Παρατηρούμε – καταγράφουμε τη δικαιολογημένη ικανοποίηση της κοινής γνώμης για τις βαρύτατες ποινές στους δολοφόνους του Άλκη και τους συνεργούς τους. Σε διαφορετική, επιεική τιμωρία, όλοι, όλοι μας θα είχαμε επαναστατήσει. Όμως…
Εκτός από την ικανοποίηση του κοινού περί δικαίου αισθήματος και της απαίτησης του θυμικού, η ποινή φωνάζει και άλλες λέξεις: Μπορούμε – πρέπει επιτέλους ως κοινωνία να λειτουργήσουμε προληπτικά πριν καταφύγουμε στην καταστολή. Επειδή – και – το ποδόσφαιρο μας είναι αντανάκλαση της, αντί μόνο να θρηνούμε την απώλεια και μετά να επιχαίρουμε για την αυστηρότητα των ποινών, να εργαστούμε συνειδητά μέσω της εκπαίδευσης, της νουθεσίας στο σπίτι, της πάταξης αδικιών στο ποδόσφαιρο, ικανών να οπλίζουν χέρια, της διαύγειας δικών μας αναφορών στα Μέσα Ενημέρωσης και όχι μόνο, ώστε όχι μόνο να τιμωρούμε αλλά και να προλαβαίνουμε μέσω πάταξης του κακού, όπως συμβαίνει σε άλλες κοινωνίες – ποδοσφαιρικές οικογένειες όπου εννοούνται οι εξαγγελίες…
