφύλιο που τον ταλαιπώρησε, τη στιγμή Κασσελάκη (πώς προέκυψε) και όλα όσα έχουν γίνει μετά την εκλογή του Σωκράτη Φάμελλου, μερικά εκ των οποίων προκάλεσαν κύματα απογοήτευσης στα μέλη και στους φίλους του που κρατάνε αποστάσεις και επιλέγουν είτε διπλανά κόμματα είτε την αποχή. Προφανώς έχουν μαζευτεί πολλά. Το κλίμα δεν θα είναι ήπιο. Δεν μπορεί να είναι ήπιο γιατί η ατζέντα είναι φορτωμένη και τα αντίπαλα ρεύματα δεν συμφωνούν ούτε στην ανάλυση ούτε στις προτάσεις. Ενα βασικό ερώτημα είναι «ποιοι θα αναλάβουν την πρωτοβουλία για να ξυπνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ από τον λήθαργό του;». Το άλλο ερώτημα είναι «με ποια στρατηγική;».
Στο πρώτο ερώτημα ο Διονύσης Τεμπονέρας δίνει μια απάντηση με το άρθρο του στο dnews.gr: «Οσοι συμμετείχαν στο εγχείρημα από υψηλές θέσεις ευθύνης (του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου) οφείλουν τώρα να κάνουν ένα βήμα πίσω και να δώσουν τη σκυτάλη σε νέους ανθρώπους με φρέσκες ιδέες και ματιά, μακριά από τα βάρη του παρελθόντος. Οσοι διετέλεσαν υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς κ.λπ. και όσοι διετέλεσαν σε κορυφαίες θέσεις κομματικής ευθύνης (Π.Γ.) οφείλουν να μη θέσουν ξανά υποψηφιότητα για τα αξιώματα του κόμματος και φυσικά οι «παλιοί» να μην είναι υποψήφιοι βουλευτές, αποδεικνύοντας εμπράκτως τη διάθεση να συμβάλουν στην υπόθεση, χωρίς κανενός είδους «ιδιοτέλεια». Παράλληλα, ως απλά μέλη να βοηθήσουν τη νέα γενιά να βγει στο προσκήνιο προσφέροντας πολύτιμη γνώση και εμπειρία».
Ο κ. Τεμπονέρας επέλεξε για τίτλο «Quo Vadis ΣΥΡΙΖΑ;». Νομίζω ότι ο τίτλος που ταιριάζει είναι: «Κατεδάφιση και ανοικοδόμηση». Για να γίνει αυτό πρέπει οι παλιοί να παραμερίσουν αυτοβούλως και να έρθουν οι νέοι αυθορμήτως. Ούτε το πρώτο είναι δεδομένο ούτε πολύ περισσότερο το δεύτερο. Οι βετεράνοι από την άποψη της κομματικής ηλικίας δεν έχουν λόγους να μη διεκδικήσουν πόστα (τι θα κάνουν μετά;), ενώ δεν υπάρχει προσέλευση νέων ανθρώπων, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια ελκυστικός προορισμός. Η πρόταση αν κατατεθεί στο συνέδριο θα απορριφθεί όχι μετ’ επαίνων, αλλά μετά βδελυγμίας από το στελεχικό δυναμικό. Τι θα κάνουν οι σύνεδροι; Αγνωστο. Σχετικά με τη στρατηγική του κόμματος το κείμενο που έδωσε στη δημοσιότητα το ρεύμα των 53 υπό τον Παύλο Πολάκη προτείνει κατάργηση των μνημονιακών νόμων που έχουν προκαλέσει τη φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και επιστροφή στο Δημόσιο βασικών πυλώνων της οικονομίας (ΔΕΗ, ενέργεια, Εθνική Τράπεζα, αεροδρόμια, λιμάνια, τρένα κ.ά.), αλλαγές στη Δικαιοσύνη και εμφατικό «όχι» στο πρόγραμμα Rearm Europe.
Ετσι εκ των πραγμάτων προκύπτει και ένα άλλο ερώτημα: Θα συγκλίνουν παρά τις διαφωνίες τους, εφαρμόζοντας στην πράξη την αρχή «ενότητα μέσα από τη διαφορετικότητα»; Μπορεί να έχουμε και άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις για τα μέλη και τους φίλους του κόμματος; Το παρελθόν με τις καλές και τις κακές στιγμές του πρέπει να αξιολογηθεί. Το παρόν είναι δύσκολο και απαιτεί ριζικές λύσεις. Αλλιώς το μέλλον θα κυματίζει μεσίστιο.
Ανάγωγα
Παιδιά, με μέτρο τις δημοσκοπήσεις. Τα ευρήματα της μιας σε σύγκρουση με τα ευρήματα της άλλης. Τι να υποθέσω; Κάποιες εταιρείες δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους; Αν το κλίμα καχυποψίας εδραιωθεί δεν θα πιστεύουμε καμία. Μήπως αυτό θέλουν ορισμένοι;
-320x213.jpg)
